พิชิตสวรรค์สะท้านฟ้า

        บทที่ 34 ตำหนักเอกเต๋าคือที่ใดกัน?

        อู่จวินเหยียนไม่ได้ตอบกลับด้วยท่าทางเย็นชา

        “จะเข้ามานั่งอีกสักครู่ไหม?” เฉินชิงหยวนเดินออกไปข้างนอก

        “ไม่เป็นไร” อู่จวินเหยียนไม่อยากให้เฉินชิงหยวนสั่งการ จึงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล 

“เจ้าเป็นคนเจ้าเล่ห์เกินไป อยู่กับเจ้านาน ๆ จะถูกหลอกได้ง่าย”

        “พูดอะไรของเจ้า ข้าไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย” เฉินชิงหยวนแสร้งทำท่าโกรธ

        แต่สำหรับอู่จวินเหยียนไม่ใช่ครั้งแรกที่รได้พบปะเฉินชิงหยวน เขารู้จักนิสัยของเฉินชิงหยวนดีอยู่แล้ว จึงมิได้หลงกลภายนอกของเขา 

        “ข้าไปล่ะ” ทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียว อู่จวินเหยียนก็จากไปกับสายลม 

        “ช่างเป็นคนที่สบายจริง ๆ น่าอิจฉายิ่งนัก” มองไปทางที่อู่จวินเหยียนจากไป เฉินชิงหยวนก็พึมพำเบา ๆ

        หลังจากนั้น เฉินชิงหยวนก็เดินทางกลับสู่ดินแดนฝูหลิวซิง และเร่งความเร็วขึ้น

        ครั้งนี้ เฉินชิงหยวนใช้กำไลหยกปิดบังพลังปราณเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกขวางทาง ถ้าไม่โชคร้ายเป็นพิเศษก็ไม่น่าจะเจอปัญหาอะไร

        เวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปหลายเดือน ในที่สุดเฉินชิงหยวนก็ได้ย่างกรายบนผืนแผ่นดินฝูหลิวซิง รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว

        “กลับบ้านสักหน่อยfud;jk”

        ไม่นานนัก เฉินชิงหยวนก็มาถึงสำนักเสวียนชิง

        เมื่อได้ยินข่าวว่าเฉินชิงหยวนกลับมา เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายต่างก็ปรากฏตัวขึ้นมา ด้วยความดีใจยิ่งนัก

        “ชิงหยวน! เจ้าเด็กนี่! หายไปไหนไม่บอกกล่าวสักคำ”

        “หือ! ร่างกายของเจ้า... มีคลื่นพลังวิญญาณแล้ว ซ่อมแซมรากฐาวิญญาณได้จริง ๆ งั้นหรือ?”

        “เด็กบ้า! ยังรู้จักกลับมาอีกนะ!”

        “หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ ท่านอาจารย์ผู้อาวุโสที่ล่วงลับไปแล้ว วันนี้ข้าคงตีเจ้าสักที! ตอนนี้ข้างนอกอันตรายยิ่งนัก เจ้ายังกล้าวิ่งไปไหนมาไหนอีก ทั้งยังไม่ยอมบอกพวกข้าอีกด้วย!”

        ผู้คนหลายสิบคนพูดกับเฉินชิงหยวน วาจาเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย รอจนกระทั่งเหล่าพี่น้องร่วมสำนักหายโกรธ และค่อย ๆ สงบลง เฉินชิงหยวนจึงเล่าเรื่องโกหกที่ตนแต่งขึ้นมาก่อนหน้านี้

        ผู้เยียวยาลงมือรักษาเขาจนหาย แต่ต้องไปช่วยผู้เยียวยาทำธุระบางอย่าง และห้ามบอกใครเด็ดขาด แน่นอนว่าเฉินชิงหยวนผลักภาระนี้ให้ผู้เยียวยา เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีทางมาเผชิญหน้ากันอยู่แล้ว

        “ธุระที่ผู้เยียวยาให้เจ้าทำ ยากลำบากหรือไม่?” ศิษย์พี่หญิงคนหนึ่งเป็นห่วง เดินเข้ามาดูร่างกายของเฉินชิงหยวน ว่ามีบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

        “ไม่ยากเท่าไหร่หรอก ข้าจัดการเสร็จแล้ว” ตอนนี้เฉินชิงหยวนเหมือนเด็กดี ยิ้มแย้มแจ่มใส เห็นแล้วช่างเยียวยาใจเสียนี่กระไร

        “กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว” ทุกคนไม่ตำหนิเฉินชิงหยวนอีกต่อไป ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ความผิดของเฉินชิงหยวน แต่เป็นค่าตอบแทนที่ท่านผู้เยียวยาเรียกร้องจากเขา

        “ศิษย์น้องเล็ก ตอนนี้เจ้าฟื้นฟูการบำพ็ญได้มากแค่ไหนแล้ว” ทุกคนให้ความเคารพเฉินชิงหยวนมาก จึงไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาอะไรตรวจสอบ

        “วิชาที่เคยมีในอดีตนั้นหาคืนมาไม่ได้แล้ว ต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์เท่านั้น” เฉินชิงหยวนเผยการบำเพ็ญขอบเขตวิญญาณปฐพีออกมา

        “ขอเพียงรากฐานวิญญาณฟื้นฟูแล้ว เกียรติยศในอดีตก็จะกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องร้อนใจ”

        แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ทุกคนก็ไม่ได้เศร้าโศกมากนัก กลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำ เพราะด้วยฝีมือของเฉินชิงหยวน ต่อให้เริ่มต้นใหม่ก็ยังสามารถไปถึงตำแหน่งที่สูงมากได้

        หลังจากพูดคุยกันนานพอสมควร เหล่าผู้อาวุโสก็ทยอยกันจากไป

        จากการสนทนา เฉินชิงหยวนก็พอจะเข้าใจเรื่องราวของถ้ำปีศาจบ้างแล้ว

        สำนักหยกสวรรค์ยินดีที่จะนำทรัพยากรทั้งหมดออกมา เชิญชวนเหล่าสำนักต่าง ๆ มาร่วมกันจัดการเรื่องถ้ำปีศาจ แต่เดิมทีสำนักเสวียนชิงไม่อยากออกมือช่วยเหลือ แต่เมื่อสำนักอื่น ๆ ต่างตอบตกลงกันหมดแล้ว สำนักเสวียนชิงจึงไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้

        หลังจากชั่งใจอยู่นาน สำนักเสวียนชิงในที่สุดก็ตกลง ยินดีที่จะให้ความช่วยเหลือแต่ละสำนักที่ได้รับผลประโยชน์ย่อมลงมือช่วยเหลืออย่างเต็มที่ และความไม่พอใจที่มีต่อสำนักหยกสวรรค์ก็ลดน้อยลงไปมาก

        เพียงแค่สำนักเสวียนชิงก็ได้รับเส้นชีพจรวิญญาณขั้นปลายหนึ่งเส้น เส้นชีพจรวิญญาณระดับกลางมากกว่าสิบสาย รวมถึงโอสถวิญญาณและวัตถุล้ำค่ามากมาย

        ในดินแดนฝูหลิวซิงมีกลุ่มอำนาจชั้นหนึ่งทั้งหมดสิบเก้ากลุ่ม สำนักอื่น ๆ ที่ได้รับของไปคงไม่น้อยไปกว่าสำนักเสวียนชิง เท่านี้ก็พอจะเดาได้ว่า สำนักหยกสวรรค์ร่ำรวยจากถ้ำปีศาจมากเพียงใดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

        “แล้วเมื่อไหร่จะจัดการถ้ำปีศาจเสียที?” ในลานที่มีควันลอยคลุ้ง เฉินชิงหยวนนั่งดื่มชากับศิษย์พี่ใหญ่หลินฉางเซิง

        “ข้าได้ยินมาว่า สำนักหยกสวรรค์ได้เชิญปรมาจารย์ด้านค่ายกลมาช่วย เมื่อวางค่ายกลเสร็จแล้ว พวกเราจะร่วมมือกันถมถ้ำปีศาจให้ราบ ตามกำหนดเวลาที่สำนักหยกสวรรค์ให้มา เห็นทีคงไม่เกินสิบปี”

        สำหรับผู้บำเพ็ญนั้น สิบปีนับว่าไม่นานเลย เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว บางครั้งผู้ยิ่งใหญ่ที่บำเพ็ญเพียรครั้งหนึ่ง ก็ต้องใช้เวลาหลายร้อยหลายพันปี

        “ท่านคิดว่าจะจัดการได้หรือไม่?” เฉินชิงหยวนถาม ตัวเขาเองเคยอ่านตำราโบราณ จึงรู้ดีถึงความน่ากลัวของถ้ำปีศาจ ถ้ำปีศาจใต้ดินของสำนักหยกสวรรค์นั้น หลังจากบ่มเพาะมานานหลายปี ยามนี้ก็ถึงขั้นที่ยากจะควบคุมแล้ว

        “ยากจะพูด!” หลินฉางเซิงสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ “หากถ้ำปีศาจระเบิด จะส่งผลกระทบไปทั่วทุกแห่งในดินแดนฝูหลิวซิง และยากจะแก้ไขในภายหลัง”

        “ศิษย์พี่ไม่ต้องกังวล ในเมื่อปัญหามาถึงแล้วก็ต้องยอมรับ” ในสายตาของเฉินชิงหยวน สิ่งที่ควรกังวลจริง ๆ คือสำนักหยกสวรรค์ต่างหาก หากถ้ำปีศาจเกิดความผิดพลาด พวกเขาจะเป็นฝ่ายเดือดร้อนก่อน หนีอย่างไนก็หนีไม่พ้น

        “อืม! อย่าพูดถึงเรื่องปวดหัวพวกนี้เลย” หลินฉางเซิงไม่อยากคิดถึงเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนามาที่ตัวเฉินชิงหยวนแทน 

        “ศิษย์น้องเล็ก มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า”

        “เรื่องอะไรหรือ?” เฉินชิงหยวนเห็นสีหน้าจริงจังของหลินฉางเซิง ในใจก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาอย่างประหลาด

        “เจ้าได้ฟื้นฟูรากฐานวิญญาณแล้ว ข้าไม่อาจกักเจ้าไว้ที่สำนักเสวียนชิงตลอดไป ในอนาคตเจ้าต้องเดินบนเส้นทางของตัวเอง อย่างไรก็ตาม ข้าได้ตัดสินใจแทนเจ้าไปก่อนแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่โกรธนะ” หลินฉางเซิงมองตาเฉินชิงหยวนตลอด และพูดอย่างครุ่นคิด

        “ตัดสินใจ?” เฉินชิงหยวนมีสีหน้าสงสัย

        “เข้าร่วมการทดสอบของตำหนักเอกเต๋า” หลินฉางเซิงกล่าว

        “ตำหนักเอกเต๋านี่คืออะไรกัน?”

        เฉินชิงหยวนครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามออกมา ในความทรงจำของเขา ไม่มีเศษเสี้ยวความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับตำหนักเอกเต๋าเลย

        “เป็นสถานที่ที่ลึกลับมาก ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่ไม่เคยไปเลย เกี่ยวกับข่าวสารของสำนักเอกเต๋า ในตำราโบราณก็มิได้บันทึกไว้มากนัก สามารถคาดเดาได้เพียงว่ามันมีการสืบทอดมานานแล้ว”

        หลินฉางเซิงเคยออกไปผจญภัยมาก่อน และเคยได้ยินชื่อของตำหนักเอกเต๋ามาบ้าง ลึกลับและหาร่องรอยได้ยาก

        “ศิษย์พี่ใหญ่ แต่ก่อนหน้านี้ท่านไม่เคยบอกข้าเลยมิใช่หรือ?” เฉินชิงหยวนหัวเราะขื่น ๆ

        “บอกตามตรง ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตำหนักเอกเต๋าอยู่ที่ไหน จะบอกเจ้าได้อย่างไร?” หลินฉางเซิงกล่าวอย่างจนปัญญา

        “เช่นนั้นวันนี้เกิดสิ่งใดขึ้นเล่า?” เฉินชิงหยวนประหลาดใจยิ่งนัก

        “ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ถ้ำบำเพ็ญของท่านอาจารย์อาวุโสที่เคยใช้บำเพ็ญมาก่อน ปรากฏคลื่นบางอย่างที่ผิดปกติ ข้าไปดูแล้วจึงพบกล่องใบหนึ่ง ข้างในมีจดหมายฉบับหนึ่งและแผ่นไม้ธรรมดา ๆ” หลินฉางเซิงย้อนความคิดกลับไปในอดีต ค่อย ๆ เล่า 

        “กล่องนั้นท่านอาจารย์อาวุโสทิ้งไว้ก่อน ในจดหมายมีเนื้อหาง่าย ๆ หวังว่าเจ้าจะถือแผ่นไม้ไปที่ หากได้ตำแหน่งในตำหนักเอกเต๋า จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อตัวเจ้าเองและสำนักเสวียนชิง”

        “ก่อนหน้านี้บนกล่องมีตราประทับกฎของท่านอาจารย์อาวุโสจึงถูกวางไว้ในมุมหนึ่งโดยไม่มีใครสนใจ ช่วงก่อนหน้านี้กฎได้คลายตัว ข้าจึงรู้เรื่องพวกนี้” แผ่นไม้นั้นคือสัญลักษณ์ของตำหนักเอกเต๋า มีสิ่งนี้จึงจะหาตำแหน่งของตำหนักได้

        ส่วนเรื่องที่ท่านอาจารย์อาวุโสได้แผ่นไม้มาจากที่ใด ก็ไม่อาจรู้ได้

        พูดถึงเรื่องนี้ หลินฉางเซิงก็รู้สึกแปลก หลังจากที่ท่านอาจารย์อาวุโสเสียไปในปีนั้น เขาเคยเก็บกวาดถ้ำบำเพ็ญของท่านลุงอย่างแน่นอน แต่ไม่เคยพบกล่องใบนี้ มันโผล่ออกมาได้อย่างไรกัน

        ถึงจะรู้สึกผิดปกติ แต่หลินฉางเซิงมั่นใจว่าลายมือบนซองจดหมายเป็นของท่านอาจารย์อาวุโส ยังมีร่องรอยของวิชาลับเฉพาะตัวของสำนักเสวียนชิงหลงเหลืออยู่ ปลอมแปลงมิได้แน่นอน

        “เดิมทีอาจเป็นเช่นนั้น แล้วป้ายไม้นั้นตอนนี้อยู่ที่ใดหรือ?” เฉินชิงหยวนฟังเข้าใจแล้ว

        “ข้าบีบมันจนแตกละเอียดแล้ว” หลินฉางเซิงตอบตามความเป็นจริง

        “...” เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าประหลาดใจของเฉินชิงหยวนก็แข็งค้างไป