ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

     สองสาวน้อยยังคงนั่งกินอาหารเช้ากันอยู่ บรรดาแม่ๆย่า ยาย ก็ยังคงอยู่ในบ้านกับสองสาวน้อยเช่นเดียวกัน ยังไม่ได้ออกไปไหน

     “ตื่นเต้นจังเลยค่ะอยากไปเห็นโรงนาหลังใหม่แล้ว”น้าสะใภ้

     “จริงด้วยเนอะ ขนาดเห็นตอนอยู่ในกระดาษที่หลานสาวเห็ดน้อยวาดอยู่มันดูสวยมากเลย ของจริงจะสวยขนาดไหน”อาสะใภ้

     “เดี๋ยวพวกเราก็รอไปพร้อมสองสาวน้อยนี่แหละ”แม่

     “ค่ะพี่สะใภ้”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “กลางวันนี้พวกเราก็ใช้ข้าวที่พวกเราปลูกเองมาหุงกินกันเลยนะ ดีไหม”ยาย

     “ดีค่ะ”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “พวกเราอิ่มแล้วค่ะ”สองสาวน้อย ตะโกนบอกพวกท่านพร้อมกับเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างช้าๆเพราะดูแล้วจะนั่งตรงๆไม่ได้แล้ว เพราะว่าพุงน้อยๆยื่นออกมาจนเสื้อเริ่มปริ มือสั้นๆลูบพุงของตัวเองไปมา

     “จ้ะ”แม่

     “คราวนี้คงจะอิ่มจริงๆนะคะดูสิคะ พุงยื่นออกมาเสียขนาดนั้น”น้าสะใภ้

     “เอิ๊ก……เอิ๊ก…..”สองสาวน้องผลัดกันเรอคนละสองรอบ

    “โอ้…ยิ่งกว่าอิ่มแล้วล่ะค่ะ”อาสะใภ้

     “ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า….”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “เดี๋ยวนั่งพักให้อาหารย่อยสักหน่อยนะลูกสาว พวกเราค่อยไปที่โรงนาหลังใหม่ด้วยกันนะคะ”แม่

     “ได้ค่ะ”สองสาวน้อย

     แม่เองก็ช่วยลูบพุงให้สองสาวน้อยด้วยเช่นกัน ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ก็เตรียมเก็บข้าวของให้เข้าที่และเรียบร้อยระหว่างรอสาวน้อยด้วย

    “พวกเราพร้อมจะไปที่โรงนาหลังใหม่กันแล้วค่ะ”เห็ดน้อย

    “ลุกขึ้นกันไหวแล้วเหรอคะสองสาวน้อย”น้าสะใภ้ หยอกเย้าเจ้าตัวแสบทั้งสองคน

     “ฮิ…ฮิ….”สองสาวน้อย

     “ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกันเลยนะ พวกพี่ชายเอารถสามล้อมารอไว้ที่หน้าบ้านให้พวกเราแล้วด้วย เผื่อว่าจะออกไปไหนไกลจะได้ไม่ต้องเดินกัน”ย่า

     “ไปกันทุกๆคน”ยาย

     “ค่ะ”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ หลานสาว

     บรรดาสาวๆของบ้านพากันขึ้นรถสามล้อเพื่อขับตรงไปที่โรงนาหลังใหม่กัน โดยที่รอบนี้น้าสะใภ้เป็นคนขับให้

     เพียงไม่นานก็ถึงโรงนาหลังใหม่กันที่เหมือนมีหมอกขาวๆ บังตาเอาไว้เลือนลางแบบสวยงาม แต่สำหรับคนด้านนอกนั้นจะไม่เห็นอย่างที่คนในครอบครัวของเห็ดน้อยเห็น คนอื่นๆจะเห็นเป็นพี่ต้นไม้เพียงเท่านั้นเอง

     “สวยจัง”ทุกๆ คน

    ถึงจะเป็นเพียงแค่โรงนาทำจากไม้และไม่ได้ทาสีอะไรแต่ก็ดูสวยมากๆ 

     “น้าสะใภ้คะ ขับรถสามล้อเข้าไปในโรงนาได้เลยค่ะมีทางให้รถขับเข้าไปและที่จอดด้วยนะคะ”เห็ดน้อย

     “จริงด้วย น้าสะใภ้ลืมไปเลยจ้ะ”น้าสะใภ้

     เมื่อถึงด้านในโรงนาหลังใหม่กันแล้ว ก็ได้ยินเสียงพวกพี่ชายแข่งกันพูดส่งเสียงดังก้องทั้งโรงนากันเลย

     “พวกพี่ชายพูดกันเสียงดังมากค่ะ”เห็ดน้อย

    “สงสัยคงจะถกเถียงกันในระหว่างสำรวจโรงนาน่ะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “จะถกเถียงกันเรื่องอะไรเหรอพี่พริกหวาน ตอนที่เห็ดน้อยวาดรูปโรงนา พวกพี่ชายก็เห็นหมดทุกอย่างแล้วนะ”เห็ดน้อย

     “ก็ถกเถียงเรื่องการใช้งาน กับการจับของจริงๆอย่างไรล่ะน้องเห็ดน้อย มันน่าตื่นเต้นสำหรับพวกพี่ชายน่ะ”พี่พริกหวาน

     “อ้อ…พี่ชายตื่นเต้นที่ได้เครื่องมือทำงานอันใหม่ๆนั่นเอง”เห็ดน้อย

     “ใช่เลย”พี่พริกหวาน

     “แล้วพวกลูกดีใจหรือเปล่าคะ ที่มีเครื่องมือใหม่ด้วยน่ะ”แม่

     “อือ….ก็ดีค่ะที่ได้ของใหม่”เห็ดน้อย

     “แต่คงไม่ตื่นเต้นเท่าพวกพี่ชายคะ ไม่เหมือนกับ….”พี่พริกหวาน

    “ไม่เหมือนกับได้ขนมกินใหม่ๆ”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ พูดแทนเองและก็เป็นคำตอบที่ถูกเสียด้วยสิ

     “ใช่ค่ะ”

     “ฮิ….ฮิ….”สองสาวน้อย

     “เฮ้อ….เจ้าตัวแสบเอ๊ย”แม่ อดส่ายหัวด้วยรอยยิ้มไม่ได้เวลาที่มองลูกสาวเล็กทั้งสองคน ที่แสนซน แสนดื้อรั้นในแบบของพวกเธอ 

     “ไปหลานสาว พาย่ากับยายไปสำรวจดูโรงนาหลังใหม่นี้กันดีกว่านะคะ”ย่า

    “ใช่ๆ”ยาย

     “ได้ค่ะ”เห็ดน้อย

     พวกพี่ชายที่อยู่ด้านในยังไม่รู้ว่าพวกน้องสาวเข้ามาที่โรงนาหลังใหม่ด้วยกันแล้ว 

     แต่ละจุดที่สาวๆของบ้านเดินผ่านต่างก็ถูกใจเป็นอย่างมากโรงนาแห่งนี้ดูโปร่ง โล่งสบาย อากาศถ่ายเทได้เป็นอย่างดี ข้าวของเครื่องมือ เครื่องใช้ ก็ถูกจัดวางเป็นระเบียบเข้าที่ เป็นหมวดหมู่ดีมากๆ สามารถหยิบจับนำไปใช้งานได้อย่างรวดเร็วไม่ต้องเสียเวลาหาเลย

     “เดี๋ยวพวกเราจัดการนำรวงข้าวมาตีและสีกันเลยดีกว่าไหมคะแม่”แม่

     “ก็ดีเหมือนกันนะ”ยาย

     กลุ่มพวกพี่ใหญ่ ที่เดินมาสำรวจฟากตรงข้ามกับพวกสาวๆ จึงรีบเข้ามาทักทายน้องสาว

     “น้องสาว มากันแล้วเหรอ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ค่ะ”สองสาวน้อย

     “อ้าว หนุ่มน้อยพอดีว่ายายกำลังจะนำรวงข้าวมาตีและสีกันเลยน่ะ พวกเราจะอยู่ลองเครื่องด้วยกันไหมลูก”ยาย

     “อยู่ครับ”พวกพี่ชาย

    “เดี๋ยวพวกผมจะไปนำรวงข้าวมาให้เองครับ”พี่หนานกวา

     “ขอบใจจ้ะ”ยาย

     พี่หยางชง พี่หนานกวา พี่ใหญ่ พากันไปที่รถสามล้อและอาสานำรวงข้าวที่เก็บเอาไว้ที่โรงจอดรถมาที่นี่

     ส่วนกลุ่มพวกพี่รองที่เรียกหาพวกพี่ใหญ่แล้วก็เสียงเงียบไป จึงย้อนกลับมาดูจึงรับรู้ว่าพวกพี่ใหญ่กำลังไปนำรวงข้าวทั้งหมดของเมื่อวานมาไว้ที่นี่เพื่อตีและสีข้าวกัน

     “ตื่นเต้นจังเลยฮะ เจ้าเครื่องพวกนี้คงจะเยี่ยมมากๆเลย”พี่รองถู่โต้

     “อยากลองใช้เร็วๆจังเลยเนอะ”พี่ขู่เฉิง

     “ใช่ๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเราจะตีข้าวและสีข้าวเป็นข้าวสารมาหุงกินกัน”พี่ต้าซ่วน

     “จ้ะ รับรองวันนี้พวกเราจะได้ข้าวสารนำไปหุงข้าวกินตอนมื้อกลางวันกันแน่นอนจ้ะ”แม่

     “เย้…เย้….”พวกพี่ชาย

     “โอ้…ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก ทางนี้ค่ะ ทางนี้ค่ะ”เห็ดน้อย ที่หันหน้าไปทางประตูทางเข้าโรงนาหลังใหม่เห็นพวกท่านกลับมาพอดี

      “พวกเราจะตีข้าวและสีข้าวกันแล้วค่ะ”พี่พริกหวาน

     “พ่อมาทันพอดีเลยน่ะสิ”พ่อ

     “ใช่ค่ะ”สองสาวน้อย

     “นึกว่าพวกลูกกับพ่อของลูกจะมาไม่ได้ซะแล้วสิ”ย่า

     “พวกเรากลับมาเอาของเพิ่มนิดหน่อยน่ะครับแม่”พ่อ

     “เดี๋ยวขอลองเครื่องตีข้าว กับเครื่องสีข้าวสักพักแล้วค่อยกลับไปไถพรวนหน้าดินต่อ”ปู่

     พวกกลุ่มพี่ใหญ่ก็พากันมาถึงแล้ว และนำรวงข้าวทั้งหมดมาไว้ตรงบริเวณที่วางเครื่องสีข้าวอยู่

     “เอาล่ะค่ะ ทุกๆคนพร้อมนะคะเห็ดน้อยจะเริ่มบอกวิธีการใช้เครื่องพวกนี้ให้ฟังค่ะ”เห็ดน้อย

     “พร้อม”ทุกๆ คน

     “นำรวงข้าวมาใส่ด้านนี้นะคะทุกๆคน”เห็ดน้อย

     เห็ดน้อย และทุกๆคนหยิบรวงข้าวมาคนละมัดและค่อยนำใส่ช่องที่จะนำส่งสายพานเข้าไปตีรวงข้าว เพื่อให้เมล็ดข้าเปลือกหลุดออกจากรวง ในส่วนข้าวเปลือกที่โดนตีออกมาแล้วจะไหลลงสู่อีกทางที่มีถังบรรจุรองรับเอาไว้ ส่วนอีกฟากหนึ่งก็จะมีแต่รวงข้าวเปล่าๆที่นำมาเป็นฟางต่อไป

     “ว้าว….”ทุกๆคน

    “ข้าวเปลือกออกมาทางด้านนี้แล้วเยอะแยะไปหมดเลย”พี่พริกหวาน

    “เครื่องตีสุดยอดมากเลย”พี่รองถู่โต้ว

     “ใส่ต่อได้เลยค่ะ”เห็ดน้อยบอกให้ใส่รวงข้าวมัดต่อไปต่อได้เลย

     “ได้น้องเห็ดน้อย”พวกพี่ชาย

     “เมื่อเราได้ข้าวเปลือกมาแล้ว ก็นำมาใส่เครื่องสีข้าวทางด้านนี้ พวกพี่ชายช่วยตักข้าวเปลือกมาให้เห็ดน้อยทางนี้ส่วนหนึ่งด้วยค่ะ”เห็ดน้อย

      “ได้ครับ”พี่หนานกวา

      “ส่วนเครื่องนี้เราก็นำข้าวเปลือกที่นี้เทลงไปในช่องนี้ได้เลยค่ะ และเครื่องก็จะทำการสีข้าวออกมา แต่ละช่องจะแยกออกจากกัน เปลือกเมล็ดข้าวจะออกทางด้านซ้าย เมล็ดข้าวสารสีขาวจะออกมาจากทางด้านขวาค่ะ ส่วนกล่องทางด้านล่างนี้จะเป็นพวกเศษสกปรกที่ติดค้างมาจากเปลือกข้าวจะลงช่องนี้ค่ะ”เห็ดน้อย

     “สุดยอดเลย”ทุกๆ คน

     “นั่นๆ ข้าวสีขาวๆออกมาแล้วค่ะทุกๆคน”พี่พริกหวาน กำลังจ้องดูช่องที่น้องเห็ดน้อยบอกว่าจะส่งข้าวสารออกมาแบบสมบูรณ์

      “ข้าวสารล่ะ พวกเราทำได้แล้ว”พี่รองถู่โต้ว

      “เย้…เย้…”พวกพี่ชาย

     “เครื่องพวกนี้ทำได้รวดเร็วมากจริงๆดั่งที่เขาพูดกันไว้เลยนะครับ”น้าเล็ก

     “แต่ก่อน รับฟังพวกชาวนากับเถ้าแก่โรงสีพูดถึงกับสีข้าว พวกเราแค่รับฟังเป็นความรู้เฉยๆ แต่ตอนนี้พวกเรากลับได้เป็นเจ้าของหมดทุกอย่างแล้ว”อาเล็ก

     “ใช่ๆ”พวกผู้ใหญ่ ต่างยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ดูเครื่องตีข้าว และเครื่องสีข้าวกันอย่างอารมรณ์ดี

     “เดี๋ยวพอพวกเราสีข้าวเปลือกหมดแล้ว ก็เอาไปช่างน้ำหนักทางด้านโน้นได้เลยนะคะ จะได้รู้ว่าพวกเราได้ข้าวสารทั้งหมดกี่กิโลกัน”เห็ดน้อย

     “ตกลง”ทุกๆ คน ต่างก็ช่วยกันอย่างแข็งขันและลุ้นกันเต็มที่เลยว่ารอบนี้จะได้ข้าวสารมากี่กิโล และมันจะเป็นสิ่งที่เป็นข้อมูลอย่างแท้จริงว่าขนาดปลูกข้าวในกระบะทดลองยังได้ข้าวสารมากขนาดนี้ และถ้าลงปลูกข้าวเป็นไร่ๆคงจะสามารถประมาณน้ำหนักได้อย่างแม่นยำมากยิ่งขึ้น

     ถ้าเป็นเมล็ดพันธุ์ข้าวสารจากคนทั่วๆไปพวกเขาไม่สามารถที่จะคิดคาดคะเนจากข้อมูลพวกนี้ได้เลย เพราะการปลูกข้าวต้องมีดินที่ดี สภาพอากาศที่ดี มีน้ำเยอะพอสมควร แต่ไม่ใช่กับพันธุ์ข้าวของเห็ดน้อยที่ได้มาจากรูปวาดวิเศษ เรื่องที่เป็นปัญหาสำหรับชาวนาปลูกข้าว รับรองว่าบ้านเราไม่มีเลย

     “นี่ถ้าพวกเราไม่มีพันธุ์ข้าววิเศษจากหลานสาว คงจะไม่ได้ข้าวปริมาณมากขนาดนี้นะครับ”น้าเล็ก

     “ใช่ คนที่เป็นเกษตรกรแบบพวกเราย่อมรู้ดีว่า พืช ผัก ผลไม้ ข้าว ที่ปลูกนั้นไม่สามารถที่จะไปกำหนดผลผลิตแบบนั้นได้เลย แต่ย่อมไม่ใช่จากของวิเศษแบบนี้”ตา

     “ใครเขาจะเชื่อกันเนอะว่า พวกเราจะมีพันธุ์ข้าวที่วิเศษแบบนี้ ที่ให้ผลผลิตอย่างแน่นอน”ปู่

     “ใช่ครับ มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสำหรับคนทั่วไป”พ่อ

     ในระหว่างที่ช่วยกันตีข้าว สีข้าวอยู่กับเครื่องมือทันสมัยนั้น ก็มีการพูดคุยกันเรื่องข้าวสายพันธ์ุพิเศษที่ได้จากเห็ดน้อยกันด้วย

     ส่วนเห็ดน้อยเองก็กำลังคิดว่าตอนนี้คนในชนบทต่างก็มีพร้อมแล้วเธอน่าจะเริ่มการให้ความช่วยเหลือในขึ้นต่อไปเลย เธอจึงเอ่ยปากพูดขอความคิดเห็นจากคนในครอบครัวทุกๆคนว่า..

     “เห็ดน้อยว่า จะใช้รูปวาดวิเศษ เป็นพวกเมล็ดพันธุ์ข้าวพวกนี้เอาไปแจกจ่ายชาวบ้านตามชนบทค่ะทุกๆคน”เห็ดน้อย

     “แจกเมล็ดพันธุ์ข้าว.”ทุกๆคน

     “ทำไมหลานสาวเห็ดน้อยคิดว่า ตอนนี้พวกเราเหมาะที่จะแจกพันธุ์ข้าวให้กับชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นๆด้วยล่ะลูก”ตา

     “จริงด้วย บอกปู่ได้ไหมครับ”ปู่

     “เห็ดน้อยคิดว่า ตอนนี้พวกชาวบ้านก็มีแม่น้ำสายหลักที่จะใช้กิน และทำการเกษตรต่อได้แล้วด้วย ดังนั้นเรื่องน้ำไม่น่าจะมีปัญหาอีกต่อไป เพราะทุกเส้นทางที่แม่น้ำไห่จูไหลผ่านนั้น ตัดผ่านเส้นทางเข้าหมู่บ้านทุกหมู่บ้านใช่ไหมคะ”เห็ดน้อย

     “ใช่”พวกผู้ใหญ่

      “เพราะฉะนั้นแล้วพวกชาวบ้านควรจะเริ่มที่จะปลูกข้าวกินเองได้แล้วค่ะ ส่วนเรื่องดินนั้นทุกๆคนไม่ต้องกังวลไปนะคะเดี๋ยวเห็ดน้อยจะจัดการเองค่ะ”เห็ดน้อย

      “ลูกสาวจะทำอย่างไรคะไหนอธิบายให้พ่อฟังหน่อยได้ไหมลูก”พ่อ

      “ได้ค่ะพ่อ เห็ดน้อยจะใช้ประโยชน์จากการเสริมอาหารพื้นดินโดยรอบเมืองชนบทด้านนอกนี้ผ่านจากการวาดรูปวิเศษค่ะ อย่าลืมนะคะว่าเห็ดน้อยมีตัวช่วยที่แสนวิเศษมากๆเลย”เห็ดน้อย

     “อ้า…”ทุกๆคน ต่างพยักหน้ากันรับรู้ถึงสิ่งที่เห็ดน้อยสามารถทำได้จากการวาดรูปวิเศษนั้น ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนเห็ดน้อยของทุกๆคนสามารถปรับเปลี่ยนการใช้งาน ใช้ประโยชน์จากภาพวาดวิเศษได้เป็นอย่างดี และทุกครั้งก็ออกมาดีมากๆเช่นกัน

     “ถ้าอย่างงั้นเห็ดน้อยจะต้องใช้เมล็ดพันธุ์ข้าวสักเท่าไหร่คะถึงจะเพียงพอให้ชาวบ้านปลูกไว้กินเองให้เพียงพอในแต่ละเดือนในรอบผลผลิตแต่ละครั้งน่ะค่ะ”เห็ดน้อย ยังคงไม่เก่งพอนักที่จะคำนวณหรือคาดคะเนในเรื่องนี้ได้ จึงต้องถามผู้รู้อย่าง ปู่กับตาดีที่สุดเลย

     “อือ…..เป็นคำถามที่ดีมากๆเลยหลานสาวเห็ดน้อยของตา”ตา

     “ใช่ๆ เมล็ดพันธุ์ข้าวน่าจะใช้อยู่ที่ 5 กิโลต่อไร่เห็นจะได้นะหลานสาวเห็ดน้อย”ปู่

     “แต่ว่าจำนวน 5 กิโลนี้ บวกลบสำหรับประสบเหตุการณ์ภัยธรรมชาติด้วย เช่นให้น้ำน้อยเกินไป หรือไม่ก็เป็นเหยื่อจากพวกหอยทั้งหลายที่กัดกินทำลายต้นอ่อนของข้าวน่ะหลานเห็ดน้อย”ตา

     “เมล็ดพันธุ์ข้าววิเศษของหลานสาวเห็ดน้อย มันพิเศษมากถ้าเรายังคงปริมาณเท่าเดิมอยู่ที่ 5 กิโลต่อไร่ก็จะเพิ่มพูนผลผลิตมากขึ้นเท่านั้นเอง เพราะไม่มีปัญหาการต้องใช้น้ำที่มากจนเกินไป และไม่มีปัญหาเรื่องแมลงกัดกินยอดอ่อนของต้นข้าว”ปู่

     “หมู่บ้านหนึ่งก็จะมีอย่างน้อยๆ 50 ครอบครัวขึ้นไปแต่ละครอบครัวเล็กมีสมาชิกอยู่ประมาณ 4 คนเป็นอย่างต่ำ”ตา

     ปู่กับตา ช่วยกันบอกเล่าถึงการหว่านเมล็ดพันธุ์ข้าวของคนสมัยก่อนตอนที่ยังสามารถปลูกข้าวกินเองได้ และยังคงปฎิบัติกันมาเรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้ 

     “ปู่คะ ตาคะ ถึงแม้ว่าเมล็ดพันธุ์ข้าวของเห็ดน้อยจะแสนวิเศษมากก็ตามที แต่ว่าเห็ดน้อยอยากจะให้พวกเราทำนาข้าวและหว่านข้าวตามตำราที่ได้มาให้ถูกต้องด้วยได้ไหมคะ”เห็ดน้อย

     “เอ๋….หนูบอกได้ไหมว่าทำไมหลานสาวเห็ดน้อย”ตา

     “ก็เพราะว่าเห็ดน้อยอยากให้เด็กๆ ทุกๆคนจดจำวิธีการทำไร่ทำนาข้าวในแบบที่ถูกต้องค่ะ อย่างน้อยๆพวกเขาจะได้รอบคอบในการทำเกษตรต่อไป และเป็นเกษตรกรที่มีความรู้ความสามารถจริงๆ ไม่ใช่ว่าจะปลูกตามใจชอบแต่มีผลเสียย้อนกลับมาทีหลังนั่นย่อมไม่คุ้มค่าแน่นอนค่ะ”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ”ทุกๆคน ต่างพยักหน้าและเห็นด้วยกับสิ่งที่เห็ดน้อยพูดถึง

     เมื่อพูดคุยกันได้สักพักเห็ดน้อยก็เริ่มเปิดระบบวาดรูปออกมา และครั้งนี้เธอสังเกตยอดคงเหลือสะสมที่มีอยู่ถึง 236 ครั้งในโอกาสที่จะวาดรูปวิเศษได้ มันเพิ่มยอดขึ้นมาอีกแล้ว!!

“ดีจังเลยยอดเพิ่มขึ้นมาแบบรัวๆแบบนี้ เจ้ชอบมากเลยรอบหน้าขอเยอะแบบนี้อีกก็ได้นะเจ้ไม่ว่ากันสักนิดเลย ฮิ…ฮิ…”เห็ดน้อย หัวเราะคิกคักคิดคนเดียวในใจ

************

     เห็ดน้อยกับครอบครัวได้ข้าวสารชุดแรกเอาไว้สำรองเป็นเสบียงอาหารกันแล้ว และเห็ดน้อยก็กำลังจะช่วยเหลือชาวบ้านตามชนบทให้มีเมล็ดพันธุ์ข้าวไว้ปลูกกินเองอีกด้วย