ลี่หวินพักฟื้นอยู่ที่บ้านของครึ่งอสูรหมาป่าเป็เวลาหนึ่งสัปดาห์ เมื่อนางดีขึ้นแล้วนางก็เลยขอจากไปทันที เพราะนางตั้งใจว่าจะต้องรีบไปเตือนท่านกุนซือเื่ของฉินหลง อั้วหยิน ครึ่งอสูรหนุ่มที่ช่วยชีวิตนางจึงไปส่งนางเพราะในเมืองหมาป่ามีอันธพาล กลัวว่าลี่หวินจะเกิดอันตราย
ทั้งสองเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งก็พบว่ามีอสูรหมาป่าทั้งสิบกำลังทำลายข้าวของในบ้านหลังนั้น
“นั่นพวกเขากำลังจะทำอะไรน่ะ รีบเข้าไปช่วยดีมั้ย” ลี่หวินกล่าว
“อย่าเลยแม่นาง นั่นคือพวกอสูรหมาป่า พวกมันกำลังมาเก็บค่าคุ้มครองกับบ้านครึ่งอสูรทุกหลัง หากใครไม่มีจ่าย ก็จะเป็ดังที่เห็น” อั้วหยินกล่าวอย่างปลงๆ
“แล้วไม่มีใครช่วยอะไรได้เลยงั้นหรอ” ลี่หวินสงสัย
“กฎหมายของที่นี่ห้ามครึ่งอสูรทำร้ายหรือขัดขืนพวกอสูรแท้ ไม่เช่นนั้นพวกเราจะถูกจับไปลงโทษน่ะ” อั้วหยินกล่าว
“มันเป็การกดขี่ข่มเหงรังแกกันเลยนี่” ลี่หวินกล่าว
“แต่พวกเรายังมีหวังนะ” อั้วหยินมีหวัง
“ทำยังไงหรอ” ลี่หวินสงสัย
“ที่นี่ปกครองโดยนายใหญ่นามว่า เฉียนวี่ เขาเป็บุตรชายคนโตขององค์ราชันกับราชินีอสูรหมาป่า นายใหญ่จึงเป็ลูกอสูรแท้ แต่ทว่าองค์ราชันนั้นมีคนรักอีกคนที่เป็มนุษย์ นางให้กำเนิดนายน้อยครึ่งอสูร นามว่า เฉียนฟง ท่านเฉียนฟงยอมทำทุกอย่างเพื่อแก้กฎหมายและต่อสู้เพื่อพวกครึ่งอสูรอย่างพวกเรา” อั้วหยินกล่าว
“แล้วท่านเฉียนฟงจะทำอะไรได้” ลี่หวินสงสัย
“ข้าได้ข่าวว่าท่านเฉียนฟงได้กลืนลูกแก้วจักรภพเข้าไปแล้ว ดังนั้นในตอนนี้เขาได้กลายเป็อสูรเต็มตัวไม่ใช่ครึ่งอสูรอีกต่อไป ดังนั้นเขามีสิทธิ์ท้าชิงตำแหน่งราชันกับเฉียนวี่ พี่ชายของเขา”
“อย่างนี้นี่เอง เขาทำไปก็เพื่ออำนาจนี่เอง” ลี่หวินกล่าว
“ไม่ว่าเพื่ออะไร แต่เขาก็จะทำให้พวกเรามีสิทธิเท่าเทียมกับอสูรแท้ ไม่โดนกดขี่ข่มเหงแบบนี้” อั้วหยินกล่าว
“ข้าเข้าใจแล้ว งั้นเดินทางกันต่อเถอะ” ลี่หวินไม่อยากเสียเวลา
ทั้งสองเดินทางไปได้สักระยะหนึ่งก็ไม่สามารถเดินทางไปต่อได้ เพราะมีฝูงชนมากมายต่างมามุงดูการประลองระหว่างนายใหญ่และนายน้อยเพื่อชิงตำแหน่งราชัน ทำให้ลี่หวินต้องคอยชมการประลองอย่างช่วยไม่ได้ ประชาชนปิดทางออกทุกด้านจริงๆ
“ไหนๆ ก็ไหนๆ ท่านก็ชมการประลองไปก่อนเถอะนะ พวกเรายังออกจากเมืองนี้ไม่ได้จริงๆ” อั้วหยินกล่าว
“คงต้องเป็เช่นนั้น” ลี่หวินจำใจต้องดูการประลอง
ลี่หวินมองเห็นทั้งสองยืนอยู่บนเวทีใหญ่เพื่อเตรียมต่อสู้ ในใจนางก็คอยเชียร์เฉียนฟงให้เป็ฝ่ายชนะ เพราะเขาจะได้ช่วยเหลือเหล่าครึ่งอสูรที่ถูกกดขี่ข่มเหงแบบนี้
“เ้าช่างมีความพยายามสูงเสียจริงไอ้น้องชาย ในที่สุดเ้าก็กลายเป็อสูรเต็มตัวแบบนี้” เฉียนวี่กล่าว
“ข้าจะไม่ยอมให้ท่านกดขี่ครึ่งอสูรอีกแล้ว พี่เฉียนวี่” เฉียนฟงยังนับถือเขาเป็พี่
“แต่ยังไง ข้าก็ไม่ยอมรับเ้าเป็น้องหรอก เฉียนฟง” เฉียนวี่พุ่งทะยานเข้าโจมตีทันที
สองอสูรพี่น้องต่อสู้กันอย่างดุเดือดโดยไม่มีใครยอมใคร ประชาชนก็คอยเชียร์กันอยู่ข้างเวที
ลี่หวินมองไม่ทันว่าใครได้เปรียบเสียเปรียบเพราะการเคลื่อนไหวของสองพี่น้องรวดเร็วมาก นางทำได้เพียงรอผลสุดท้ายเท่านั้น แต่ทว่าการต่อสู้ยาวนานทั้งคืนทั้งวันก็ยังไม่สามารถรู้ผลแพ้ชนะ จนกระทั่ง
เฉียนวี่เริ่มเป็ฝ่ายได้เปรียบ ทุกคนมองเห็นว่าตอนนี้เฉียนฟงถูกผลักจนหลังเขากระแทกพื้นเข้าอย่างจัง แล้วเฉียนวี่ก็ตามไปเหยียบหน้าเฉียนฟงอย่างดูถูกดูแคลน
“ถึงเ้าจะกลายเป็อสูรแท้แล้ว แต่เ้าไม่มีวันสู้ข้าได้หรอก หลังจากวันนี้ข้าจะขับไล่ครึ่งอสูรให้ออกไปจากเมืองของข้า คอยดูก็แล้วกัน” เฉียนวี่กล่าว
เมื่อเฉียนฟงได้ยินดังนั้นทำให้เขาเกิดฮึกเหิม กระตุกตัวในท่าสะพานโค้ง เตะพี่ชายจนล้มไปที่อีกด้านของเวที แล้วตีลังกาตั้งหลัก ในตอนนี้เขารีบแปลงกายเป็มนุษย์หมาป่า แล้วเข้าต่อสู้ทันที
เฉียนวี่ก็ไม่ยอมแพ้ เขาก็เลยแปลงกายตาม ทำให้ทั้งสองเหมือนสัตว์ประหลาดต่อสู้กัน ท่ามกลางเสียเชียร์ ตอนแรกทั้งสองก็ดูสูสี แต่ทว่าเฉียนฟงได้แบกชีวิตครึ่งอสูรของทั้งเมืองไว้ ทำให้เขายอมแพ้ไม่ได้ ด้วยความมานะบากบั่น ทำให้เฉียนฟงกลายเป็ฝ่ายได้เปรียบจนกระทั่งเอาชนะพี่ชายของตัวเอง ทำให้ทุกคนในเมืองนี้แปลกใจไปตามๆ กัน
ชาวครึ่งอสูรพากันเฮลั่นที่เฉียนฟงเป็ฝ่ายชนะครั้งนี้
เมื่อทั้งสองคืนร่างทำให้เหมือนร่างมนุษย์ เฉียนวี่ก็เลยกล่าวว่า “นายได้เป็ราชันแล้ว อยากฆ่าก็ฆ่าเลย ข้าพร้อมแล้ว”
“ข้าไม่ฆ่าท่านหรอกพี่ชาย และข้าก็ไม่ได้้าตำแหน่งราชันด้วย” เฉียนฟงกล่าว
“หมายความว่ายังไง แล้วเ้า้าอะไร” เฉียนวี่สงสัย
“ข้า้าให้ท่านแก้กฎหมายใหม่ ทำให้ครึ่งอสูรมีสิทธิเท่าเทียม และสั่งห้ามไม่ให้อสูรรังแกพวกเขา ข้าขอแค่นั้นจริงๆ” เฉียนฟงกล่าว
“ได้ ข้าจะแก้กฎหมายให้ และเขียนสัญญากับเ้าว่าข้าจะไม่ผิดคำพูดนี้” เฉียนวี่ยอมทำตามคำพูด
“ขอบคุณพี่ชาย ข้าคงต้องไปแล้ว” เฉียนฟงกล่าวลา
“ทำไมเ้าไม่อยู่กับพวกเราที่นี่” เฉียนวี่สงสัย
“ข้ามีเื่ติดค้าง ข้าต้องกำจัดอสูรพยัคฆ์ให้ได้ ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้มันครองแคว้นแบบนี้” เฉียนฟงกล่าว
“เมื่อถึงวันที่เกิดา ข้าสัญญา ข้าจะนำกองทัพไปช่วยเ้า ไอ้น้องชาย” เฉียนวี่กล่าว
“ขอบคุณ พี่เฉียนวี่ งั้นข้าขอตัวก่อน” เฉียนฟงรีบจากไปทันที
ตอนนี้เฉียนฟงกลายเป็วีรบุรุษในสายตาของครึ่งอสูรเมืองหมาป่า เพราะเขา ครึ่งอสูรถึงไม่ถูกรังแกอีกต่อไป
ลี่หวินเองก็รู้สึกยกย่องในตัวเขาเช่นเดียวกัน นางรู้สึกผิดที่ไม่ยอมเชื่อคำพูดของเฉียนฟงและไม่อาจสู้หน้าเขาได้ นางจึงรีบออกเดินทางไปที่จวนฉินหลงตามลำพัง แต่พอนางเดินไปได้สักระยะหนึ่ง อยู่ดีๆ ก็มีใครบางคนดักหน้านาง จนนางใ
“เ้าทำอะไรที่เมืองหมาป่า ข้าเห็นเ้านานแล้ว”
“เฉียนฟง! เอ่อ ฉินหลงจะทำร้ายข้า ข้าก็เลยะโหน้าผาหนีพวกเขา มีครึ่งอสูรช่วยชีวิตข้าไว้แล้วพาข้ามารักษาตัวที่นี่” ลี่หวินเล่าสั้นๆ
“เป็ไงล่ะ เ้าไม่ยอมเชื่อข้าเองนี่” เฉียนฟงกล่าว
“งั้นข้าขอโทษเ้าก็แล้วกัน ที่มองเ้าผิดไป” ลี่หวินยอมขอโทษ
“แล้วตอนนี้เ้าจะไปไหน” เฉียนฟงสงสัย
“ข้าจะรีบกลับไปที่จวนฉินหลง ข้าต้องรีบไปเตือนทุกคน ฉินหลงตั้งใจจะกำจัดพวกเราทั้งหมด” ลี่หวินกล่าว
“งั้นไปด้วยกันสิ หนทางอีกยาวไกล และเ้าไม่มีวรยุทธ์ อาจเกิดอันตรายก็ได้” เฉียนฟงยอมปกป้องนาง
“ข้าขอโทษนะ ข้าน่าจะปล่อยให้เ้าไปชิงตัวองค์หญิงเจินยี่ หากนางรู้ นางคงทุกข์ใจมากแน่” ลี่หวินรู้สึกผิด
“นางเองก็เหมือนเ้านั่นแหละ นางไม่ยอมเชื่อข้าหรอก” เฉียนฟงกล่าวอย่างปลงๆ
“งั้นพวกเราเลิกพูดเื่นี้ รีบเดินทางกันเถอะ” ลี่หวินไม่อยากเสียเวลา
กลายเป็ว่าลี่หวินกับเฉียนฟงได้เดินทางร่วมกัน ทั้งสองมีเป้าหมายว่าจะขัดขวางแผนการของฉินหลงให้จงได้