ตอนที่ 14 บังเอิญ
ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว!!!
กลับมาแล้วหรอลูกเจิ้ง.....
เจิ้งฟู่กลับมาถึงบ้านเขาก็เข้าไปหาแม่ของเขาทันทีและทุกครั้งที่กลับมาเขามักจะเนื้อตัวมอมแมมไปหมดแต่วันนี้เขากลับไม่ได้มอมแมมเหมือนเคยถ่างหลิงเมื่อเห็นแบบนั้นนางก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่คิดอะไรมากจากนั้นก็พูดขึ้นมาว่า.....
"วันนี้เป็ยังไงบ้างลูก?"
"เป็ยังไง!!?" เจิ้งฟู่รู้สึกไม่เข้าใจกับคำถามของแม่เขาว่าจะถามเขาเกี่ยวกับอะไรแต่เมื่อมาคิดๆดูแล้วเขาจึงตอบกลับไปว่า...
"วันนี้ลูกได้ไปทดลองฝึกทักษะต่อสู้มาและข้าก็ได้พบกับผู้าุโถงเทียงและผู้าุโถงหลางด้วย"
"ถงเทียง ถงหลาง!!!!?" เทียงถ่างหลิงร้องอุท่านออกมาพร้อมกับทำท่าใเมื่อได้ยินชื่อสองชื่อนี้จากปากของเจิ้งฟู่ก่อนจะพูดต่อไปว่า"ลูกไปเจอพวกเขาได้ยังไงกัน แล้วเขาทำอะไรลูกไหม?" นางกล่าวพร้อมกับทำหน้าเป็ห่วง....
เจิ้งฟู่ถึงกับมึนงงในทันทีเมื่อนางถามกลับมาแบบนั้นเขาไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของเขาถึงได้ถามอะไรแบบนั้นออกมาเพราะจากที่เขาเจอกับทั้งสองมันไม่เห็นจะมีอะไรให้น่าใหรือน่ากลัวเลย.....
ไม่ครับท่าแม่!!
ฟู้วววว!!
"ดีจริงๆ ดีจริงๆ ที่เ้าไม่เป็อะไร"ถ่างหลิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินลูกชายบอกว่าไม่ได้เป็อะไร....
แต่เมื่อเจิ้งฟู่ได้เห็นท่าทางของแม่ของเขาก็ยิ่งทำให้เขามึนงงเข้าไปใหญ่ก่อนจะถามแม่ของเขาออกไปว่า"ทำไมหรือครับท่านแม่มีหรืออะไรหรือทำไมท่านแม่ถึงบอกว่าดีจริงๆแล้วทำไมข้าต้องเป็อะไรด้วย?" เจิ้งฟู่พูดถามด้วยหน้างงๆใสซื่อแบบเด็กๆ......(หน้าแปดขวบอะนะ)
"ไม่มีอะไรหรอกลูกเ้าไปอาบน้ำเถอะแม่ทำกับข้าวไว้แล้ว"ถ่างหลินรีบพูดเปลี่ยนเื่ในทันทีเมื่อเห็นท่าทางของเจิ้งฟู่.....
ขอรับท่านแม่!!
เจิ้งฟู่เองรู้สึกแปลกๆกับท่าทางของแม่แต่เขาก็ไม่อยากจะถามออกไปถ้าแม่เขาไม่อยากบอกเขาจึงแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่และเดินจากไปเพื่ออาบน้ำในทันที....
"ท่านพี่ ลูกเราไปเจอสองผู้าุโฝ่ายสังเกตการณ์มาด้วยหละ!"ถ่างหลินเมื่อเห็นว่าเจิ้งฟู่จากไปแล้วนางรีบไปหาคงซือและบอกเื่ที่เจิ้งฟู่ไปพบกับถงเทียงและถงหลางมาในทันที...
"เ้าว่าไงนะ!! ลูกเราไปเจอกับสะ...."
ชู่ๆๆๆๆ!!!
ถ่างหลิงรีบยกมือขึ้นมาปิดปากของคงซือไว้ในทันทีจากนั้นก็พูดขึ้นว่า "เบาๆหน่อยสิท่านจะส่งเสียงดังทำไมกัน!!"
"พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจเ้าว่าลูกเราไปเจอกับสองคนนั้นมาเรอะ เป็ไปได้ยังไงกันสองผู้าุโนั้นทั้งลึกลับและไม่ชอบออกมาเจอผู้คนขนาดพี่เองที่เป็ผู้าุโยังแทบจะไม่ได้เจอกับพวกเขาเลยอย่างว่าแต่เจอกับให้เรียกว่าไม่พบเลยจะดีกว่า" คงซือกล่าวพร้อมกับทำหน้าสงสัย.....
"แล้วพวกเขาเป็คนยังไงหรอ?" ถ่างหลินถามคงซือเกี่ยวกับทั้งสองด้วยความสงสัย.....
"พี่เองก็รู้ไม่มากหรอกนะรู้เพียงแค่ว่ากันว่าทั้งสองนั้นเก่งเื่กับแอบซ้อนอย่างมากถึงแม้ว่าระดับพลังของพวกเขาจะน้อยพี่ก็เถอะแต่การที่จะเอาชนะพวกเขาทั้งสองนั้นถือว่ายากเลยทีเดียวและที่สำคัญพวกเขาทั้งสองเองก็ฝึกทักษะเดียวกับลูกเจิ้งด้วยและก็เป็ทั้งสองอีกเช่นกันที่สามารถฝึกทักษะเ่าั้ได้สำเร็จและเข้ามากกว่าผู้อื่นในตระกูล"
"ทักษะเดียวกับลูกเรา?"
" ใช่แล้วพวกเขาทั้งสองนั้นถือได้ว่าเป็พี่น้องอัจฉริยะของตระกูลเราเลยทั้งคู่นั้นสร้างชื่อเสียงให้กับตระกูลของเราเมื่อครั้งงานประลองฝีมือกันระหว่างตระกูลเทียงถ่างและตระกูลเหล่ยเมื่อสิบปีก่อน"
เมื่อพูดมาถึงตอนนี้ใบหน้าของคงซือก็ดูเศร้าลงก่อนที่เขาจะพูดต่อ....
"แต่น่าเสียดายเมื่อพวกเขาได้กลายเป็ผู้าุโฝ่ายสังเกตการณ์พวกเขาทั้งสองก็ไม่ออกมาพบใครอีกเลยนอกจากท่านหัวหน้าตระกูลหรือเฉพาะตอนที่มีเื่สำคัญๆเท่านั้น"
"แล้วพวกเขาจะทำอะไรลูกเราหรือไม่?" ถ่างหลิงถามขึ้นด้วยใบหน้าเป็ห่วง....
"ไม่หรอกถึงพวกเขาจะดูเป็คนแปลกๆแต่พวกเขาก็เป็คนในตระกูลเรายังไงเขาก็ไม่ทำอันตรายใดๆลูกเราแน่เ้าวางใจเถอะถ้าเกิดพวกนั้นกล้าทำอะไรลูกเจิ้งหละก็ข้าไม่ปล่อยมันไว้แน่"คงซือกล่าวพร้อมกับกำหมัดของมันไว้แน่นและทำหน้าดุร้าย.....
"อือ!! เมื่อท่านพี่พูดแบบนี้ข้าก็สบายใจหน่อย" ถ่างหลินเองก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินแบบนั้นจากคงซือ......
การสนทนาของทั้งสองนั้นเจิ้งฟู่ได้ยินมันทันหมดเขาจึงเข้าใจว่าทำไมแม่ของเขาถึงมีท่าทีแปลกๆไปเมื่อเขาพูดถึงสองผู้าุโในตอนนั้นที่แท้ก็เป็เพราะว่าทั้งสองคนเป็คนลึกลับนั้นเองจึงทำให้นางเป็ห่วงเขา.......
ภายในห้องของเจิ้งฟู่.......
"เราได้หินพลังซีระดับต่ำมาต้องสามก้อนแนะถ้าเราดูดซับพวกมันเราต้องสามารถทะลวงขั้นต่อไปได้แน่ๆ"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับยิ้มที่มุมปากของเขาด้วยความปิติยินดีก่อนจะหยิบเอาหินพลังซีระดับต่ำขึ้นมา....
"นะ นะ นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงเป็แบบนี้!!!"
เมื่อเขาหยิบเอาหินพลังซีระดับต่ำออกมาคิ้วของเขาถึงกับขมวดเข้าหากันจนมันแทบจะชนและซ้อนกันด้วยความใเพราะว่าหินพลังซีระดับต่ำของเขาสองในสามมันไม่มีพลังซีในนั้นเลยมันกลายเป็เพียงหินธรรมดาสองก้อนเท่านั้น........
"เป็ไปได้ยังไงกัน เราจำได้ว่าทั้งสามก้อนนี้เป็หินพลังซีนี่น่าไหนมันถึงเป็เพียงเห็นธรรมดาไปได้หละ"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับย้นคิ้วของเขาเข้าหากัน....
จากนั้นเขาก็หยิบเอาหินที่มีพลังซีอยู่ขึ้นมาและก็หยิบเอาหินอีกก้อนขึ้นมาจากนั้นก็มองเปรียบเทียบกันระหว่างทั้งสองก้อนไม่ว่าจะมองยังไงมันก็เป็หินพลังซีระดับต่ำทั้งคู่แต่ทำไมมันถึงไม่มีพลังซีในนั้นเลยราวกับว่ามันถูกดูดออกไปหมดแล้วอย่างนั้นแหละ....
เจิ้งฟู่ทั้งนั่งคิด นอนคิด ยืนคิด ตะแคงคิด แล้วก็กลับหัวคิดไม่ว่าจะคิดในท่าไหนเขาก็นึกไม่ออกว่ามันถูกดูดไปได้ยังไงแล้วทำไมถึงกลายเป็แบบนี้.....
"เฮ้อๆๆๆ หรือว่ามันจะสามารถรั่วไหลเองได้?"เจิ้งฟู่คิดว่ามันจะสามารถรั่วไหลออกมาเองได้จึงทำให้มันเป็แบบนั้นแต่ทว่าทันใดนั้นเองเจิ้งฟู่ก็คิดขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่เขาใช้ทักษะกระบี่สายลมเสร็จแล้วเขาก็หมดสติไปจากนั้นก็พบว่าร่างแสงที่กำลังร่ายรำกระบวนท่าให้เขาดูอยู่.......
"หรือว่าจะเป็เพราะตอนนั้นกันนะ? แต่มัน........"
เขายังไม่อาจหาเหตุผลที่มันจะเกิดขึ้นได้ เขาคิดจะทดลองดูแต่เขาก็เหลือหินพลังซีระดับต่ำเพียงแค่ก้อนเดียวเท่านั้นถ้าเขาอยากจะทอลองดูเขาก็ต้องมีหินพลังซีอีกอันก่อนเจิ้งฟู่คิด.....
ตอนนี้เจิ้งฟู่จึงเลิกคิดเื่พวกนี้ไปและเก็บหินพลังซีอีกก้อนไว้ จากนั้นก็นั่งลงและนึกถึงกระบ่วนท่าที่ร่างแสงนั้นได้ร่ายรำให้เขาดูเจิ้งฟู่จำจดได้ทุกท่วงท่าและการเคลื่อนไหวเขาพยายามที่จะนึกภาพและให้มันวนไปเรื่อยๆอยู่ประมาณสองชั่วยามก่อนจะนอน........
ในที่สุดตระวันก็ค่อยๆโผล่ขึ้นช้าๆ เจิ้งฟู่ไม่รอช้าหลังจากที่เขานึกถึงภาพการร่ายรำอย่างต่อเนื่องหลายชั่วโมงเมื่อคืนนี้เขารีบไปที่ลานกว้างทันทีเพื่อที่จะทดสอบมัน.....
เมื่อเจิ้งฟู่มาถึงเขารีบหยิบกระบี่เก่าของเขาออกมาในทันที่จากนั้นก็พูดท่องถึงหลังการในการใช้กระบวนนี้"ตั้งกระบี่ให้มั่นอัดพลังซีไปที่กระบี่จากนั้นก็....."
ย้าาาาา!!
ตู้มมมมมมม!!
ก้อนหินก่อนหน้านี่ที่เจิ้งฟู่ทำได้เพียงแค่ให้ใบไม้ไปกระทบเท่านั้นตอนนี้มันกับแตกออกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยคลื่นลมจากกระบวนท่าของเขา.......
เจิ้งฟู่มองดูผลงานของเขาอย่างภูมิใจและพูดขึ้นมาว่า "เพียงแค่ลองทำตามร่างเรืองแสงเท่านั้นก็แตกต่างกันขนาดนี้เชียว!!"เขากล่าวพร้อมกับยิ้ม....
แต่ไม่เพียงแค่เจิ้งฟู่ที่ใเท่านั้นยังมีอีกสองคนที่พึ่งมาถึงด้วยพวกเขาก็คือถงเทียงกับถงหลางนั้นเองพวกมันเองหลังจากเมื่อวานที่ได้ดูเจิ้งฟู่ร่ายรำกระบวนท่าอ่อนตั้งรับไปพวกมันก็กลับไปฝึกต่อทันทีและผลที่ออกมาก็คือพวกมันสามารถเพิ่มระดับของทักษะให้มีอนุภาคมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมจนเรียกได้ว่าทักษะนี้สามารถที่จะเลื่อนเป็ทักษะระดับกลางขั้นต่ำได้เลยก็ว่าได้......
"เ้าหนูนั้นใช้ทักษะอะไรนะ...?"ถงหลางพูดขึ้นด้วยความสงสัยและหันไปหาถงเทียงที่ยืนอยู่ข้างๆมันด้วยท่าทางตะลึกใ....
เมื่อถงเทียงได้ยินคำถามจากถงหลางมันก็กลับคืนสติและตอบกลับไปว่า "มันคล้ายกับทักษะกระบี่สายลมกระบวนท่าคลื่นลมเบาเลยแต่ว่าพลังทำลายของมันรุนแรงกว่าถึงสองเท่าไม่สิ สามเท่าเลยต่างหากหละ"
หลังจากที่เขาทดสอบเสร็จแล้วทันใดนั้นเขาก็หันไปเห็นว่าทั้งสองผู้าุโได้มายืนอยู่ไม่ห่างจากเขาแล้วดังนั้นเจิ้งฟู่จึงได้รีบหันกลับไปทำความเคารพทั้งสองในทันที....
"คาราวะท่านอาจารย์ทั้งสอง"
ทันทีที่เจิ้งฟู่กล่าวคาราวะมันพวกมันทั้งสองก็คืนสติกลับมาได้และทำท่านิ่งสงบเช่นเดิม....
อือ!!
เมื่อเห็นว่าเจิ้งฟู่คาราวะถงหลางก็ได้พูดถามออกไปแก้เขินว่า "ทักษะเมื่อครู่คงจะเป็ทักษะกระบี่สายลมสินะ?"
"ขอรับท่านอาจารย์ท่านกล่าวถูกแล้ว มันคือทักษะกระบี่สายลม"เจิ้งฟู่ยังคงตอบตามความเป็จริงพร้อมกับยิ้มด้วยใบหน้าใสซื่อ.....
และเมื่อทั้งสองได้รับการยืนยันแล้วว่าใช้ทั้งถงเทียงและถงหลางต่างก็อยากที่จะถามว่าเขาทำยังไงถึงสามารถทำให้มันเกิดอนุภาคได้ขนาดนั้นและท่วงท่าเมื่อครู่มันอะไรกันแต่จะให้พวกมันถามออกไปแบบนั้นมันก็จะดูไม่ดีสำหรับผู้ที่เป็อาจารย์จะไปถามขั้นตอนการฝึกจากศิษย์ตัวเอง......
แต่ทว่าถงหลางเองมันก็อยากที่จะรู้เขาจึงได้พูดออกมาว่า "ถ้าเช่นนั้นไหนเ้าลองทำมันให้พวกเราดูอีกทีสิ เพื่อเราจะได้ให้คำแนะนำเ้าเพิ่มได้" เขากล่าวออกมาพร้อมกับทำหน้าผู้ทรงภูมิ....
แต่ใจจริงแล้วพวกมันไม่อาจจะให้คำแนะนำกับกระบวนท่าเมื่อกี่ได้หรอก เพียงแต่้าจะดูมันอีกครั้งเท่านั้นเองจึงแกล้งทำเป็บอกให้เขาทำมันอีกรอบเพราะจะได้เห็นวิธีการเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่นี้ของเจิ้งฟู่.......
แต่ถ้าเกิดเป็เด็กทั่วไปหละก็พวกเขาคงจะไม่ลังเลที่จะทำมันแน่นอนแต่นี้เจิ้งฟู่มีความทรงจำและความคิดของจิ๋นหยางจากโลกที่แล้วอยู่เขาจึงรู้ได้ทันทีว่าถงหลาง้าสิ่งใดจากเขาเจิ้งฟู่เองถึงแม้ว่าเขาจะเคารพทั่งสองเป็อาจารย์ก็จริงแต่เขาก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกใครตอนนี้หรอกเขาจึงได้คิดหาข้ออ้างเพื่อปฏิเสธ.....
"เรียนท่านอาจารย์ศิษย์ขอบอกตามตรงว่าศิษย์เองก็บังเอิญทำได้เช่นกันไม่ได้รู้ว่าเมื่อครู่นี้ทำได้อย่างไรศิษย์ต้องขออภัยด้วยที่ไม่สามารถแสดงให้ท่านอาจารย์ดูได้อีกครั้ง"เจิ้งฟู่พูดพร้อมกับทำหน้าใส่ซื่อไม่รู้เื่มองไปยังทั้งสองคน.....
บังเอิญ!?
840
