Negaton Blood

หนึ่งชั่วโมงหลังจาก “เ๣ื๵๪” ตื่น

ฝนตกหนักเสียงสายฝนกระทบหลังคาบ้านดังกว่าที่เคยผมยืนอยู่หน้าบ้านของตัวเอง...แต่รู้สึกเหมือนเป็นบ้านคนแปลกหน้า

กลิ่นไหม้ยังคละคลุ้งพื้นไม้เปื้อนเลือดยาย…ยังนอนอยู่ตรงนั้นแต่แม่—หายไป

มีรอยเ๧ื๪๨ลากออกไปถึงรั้วหลังบ้าน…แล้วหายไปในความมืด

ผมยืนมองอยู่นาน…ไม่รู้ว่าน้ำที่ไหลอยู่บนใบหน้าคือฝนหรือว่าผมร้องไห้แต่ทันใดนั้นเสียงจากด้านหลังดังขึ้น…

“คุณควรหนีจากตรงนี้ได้แล้วก่อนที่มันจะกลับมา”

[หญิงปริศนา – สวมชุดกันฝนดำ]

ผมหันไปเห็นหญิงสาวร่างสูงในชุดกันฝนสีดำสนิทใส่หน้ากากครึ่งหน้าถือกระเป๋าหนังใบหนึ่ง และปืนไรเฟิลห้อยหลัง

“คุณคือ ‘RizeRetsu’ ลูกชายของผู้ให้กำเนิดรหัสพันธุกรรมระดับ Blight-Classคนแรก”

“และตอนนี้…โลกทั้งใบจะตามล่าคุณ”

ผมไม่ตอบอะไรแต่เธอเปิดกระเป๋าและโยนกล่องเหล็กใส่ลงบนพื้นตรงหน้าผม

“ข้างในคือบันทึกเสียงของแม่คุณ…มันจะตอบคำถามทั้งหมด”“แต่คุณจะมีเวลาแค่ 48 ชั่วโมง…ก่อนที่พวกมันจะใช้‘รหัสทำลายล้าง’ ปิดผนึกสายเลือดคุณ”

“พวกมัน…คือใคร?”

หญิงคนนั้นหยุดนิ่งแล้วพูดเพียงประโยคเดียว

“รัฐบาลโลก…ที่แม่คุณเคยเชื่อใจ”

[ในห้องนอนของแม่]

ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องที่ยังหลงเหลือกลิ่นของเธอผ้าห่มที่เธอเย็บเองยังอยู่บนเตียงแต่ความอบอุ่นไม่มีอีกแล้ว

ผมเปิดกล่องโลหะ…มีเพียงเครื่องบันทึกเสียงรุ่นเก่ากับจดหมายฉบับหนึ่ง

เสียงในเครื่องบันทึก…คือเสียงแม่ของผม

“ถ้าไรซ์ได้ยินเทปนี้…แปลว่าฉันทำหน้าที่ได้ไม่สมบูรณ์”

“ลูกต้องรู้ความจริง—ว่าลูกไม่ได้เกิดมาจากมนุษย์ธรรมดา…”

“เ๧ื๪๨ของลูก คือผลลัพธ์ของสิ่งที่แม่สร้างขึ้นจากบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต…”

“โครงการ NegatonBlood…”

[กล่องไม้ใต้พื้น]

เสียงคลิกของกลไกเปิดเมื่อผมขยับแผ่นไม้ที่แม่ซ่อนไว้ใต้เตียงข้างในคือกล่องไม้เก่า ภายในมีเพียงเอกสารชุดหนึ่ง — หน้าปกเขียนว่า

“CLASSIFIED - X-VOID PROJECT :NEGATON-BLOOD SUBJECT 07”

ผมเปิดอ่านและพบว่าในเอกสารนั้นระบุว่า “แม่ผม”เคยเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับหัวหน้าในโครงการของรัฐบาล ที่พยายามสร้าง “เลือดอมตะ”จากมานาและสารพันธุกรรมของสัตว์ประหลาดในท้องฟ้า

…แต่คนที่ “ทดลอง”คือเด็กที่ยังไม่เกิด — “ลูกในท้องของเธอเอง”

“แม่…นี่เหรอที่แม่เรียกว่า‘รัก’...”“แล้วผม…ยังมีสิทธิ์จะเกลียดแม่อยู่ไหม…”

เสียงระเบิดดังจากท้ายซอยแสงไฟสีแดงสาดขึ้นฟ้าเสียงโฆษณาจากโดรนบินเตือนประชาชนให้อพยพจากเขต “ClassBlight Level 3”

ผมหันกลับไปมองบ้านครั้งสุดท้ายยายยังนอนอยู่ตรงนั้นไม่มีใครได้จัดงานศพ ไม่มีแม้กระทั่งคำสวดส่ง

ผมเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับเพราะแม้ตัวบ้านจะยังอยู่แต่นี่คือ “บ้านที่ไม่มีวันกลับ” อีกต่อไปแล้ว