[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

บนใบหน้าของผู้คนที่อยู่ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยความเคลียด การพูดคุยเกี่ยวกับซอมบี้ดำเนินมาได้ 30 นาทีแล้วพวกเขายังไม่ได้ข้อสรุปทั้งหมด

เรื่องแรกที่พวกเขาพูดคุยกันคือเรื่องการต่อสู้ของซอมบี้ จากภาพทั้งหมดที่โยฮันเก็บรวบรวมทำให้รู้ว่าซอมบี้ระดับสูงกว่า 4 ที่ต่อสู้กันทางทิศเหนือตายไปแล้ว 1 ตัว โดยที่ร่างของมันถูกกินไปทั้งหมด ส่งผลให้ซอมบี้ที่ตามมันมาเข้าร่วมกับกลุ่มอื่นๆ ซึ่งซอมบี้ที่เหลืออยู่มีจำนวนหลายหมื่นนอกจากจะเป็นระดับ 2 แล้วยังมีระดับ 3 อยู่หลายพัน แต่ถึงอย่างนั้นระดับ 4 กลับมีให้เห็นเพียง 3 ตัวเท่านั้น

จากการวิเคราะห์ศพของซอมบี้ที่ถูกใช้เป็นอาหารให้กับพวกที่รอดชีวิต ศาสตราจารย์วิเคราะห์ว่าอาจจะทำให้พวกมันอยู่ได้อีก 7 วันก่อนจะทำการขยายอาณาเขตเพื่อหาเหยื่อใหม่ เพียงแต่ว่าพวกเขาไม่รู้ว่าซอมบี้กลุ่มนี้จะเดินทางไปที่ไหนระหว่างสถานีวิจัยดาราศาสตร์ของพวกเขา หรือมนุษย์อีกกลุ่มที่กำลังหลบซ่อนอยู่ทางทิศเหนือห่างจากจุดที่ซอมบี้ต่อสู้ไปราว 13 กิโลเมตร

นอกจากเรื่องการเคลื่อนไหวของซอมบี้ที่ยังสรุปไม่ได้ว่ามันจะเคลื่อนไหวไปที่ใดต่อ ยังมีอีกเรื่องที่ทำให้พวกเขาเกิดความกังวล

เรื่องนั้นก็คือกลุ่มผู้รอดชีวิตที่มีอยู่ราวสามสิบกว่าคน พวกเขากำลังหลบซ่อนอยู่ภายในเขตที่ซอมบี้ต่อสู้กัน โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเหตุใดพวกเขาถึงสามารถรอดชีวิตในสถานที่แห่งนั้นได้ นอกจากนั้นแล้วยังไม่มีใครเข้าใจพฤติกรรมของจ่าฝูงซอมบี้ที่หลบอยู่ใต้ตึกที่มีผู้รอดชีวิตหลังนั้น

“ ในเมื่อเรายังไม่รู้ว่าซอมบี้ทำอะไรได้บ้าง ผมคิดว่าเรายังไม่ควรจะช่วยเหลือใคร ”

วินให้เวลาทุกคนได้คิดนานมากพอแล้ว เขาจึงสรุปการประชุมในครั้งนี้ แม้ในอนาคตเขาจะตั้งเป้าหมายไว้ที่การสร้างกลุ่มผู้รอดชีวิตให้ใหญ่มากขึ้นกว่านี้  แต่ซอมบี้ระดับสูงกว่า 4 กลับแสดงพฤติกรรมที่พวกเขาไม่เข้าใจออกมา  วินเชื่อว่ามันจะต้องรู้อย่างแน่นอนว่ามีมนุษย์หลบซ่อนตัวอยู่ภายในตึกที่มันพักผ่อน 

การที่มันไม่ลงมือฆ่าสังหารมนุษย์คงจะมีลับลมคมในอย่างแน่นอน เขาจึงคิดว่าตนเองไม่ควรนำกลุ่มของตนเองไปเสี่ยงเพื่อช่วยคนราวสามสิบในตอนนี้ หากพวกเขายังมีชีวิตรอดได้ถึงทุกวันนี้ได้ หมายความว่าพวกเขาจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างแน่นอนเพราะฉะนั้นเขาจึงต้องทำตามแผนเดิมของตัวเองให้เสร็จทั้งหมดก่อนจะมีสิ่งที่ควบคุมไม่ได้เกิดขึ้นมากไปกว่านี้

“ พี่โยฮัน พี่พอจะมีแรงเหลือไหม ”

“  ทำไมเหรอ ” โยฮันมองไปยังวิน เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการเสนออะไรในห้องประชุม

“ อย่างที่ผมได้พูดกับพี่ ผมอยากจะสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้ไร้การต่อสู้สัก 3 - 4 วัน ถ้าเป็นไปได้ผมจึงอยากให้พี่ฆ่าซอมบี้รอบๆ อย่างน้อยฆ่าตัวที่อันตรายต่อพวกเราให้หมด นอกจากนั้นพวกเราจะรับผิดชอบเอง ”

โยฮันลูบคางพลางคิดว่าจะทำอย่างไรดี เขาสามารถเดินทางในช่วงกลางคืนได้ เพียงแต่ว่าเขายังไม่อยากเดินทางออกจากเมืองในเร็วๆนี้ เนื่องจากน้องสาวของเขายังคงหลับไม่ได้สติ เขากลัวว่าถ้าตนเองสังหารซอมบี้รอบๆไปทั้งหมดตนจะได้เดินทางออกจากเมืองเพื่อขอความช่วยเหลือจากรัฐบาลหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

“ ถ้าหากฉันฆ่าซอมบี้รอบๆจนที่นี่ปลอดภัย นายจะให้ฉันเดินทางออกนอกเมืองเลยไหม ”

“ ผมอยากจะให้พี่ทำแบบนั้นเช่นกัน แต่ผมคิดว่าเราควรจะรอให้การต่อสู้ระหว่างซอมบี้สงบดีกว่านี้ก่อน ”

“ งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันจะลงมือจัดการให้ ”

“ ขอบคุณครับ สำหรับวันนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิม ขอให้ทุกคนทำหน้าที่ให้ดีเหมือนเดิม เราจะไม่เดินทางไปช่วยเหลือใครเพราะยังไม่รู้ถึงอันตรายจากการวิวัฒนาการหมู่ ”

การประชุมเสร็จสิ้นทุกคนจึงเดินออกจากห้องด้วยท่าทางเมื่อยล้า การที่ต้องมานั่งระดมความคิดเป็นเวลานานทำให้กล้ามเนื้อของพวกเขาเกร็งไปทั้งหมด

ขณะที่โยฮันกำลังจะเดินออกจากห้องตามทุกคนไป ศาสตราจารย์ที่เดินทางมากับเขาก็ได้พูดสิ่งที่คิดออกมาเสียงดังมากเกินไปจนเขาได้ยินเสียง

“ ศาสตราจารย์ คุณพูดว่าอะไรนะครับ ” แม้จะได้ยินเขากลับต้องการให้อีกฝ่ายทบทวนสิ่งที่พูดเพื่อให้มีความน่าเชื่อถือมากยิ่งขึ้น

“ ฉันคิดว่ามันกำลังรอให้มนุษย์กลุ่มนั้นเดินทางไปรวมกับกลุ่มอื่นๆ การทำแบบนี้ของมันคือการใช้มนุษย์นำทางไปหาคนกลุ่มใหญ่ขึ้น ”

“ ไม่ใช่ว่ารอให้มนุษย์กลุ่มอื่นเข้าไปช่วยพวกเขาออกมางั้นเหรอ ”

“ แบบนั้นก็เป็นไปได้เหมือนกัน เอาเป็นว่าซอมบี้พยายามจะใช้มนุษย์ที่อยู่ในตึกหลังนั้นเล่นงานมนุษย์กลุ่มอื่นๆที่จะเข้าไปพัวพันด้วย ดีแเล้วที่เราไม่เร่งรีบเข้าช่วยเหลือพวกเขาออกมา ”

วินที่อยู่ด้านข้างพยักหน้า ต่อให้จะเป็นคำพูดของศาสตราจารย์เขายังคงฟังหูไว้หูเพราะอาจจะมีเหตุผลอื่น ในตอนนี้เขาแค่รู้ว่าไม่ควรไปยุ่งกับมนุษย์กลุ่มนี้

“ วิน ไว้สักเที่ยงคืนฉันจะออกไปล่าก็แล้วกัน ”

“ ได้ครับพี่ พักสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ”

โยฮันกระโจนขึ้นไปบนดาดฟ้าตึก 20 ชั้นก่อนจะเปลี่ยนหูของเขาให้เป็นของสัตว์เพื่อให้ตนเองได้ยินเสียงไกลมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นแล้วเขายังเปลี่ยนจมูกให้กลายเป็นสัตว์เช่นเดียวกัน นัยน์ตาทั้งสองข้างถูกเปลี่ยนไปมาให้กลายเป็นสัตว์นักล่าทำให้เขามองเห็นภายในที่มืดได้ดีกว่าเดิม

วินตามขึ้นมาบนดาดฟ้าเมื่อเห็นว่าโยฮันเปลี่ยนไปเขาจึงแตะปากตนเองบอกให้ทุกคนเงียบเสียง จากการประเมินเขาคิดว่าโยฮันได้รับความพิเศษจากการวิวัฒนาการจนมีพลังไม่ต่างจากสัตว์ กระดองปู เล็บหนูท่อ ขาที่เหมือนจิ้งหรีด หูเสือ จมูกสุนัข ดวงตาที่เปลี่ยนให้เหมือนสัตว์ร้ายเป็นของสัตว์ทั้งหมด นับว่าเป็นความสามารถที่น่าทึ่งไม่น้อยที่อีกฝ่ายผสมผสานพลังของสัตว์เข้ากับตนเอง

ในขณะปล่อยให้โยฮันนั่งนิ่งๆ วินก็เริ่มประเมินความสามารถของโยฮันด้วยประสบการณ์จากการอ่านนิยายและเล่นเกม ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากพูดกับโยฮันหลังจากนึกบางอย่างขึ้นมา

“ พี่โย ความผิดปกติของพี่เกิดขึ้นได้แม้จะไม่ต้องวิวัฒนาการใช่ไหม ”

โยฮันหันมองวิน ตั้งแต่เขากลับมาจากหนีเสือ เสื้อผ้าของเขาก็ขาดหลุดรุ่ยจนทุกคนเห็นร่างเต็มของเขา การจะปกปิดพลังจึงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป โยฮันที่เห็นว่าเรื่องมันมาไกลเขาจึงอยากจะใช้ความอยากรู้อยากเห็นของอีกฝ่ายช่วยหาสัตว์ให้ตนเองเช่นเดียวกัน

“ นายหมายความว่ายังไง ”

“ สิ่งที่ผมหมายถึงคือพี่ใช้พลังของสัตว์ตัวอื่นๆได้ใช่ไหม โดยที่ไม่ต้องผ่านการวิวัฒนาการ ยกตัวอย่างเช่นผมนะ การวิวัฒนาการครั้งแรกผมได้เล็บและมือนี้มา หลังจากวิวัฒนาการครั้งที่ 2 ผมได้แขนนี้มา แต่ของพี่ดูต่างออกไป ผมรู้สึกได้ว่าพี่เพิ่มพลังของสัตว์เข้าไปได้ต่อให้พี่จะไม่อยู่ในช่วงวิวัฒนาการ ”

โยฮันมองไปยังวิน แขนทั้งสองของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนราวกับเป็นแขนของปีศาจ เขาจึงคาดการว่าการวิวัฒนาการครั้งที่ 3 กล้ามเนื้อที่เหมือนของปีศาจอาจจะแพร่กระจายไปยังส่วนอื่นๆเพื่อเสริมความแข็งแกร่ง หลังจากที่อีกฝ่ายถามย้ำโยฮันจึงพยักหน้ารับแล้วบอกความต้องการให้ชัดเจน หากมีนกหรือสัตว์แปลกๆที่อีกฝ่ายเก็บเอาไว้เขาจะได้นำมันมาใช้งาน

“ ถูกต้อง ฉันรับพลังของสัตว์อื่นๆเข้ามาได้เรื่อยๆ ขอแค่ได้กินมันเข้าไป นายมีสัตว์นอกเหนือจากที่กลายเป็นซอมบี้ที่เผชิญหน้าให้ฉันไหม ถ้ามีมันจะทำให้ฉันแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น ”

วินส่ายหน้าพวกเขาไม่ได้เก็บสัตว์เอาไว้ สัตว์ทุกตัวที่เจอในบ้านหลายหลังล้วนแล้วตกตายบางตัวกลายเป็นซอมบี้และหนีหายไปทั้งหมด

“ พี่โย แล้วตอนนี้พี่มีพลังของอะไรบ้าง ”

แม้ไม่อยากจะบอกแต่เขาลงเรือลำเดียวกันกับวินแล้ว โยฮันจึงบอกพลังที่ตนเองมี

“ เยอะอยู่แต่ที่ใช้หลักๆคือ ปู มด ที่ได้มาไม่กี่วันก่อนก็ เสือ ช้าง จิ้งหรีด กวาง ต่อหัวเสือ”

“ พลังของพวกมันต่างกันไหมพี่เช่น เสือกับมด ”

“ ตอบยากมาก เอาเป็นว่าพลังของพวกมันจะปรับให้เข้ากับตัวของฉัน ถ้าให้เปรียบเทียบเรื่องพละกำลัง มดจะให้พละกำลังที่มากกว่าเสือ ช้างที่คิดว่ามีพละกำลังมหาศาลก็ยังสู้มดไม่ได้ ”

“ ผมพอจะเข้าใจแล้วพี่ ดูเหมือนว่าร่างกายของพี่จะปรับจุดเด่นของสิ่งที่กินเข้าไปแล้วนำมาใช้งานในรูปแบบที่เหมาะกับตน งั้นก็หมายความว่าสัตว์ที่กินเข้าไป หากมันมีความพิเศษจะทำให้พี่แข็งแกร่งขึ้น ไม่เกี่ยวกับว่ามันจะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ ”

“ ทำนองนั้น ถ้านายว่างก็จับสัตว์แปลกๆให้ฉันด้วยก็แล้วกัน ”

“ มีอะไรบ้างที่พี่ยังไม่ได้กิน เอาสัตว์ที่คิดว่าจะเจอได้ง่ายๆในตัวเมืองก่อนนะพี่ ”

โยฮันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เขายังไม่เคยกินนกเลยสักตัว เมื่อนึกไปถึงนกเขากลับรู้สึกแปลกเพราะตั้งแต่วันที่เชื้อซอมบี้ปรากฎไม่มีนกเลยสักตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถหาคำตอบได้จึงเริ่มนับชนิดสัตว์ที่ไม่เคยกินให้วินฟัง

“ ค้างคาว ตุ๊กแก จิ้งจก งู อะไรอีกนะ ฉันนึกไม่ค่อยออก ”

“ เมืองของเราไม่มีสวนสัตว์ด้วยสิ ถ้ามีสวนสัตว์นะพี่คงจะแข็งแกร่งกว่านี้ ”

โยฮันพยักหน้าให้กับอีกฝ่าย เขาเห็นด้วยกับความคิดของวิน หากภายในเมืองของเขามีสวนสัตว์เขาจะมุ่งตรงไปที่นั่นในทันที   หากมีอควาเรียมเขาจะบุกเข้าไปจับสัตว์น้ำที่นั่นกินให้หมด เพียงแต่ว่าเมืองแห่งนี้เป็นเมืองที่มีแม่น้ำเชื่อมต่อกับทะเล เป็นแค่เมืองขนส่งไม่ใช่เมืองท่องเที่ยว จึงไม่ได้มีพิพิธภัณฑ์

“ เอาเป็นว่าผมจะให้คนลองค้นตามบ้านเศรษฐีแถวๆนี้ดูนะพี่ พวกเขาน่าจะเลี้ยงอะไรแปลกๆเอาไว้ ถ้าพวกมันยังคงอยู่ผมจะบอกพี่ทันที ”

“ โอเค ถ้างั้นฉันขอตัวก่อน ส่วนพลังของฉัน ทางที่ดีอย่าได้บอกใคร ”

“ ได้พี่ ผมจะรูดซิปปากให้สนิทที่สุด ”

โยฮันคลุมทับร่างกายด้วยขนสีดำ ต่อให้จะยืนอยู่ตรงหน้าของวินเขากลับมองอีกฝ่ายได้ยาก ทันทีที่โยฮันกระโจนออกจากดาดฟ้ามุ่งหน้าสำรวจทิศเหนือเพื่อกำจัดซอมบี้ในระยะ 5 กิโลเมตรออกไปให้หมด วินก็ได้ออกคำสั่งไปยังพอลให้พาคนเดินทางไปสำรวจบ้านหรูหลายหลังในระแวกนี้เพื่อจับสัตว์กลับมา โดยที่เขาไม่ได้บอกความลับเรื่องพลังของโยฮัน

“ หัวหน้า สัตว์ที่นี้หมายถึง ”

“ อะไรก็ตามที่เป็นสัตว์เลี้ยงให้จับกลับมา ตะขาบ แมงมุม อีกัวน่า หนู แมลง อะไรที่เป็นสัตว์เลี้ยงให้จับมาทั้งหมด หรืออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่มนุษย์ ถ้าพวกนายจับมาได้ให้จับกลับมาด้วย แต่ถ้าจับไม่ได้หรือมันเป็นซอมบี้ไปแล้วให้แจ้งตำแหน่งของมัน ”

“ จิ้งจก ตุ๊กแก อะไรพวกนี้นับหรือเปล่า ”

“ นับ ถ้าจับได้ให้นำกลับมาด้วยแล้วก็อะไรที่ตายแล้วแต่ถูกรักษาสภาพไว้ก็ให้นำกลับมาเช่นกัน ”

“ ให้เดินทางตอนนี้เลยเหรอหัวหน้า ”

“ ใช่ ในระยะ 3 กิโลเมตรไม่มีซอมบี้แล้ว พวกนายสามารถสำรวจได้ ทางที่ดีถ้าเจออาหารให้เก็บมาด้วยเช่นกัน ”

“ เราเข้าใจแล้ว ”

พอลและหน่วยล่าอีก 10 คนขึ้นรถมุ่งหน้าไปทางเหนือ เนื่องจากทิศทางนั้นเป็นทิศทางที่โยฮันเดินทางไป หากเกิดอะไรขึ้นพวกเขาสามารถขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายได้.