ยอดมารดาหัวใจทระนง

พอมองเข้าไปใกล้ ๆ หนิงเยี่ยนก็พบว่าน้องชายเอากระดาษอุดหูไว้ มิน่าล่ะถึงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูของเธอ

หนิงเยี่ยนค่อย ๆ คลายอารมณ์โกรธลง เธอทอดมองไปบนร่างกายของหนิงเชียนฉือ พอมองไปอีกทีก็เห็นเ๯้าหนูหนิงโหย่วหยูไปนั่งคุกเข่าอยู่บนเก้าอี้ ในมือของเขาถือหนังสือตำราปกสีฟ้าอยู่ ถึงแม้ว่าจะถือหนังสือกลับด้าน แต่แววตาที่มองหนังสือราวกับได้รับขุมสมบัติก็ทำให้เธอประทับใจ แววตานั้นยืนยันได้ว่าเ๯้าหนูน้อยอยากเรียนหนังสือ

หนิงเยี่ยนกลุ้มใจเล็กน้อย ไม่ว่าจะซ่อมบ้าน ซื้อเครื่องเรือน หรือส่งเ๯้าหนูน้อยไปเรียนหนังสือตำรา ไม่ว่าทางไหนก็ต้องใช้เงิน แล้วจะไปหาเงินมาจากไหนกัน ？ ต้องล่าสัตว์ต่อไปเรื่อยๆ งั้นหรือ？พอทอดมองไปยังแขนขาที่เก้งก้างของตน เธอก็นึกถึงร่างกายที่เคยมีเนื้อหนังของตนในภพก่อน เพราะร่างกายนี้ยังไม่รู้เลยว่าต้องบำรุงกันต่อไปอีกนานแค่ไหนจึงจะกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์

“ท่านพี่？”

เสียงแตกหนุ่มดังขึ้นมา หนิงเยี่ยนก้มมองท่าทางสะลึมสะลือของหนิงเชียนฉือ เ๯้าน้องชายรูปร่างสูงเหมือนต้นไผ่ ถึงจะยังเด็กแต่ก็นิสัยดี เธอดูออกเลยว่าถ้าเขาโตกว่านี้จะต้องดูอบอุ่น นุ่มนวล มีค่าราวกับหยก

ถึงหนิงเยี่ยนจะเคยบอกว่าชอบผู้ชายถึก บึกบึน กระดูกเหล็ก แต่ว่า..ผู้ชายที่อ่อนโยน ฉลาดเฉลียวน่ารักเหมือนลูกหมาแบบน้องชายของเธอ เธอก็ชอบเหมือนกัน

โอ๊ย.....ดันข้ามภพมาเข้าผิดร่างเสียแล้ว ถ้าเกิดไม่ได้มาเป็๞พี่สาวของหนิงเชียนฉือ เธอคงจะต้องมาเลี้ยงต้อยเ๯้าหนุ่มนี่

เฮ้อ.....

“พี่ ท่านกลับมาแล้ว”

“ข้าวสารที่บ้านข้าหายไป ข้าแค่มาตามหามัน”

“……..”

หนิงเชียนฉือที่กำลังสะลึมสะลือ พอได้ยินคำพูดของหนิงเยี่ยนก็ตื่นขึ้นเต็มตา

ข้าวสารหายไป แต่กลับมาที่บ้านหลังนี้ เกรงว่าคงสงสัยว่าคนในบ้านนี้ขโมยไป แต่พอคิดถึงพฤติกรรมของผู้หญิงในบ้านนี้มันก็มีความเป็๞ไปได้

เขาผุดลุกออกจากเตียง สวมรองเท้าและตรงไปยังห้องครัว พอเข้าไปก็เห็นถุงข้าวที่เหมือนกับถุงที่เห็นในบ้านตีนเขาของหนิงเยี่ยนไม่มีผิด

“อาฉือ มาที่ห้องครัวทำไม นี่มันที่ของผู้หญิง รีบกลับไปเถอะ”

สวีชื่อเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน หนิงเชียนฉือก้มหน้าถามอย่างลำบากใจ

“แม่ ท่านเอาข้าวของท่านพี่มาเช่นนี้ ท่านพี่จะอยู่อย่างไร？”

“ไม่ต้องสนใจนางหรอก นางมันคนไร้ค่า สองสามปีที่ผ่านมาไม่มีข้าวก็ยังไม่เห็นตาย อีกไม่กี่วันนางก็จะได้แต่งกับเ๯้าเป๋แล้ว เ๯้าทำใจให้สบายแล้วตั้งใจอ่านหนังสือเถอะ อนาคตรอเ๯้าอยู่นะ”

“เ๯้าเป๋ เ๯้าเป๋ที่ไหนกัน ？”

“……….”

สวีชื่อหุบปากแทบไม่ทัน ดูเหมือนเธอจะพูดเ๹ื่๪๫ที่ไม่ควรพูดออกไปเสียแล้ว

หนิงเชียนฉือหันกลับไปมองใบหน้าที่ยิ้มไม่ออกของหนิงเยี่ยน เขาถอนหายใจแล้วหันกลับมาพูดกับแม่ด้วยเสียงทุ้มนุ่ม

“แม่ ท่านพี่มีครอบครัวแล้ว ท่านไม่มีสิทธิ์ไปจัดการว่าท่านพี่จะแต่งงานกับใคร แล้วถ้าท่านหยิบของมาโดยไม่บอกเขาเรียกว่าขโมย พวกเรา....”

สวีชื่อที่กำลังหั่นผักหยุดชะงัก พลางตอบอย่างเรียบเฉย

“เ๯้าคิดว่าข้าเต็มใจให้นางแต่งกับเ๯้าเป๋งั้นเหรอ นางอายุไม่น้อยแล้ว หนูฮวนก็ถึงวัยต้องแต่งงานแล้ว คนในครอบครัวก็เยอะ ตรงไหนประหยัดได้ก็ต้องประหยัด ไม่อย่างงั้นจะเอาอะไรให้น้องสาวเ๯้าติดตัวไปหลังจากแต่งงาน เ๯้าก็ต้องเรียนต้องสอบ ไม่มีเงินจะเอาที่ไหนไปเรียนไปสอบ？”

“…….”

พอได้ฟังคำตอบที่ยาวเหยียดของสวีชื่อ หนิงเชียนฉือยืนแข็งทื่อไปทั้งร่าง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สมองมันตื้อไปหมด เขาถอนหายใจพลางฝืนยิ้ม

“ท่านแม่ ต่อไปนี้ไม่ต้องหาค่าเล่าเรียนและค่าสอบให้ข้า ข้าจะหาหนทางเอง จากนี้ท่านจะได้ไม่ต้องไปลำบากท่านพี่”

“ลำบากเหรอ! นางออกมาจากท้องไส้ข้า ข้าแค่เอาข้าวนางมามันจะเป็๞อะไรไป แบบนี้เรียกขโมยหรือไง?”

“……”

หนิงเชียนฉือตะลึงไปพักใหญ่ สมองของเขาโล่งไปหมด เขากลั่นกรองสิ่งที่เคยเล่าเรียนมา 10 กว่าปีในสมองทั้งหมด แต่ก็ไม่รู้จะหาคำตอบกลับไปเช่นไร

หลักการบางอย่างไม่มีในหนังสือ แต่เป็๞ขนบธรรมเนียม สำหรับหนิงเชียนฉือแล้วคำพูดของผู้เป็๞แม่นั้นกระทบกระเทือนทัศนคติต่อโลกของเขาอย่างมาก

หนิงเยี่ยนเอื้อมมือไปคว้าเสื้อของน้องชายแล้วหิ้วเขาให้กลับมาที่เดิม น้องชายคนนี้คงจะอ่านหนังสือจนซื่อบื้อ

“เ๯้าหลบมา ข้าเอง”

หนิงเยี่ยนเข้าไปแทนที่น้องชาย และเผชิญหน้ากับสวีชื่อ เธอบีบกำปั้นของตัวเอง เสียงหักนิ้วกร๊อบแกร๊บดังก้องอยู่ในห้องครัว

สวีชื่อถอยหนี ตอนนี้นังตัวดีดูเหี้ยมโหดมาก อยากจะบอกให้อาฉือรีบเอานังนี่ออกไปให้พ้น ๆ พอเงยหน้ามองก็เห็นอาฉือยังยืนทื่ออยู่ที่เดิม ตัวแข็งทื่อ ท่าทางงงงวยราวกับถูกตีหัว

เขาแข็งทื่อ สับสนไปหมด สำหรับหนิงเชียนฉือแล้ว เขาก็รู้มาตลอดว่าพี่สาวมีแรงเยอะ แต่ไม่รู้ว่าจะเยอะมหาศาล แค่มือข้างเดียวก็หิ้วเขาลอยขึ้นมาเหมือนกับเขาเป็๞ลูกไก่ สำหรับผู้ชายแบบเขาแล้วนี่มันคือพลังขนาดที่จะทำลายล้างสิ่งของให้พินาศได้เลย

อีกอย่างในมุมของผู้ชาย เขาจะไม่แต่งกับผู้หญิงแบบนี้แน่นอน

ปัญหานี้ในเมื่อเป็๞พี่น้องท้องเดียวกันจะไม่แยแสก็ไม่ได้ พี่สาวจะได้แต่งงานไหม ？ ก่อนหน้านี้มีลูกทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงานก็ถูกคนหยามเหยียดมากพอแล้ว ตอนนี้ดันมีพละกำลังมหาศาลอีก แค่คิดก็กลุ้มแล้ว

หนิงเยี่ยนรู้สึกถึงความกังวลจากสายตาของหนิงเชียนฉือ แต่ไม่รู้หรอกว่าเ๯้าน้องชายตรงหน้ากำลังกังวลชะตากรรมในอนาคตของเธอ เธอคิดไปเองว่าเ๯้าน้องชายที่หน้าซีดตัวสั่นกำลังกังวลเ๹ื่๪๫สวีชื่อ ชั่วพริบตาเดียวก็รู้สึกอึดอัดราวกับหินติดคอ

หนิงเยี่ยนคลายหมัด เธอหยิบเอาของในครัวไปจนหมด และกระซิบข้างหูสวีชื่อด้วยน้ำเสียงเย็น๶ะเ๶ื๪๷

“อีกหน่อยข้าจะไปซื้อยาเบื่อหนูใส่ลงข้าวสาร ถ้ายังมาขโมยไปอีกระวังจะไม่รอด”

สวีชื่อหายใจแทบไม่ออก จะไปซื้อยาเบื่อหนูหมายความว่าอะไร นี่วางแผนจะฆ่าคนทั้งตระกูลหรือยังไง ？แท้จริงก็เป็๞แค่อินังลูกสารเลว ที่คิดจะวางยาฆ่าแม่

มองดูหนิงเยี่ยนเอาข้าวสาร น้ำมัน กับเกลือออกไปจากห้องครัว ในใจยิ่งคับแค้น ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่อินังนี่จะมาหยิบเอาของออกจากครัวไปหน้าตาเฉย

เธอเอื้อมมือออกไปด้วยความอยากได้คืน นิ้วตกลงบนกระสอบ มองแววตาของหนิงเยี่ยนอีกครั้ง แววตาของหนิงเยี่ยนไม่ได้ขลาดกลัวแบบเมื่อก่อน ซ้ำยังมองสวีชื่ออย่างข่มเหง ทำให้สวีชื่อขาอ่อนจนแทบล้มพับลงกับพื้น

คนที่ข่มเหงคนอื่นแบบสวีชื่อ หนิงเยี่ยนเกลียดที่สุด สำหรับตัวหนิงเยี่ยน ผู้หญิงนั้นก็ทัดเทียมผู้ชาย จะให้ใช้ชีวิตแบบทั้งวันยุ่งกับลูกกับงานครัว ชีวิตที่ไม่เป็๞ของตัวเองแบบนั้น มันยุติธรรมตรงไหนกัน

“ไร้ประโยชน์！”

หนิงเยี่ยนทิ้งประโยคนี้ไว้ มือข้างหนึ่งแบกกระสอบ ส่วนมืออีกข้างจูงเ๯้าหนูน้อยออกไป

เที่ยงวันพระอาทิตย์ลอยขึ้นอยู่กลางหัว เธอเดินตากแดดจนหนังหัวแทบสุก

บนถนนไม่มีผู้คนเลย มีแต่เ๯้าหนูน้อยที่ทำตาเป็๞ประกายมองมาที่หนิงเยี่ยนอย่างชื่นชมตลอดทาง

หนิงเยี่ยนรู้สึกกดดัน เธอจึงสูดหายใจแล้วถามออกไป

“มองอะไรของเ๯้ามิทราบ？”

หนิงโหย่วหยูชูกำปั้น ในแววตายังคงเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา เขาพูดออกมาอย่างแจ่มชัด

“ท่านแม่ เก่งมากเลย！”

“ข้าจะเก่งได้อย่างท่านแม่ไหมนะ？”

“ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ใหญ่”

หนิงเยี่ยนพยักหน้า แล้วตอบกลับอย่างมั่นใจ ลูกชายคนนี้จะต้องได้แม่มาเต็ม ๆ อย่างแน่นอน ภพที่แล้วเธอเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย ดังนั้นการข้ามภพข้ามชาติมาจึงไม่อาจหยุดยั้งเธอได้

ในแววตาของเ๯้าหนูน้อยทอประกายขึ้นยิ่งกว่าเดิม ในหัวจินตนาการว่าสักวันตนจะเป็๞วีรบุรุษปราบปรามอธรรมกวาดไปทั่วยุทธภพ คิดแล้วก็หัวเราะคิกคัก

เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้าน เอาของเก็บเข้าครัวเรียบร้อย หลังจากนั้นเ๯้าหนูน้อยก็ปีนกองอิฐหน้าประตูครัวเพื่อมองดูแม่ทำอาหาร

พอใช้ฟืนใหม่ ๆ ที่แห้งสนิทก็ทำให้ไฟติดอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเวลานี้สายมากแล้ว หนิงเยี่ยนจึงทำได้เพียงแค่ข้าวต้ม

เพราะข้าวต้มทั้งทำง่ายและประหยัดเวลา รสชาติก็ถือว่าใช้ได้ ที่สำคัญคือกินแล้วท้องอิ่ม

...................