เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ซูอินยังไม่ได้กลับไปที่ตระกูลสวีพร้อมกับสวีเหวินเหวินแต่เลี้ยวไปที่ร้านชานมก่อนเพื่อทำงานตามปกติ

        ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธอ ว่าการที่เธอออกมาจากตระกูลหลิงไม่ใช่เป็นแค่การประชดประชัน

        สำหรับเธองานที่ร้านชานมถือเป็นสิ่งสำคัญ

        พี่หงยังคงงานยุ่งเหมือนเดิมเมื่อเห็นเธอมาถึงก็กำชับบอกให้ปิดร้านให้ตรงเวลาก่อนจะรีบขับรถออกไปซูอินรับหรงหรงเจ้าสุนัขปอมเมอเรเนียนมาไว้ในอ้อมแขน แล้วสวมผ้ากันเปื้อนเปิดร้านอย่างเป็นระเบียบ

        ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกไปเองหรือเปล่า ว่าระยะนี้ธุรกิจค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ

        ประมาณสองทุ่มครึ่ง ใกล้เวลาปิดร้าน

        ซูอินมองแก้วพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์เมื่อสัปดาห์ก่อนที่เธอเพิ่งมาทำงาน ทุกวันจะขายได้แค่ครึ่งแถว

        ทว่าหลังจากที่เธอมาทำงานต้องเปิดใช้แก้วแถวใหม่ ซึ่งในตอนนี้เหลือเพียงสิบใบ

        กิจการของร้านดีขึ้นจริงๆ

        “คงเพราะอากาศร้อนทำให้เครื่องดื่มเย็นๆ ได้รับความนิยม”

        คิดไปคิดมา ซูอินหาเหตุผลได้เพียงเท่านี้ สำหรับเธอรู้สึกดีใจมากไม่ต้องพูดถึงว่าพี่หงดีกับเธอแค่ไหน การที่เธอมาทำงานที่นี่แล้วกิจการค่อย ๆดีขึ้น ในใจเธอรู้สึกว่ามันคือหนึ่งในความสำเร็จ

        กิจการดีขึ้นก็มักจะนำไปสู่หน้าที่รับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นด้วย…

        ชาติก่อนเธอทำงานดูแลคฤหาสน์หรูซึ่งมีเนื้อที่เกือบหนึ่งพันตารางเมตรอีกทั้งยังเป็นแม่ครัวให้ตระกูลหลิง งานในส่วนนี้เธอจึงคิดว่าไม่ใช่เรื่องยากลำบาก

        สำหรับเธอที่ต้องใช้สมองทั้งวันจากการเรียนเมื่อได้มาทำงานที่แทบไม่ต้องใช้สมองเช่นนี้ แค่ขยับมือชงเครื่องดื่มยืดกล้ามเนื้อ แถมยังได้เงิน พี่หงไม่พูดอะไรก็จ่ายเงินให้ ช่างสมบูรณ์แบบยิ่งนัก

        แต่สิ่งที่ซูอินไม่รู้คือการที่กิจการดีขึ้นไม่เกี่ยวข้องเลยกับสภาพอากาศ

        เหตุผลที่แท้จริงมาจากเธอ

        ใกล้กับถนนย่านการค้านี้มีโรงเรียนหลายแห่งช่วงนี้มีข่าวแพร่สะพัดในหมู่หนุ่มๆ ว่า ร้านชานมตรงหัวมุมมีพนักงานสาวสวยมาใหม่ผิวขาวผ่อง สวย รอยยิ้มหวานจับใจ

        เหล่านักเรียนชายมัธยมปลายอายุสิบเจ็ดถึงสิบแปดปีที่เพิ่งเลิกเรียนก็รีบตรงดิ่งมาที่นี่และเหมือนได้เห็นดาวโรงเรียนจากระยะไกล

        เพื่อจะได้เห็นสาวน้อยคนสวย พวกเขาจึงเดินเข้ามาซื้อเครื่องดื่ม

        จากนั้นเมื่อพบว่า สาวน้อยคนสวยทำให้ชานมดูหวานเป็นพิเศษบวกกับรอยยิ้มหวานจับจิต ก็ยิ่งทำให้รสชาติหอมหวานแทรกซึมเข้าไปในใจ

        ช่วงสอบปลายภาค นอกจากทบทวนบทเรียนพวกเขาก็ไม่มีอะไรทำเมื่อมีสาวน้อยหน้าตาน่ารักปรากฏตัว สำหรับนักเรียนมัธยมหลายคนรอบๆ บริเวณนี้นี่จึงเป็นสีสันที่หาได้ยากของชีวิตในช่วงการทบทวนที่น่าเบื่อ

        ซื้อ ซื้อ ซื้อ!

        จำเป็นต้องซื้อ!

        ไม่ใช่แค่ผู้ชาย ผู้หญิงหลายคนก็มาเพราะความอิจฉาในตอนแรกหัวใจเต็มไปด้วยจิตริษยา แต่เมื่อได้เห็นสาวน้อยร้านชานมกับรอยยิ้มหวานสาวๆ จำนวนไม่น้อยก็เปลี่ยนความคิดทันทีและกลายมาเป็นแฟนคลับ

        เมื่อเทียบความชื่นชอบในการดื่มชานมกับเหล่านักเรียนชายที่ต้องการมาดูสาวสวยพวกนักเรียนหญิงนั้นชอบดื่มชานมมากกว่า

        วัตถุดิบทำชานมของร้านพี่หงเป็นของดีโดยแทบไม่ต้องใส่สารเติมแต่งใดๆ รสชาติกลมกล่อมไม่เหมือนใครจึงพิชิตใจต่อมรับรสของสาวๆ ได้อย่างรวดเร็ว

        นักเรียนมัธยมปลายเหล่านี้มีเงินไม่เยอะ ไม่สามารถซื้อเครื่องดื่มที่ร้านได้ทุกวันแต่ด้วยจำนวนคนที่มาก ต่อให้นักเรียนคนหนึ่งมาซื้อแค่สัปดาห์ละครั้งก็เพียงพอที่จะทำให้กิจการเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

        โดยปกติธุรกิจร้านชานมมีลูกค้าเป็นคนหนุ่มสาวอยู่แล้วซูอินจึงไม่ได้สังเกต

        แน่นอนว่าเคยมีคนกล่าวชมเรื่องความงามของเธอ

        ซูอินที่มองหน้าตัวเองในกระจกไม่ใช่คนหลงตัวเองแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่ามันคือเรื่องจริง

        ทว่าเธอก็ไม่ได้สนใจมันมากเท่ากับคิดถึงเรื่องการขาย

        เมื่อทำความสะอาดร้านเสร็จ เธอเอาประตูเหล็กม้วนลงจากนั้นเดินไปตามเส้นทางที่ได้สอบถามมาอย่างแน่ชัดแล้ว

        บ้านของสวีเหวินเหวินอยู่ไม่ไกลจากร้านชานมมากนักเลี้ยวโค้งและเดินตรงไปเพียงสองร้อยเมตรก็ถึง

        อยู่ที่โรงเรียน สวีเหวินเหวินเคยบอกว่าบ้านของตนโทรมมากถึงกระนั้นซูอินก็ยังตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า

        เธอไม่คิดว่าย่านใจกลางเมืองที่เจริญที่สุดในเขตผิงจะมีตึกเก่าทรงกระบอกเช่นนี้อยู่ด้วย

        อาคารที่ถูกสร้างราวๆ ปี 1950-1960 ในยามนี้ทรุดโทรมกำแพงลอกจนเห็นอิฐสีแดง หน้าต่างหลายบานผุพังบานที่เปลี่ยนใหม่ก็มีลายแตกต่างกันออกไปบางครอบครัวไม่ได้เปลี่ยนกระจกหน้าต่างที่แตก  แต่ใช้แผ่นพลาสติกมาปิดแทน

        ในชุมชนนี้เต็มไปด้วยสิ่งก่อสร้างผิดกฎหมายถนนที่แออัดอยู่แล้วก็ยิ่งแคบ ต้นไม้เขียวชอุ่มสองข้างทางบดบังแสงจันทร์เพิ่มบรรยากาศให้ดูน่ากลัว

        สถานที่นี้…

        ซูอินยืนอยู่หน้าปากทางชุมชน ไม่กล้าเดินเข้าไป

        แต่ไม่นานก็นึกได้ว่า หลังสอบเสร็จอย่างไรเธอก็ต้องกลับชนบท

        เธอเคยเห็นสิ่งต่างๆ นั้นแล้วตอนอยู่ที่ชนบทเมื่อครั้งเป็นเด็กไม่แน่ว่าสถานที่ที่เธอต้องไปอยู่อาจเป็นแบบนี้ก็ได้

        ถือเสียว่าเป็นการเตรียมใจให้ชินซูอินปลุกความกล้าก่อนจะเดินผ่านอาคารร้างผิดกฎหมาย แล้วเดินตามหาป้ายบ้านเลขที่

        ชุมชนนี้ค่อนข้างใหญ่อาคารประมาณร้อยกว่าหลังพยายามอย่างมากที่จะใช้พื้นที่เล็กๆ นี้ด้วยกันโดยตั้งอยู่ระเกะระกะราวกับเขาวงกต

        กว่าซูอินจะพบบ้านเลขที่ 49 ซึ่งเป็นที่ตั้งของตระกูลสวีก็ใช้เวลาราวๆ สิบห้านาที

        เธอกดกริ่ง สวีเหวินเหวินสวมรองเท้าแตะเดินออกมาต้อนรับเธออย่างอบอุ่น

        สภาพความเป็นอยู่ของตระกูลสวีไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

        ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการปรับปรุงพัฒนามาตรฐานการครองชีพให้ดีขึ้นหลายครอบครัวในชุมชนจึงย้ายไปยังอาคารที่มีขนาดกว้างขวางและสว่างไสวมากกว่าเดิมทำให้ในอาคารทรงกระบอกที่ทรุดโทรมเหลือห้องว่างหลายห้องเดิมมีสามครอบครัวในพื้นที่ที่ตระกูลสวีอาศัยอยู่ เมื่อสองครอบครัวย้ายออกไปทั้งสามห้องจึงตกเป็นของตระกูลสวี ทำให้ไม่แออัด

        ซูอินได้รับการปฏิบัติที่ค่อนข้างแปลกจากตระกูลสวี

        ที่บอกว่าแปลกเพราะว่าสวีเหวินเหวินกับหยางอวี้หลานผู้เป็นมารดาปฏิบัติต่อเธออย่างอบอุ่นแต่คุณย่าสวีที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟากับบิดาซึ่งนั่งอยู่บนวีลแชร์กลับค่อยๆเงยหน้าเหลือบมองเธอ และทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน

        สิ่งเหล่านั้นช่างแปลกประหลาด แต่ก็ตามสบาย ซูอินไม่พูดอะไรเธอหันไปสนใจหยางอวี้หลานที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว

        “ดึกขนาดนี้แล้ว พวกคุณยังไม่กินข้าวหรือคะ”

        เธอถามแค่นั้น หญิงชราที่นั่งอยู่บนโซฟากลับมีสีหน้าเปลี่ยนไป

        “นั่นไม่ใช่เพราะมีคนกลับดึกหรือ ทำให้คนแก่ต้องรอกินข้าว”

        หยางอวี้หลานยกหมั่นโถวที่นึ่งแล้วออกมาจากในครัวได้ยินคำพูดนั้นก็จนหนทาง “แม่คะ ที่โรงพยาบาลเกิดเรื่องหนูต้องเข้าเวร หนูเองก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนกลางวันก่อนจะออกไปหนูก็บอกแล้วไม่ใช่หรือคะว่ามีอาหารอยู่ในหม้อ หากพวกคุณหิวก็กินรองท้องไปก่อน”

        ร่องแก้มของแม่เฒ่าสวีตกลง ทำให้หล่อนยิ่งดูใจร้าย “ฉันพูดแค่ประโยคเดียวแต่เธอรัวออกมาอย่างกับปืนกลแค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าพวกเธอต้องการทอดทิ้งคนแก่อย่างฉัน!”

        “แม่คะ นี่แม่พูดอะไร”

        แม่เฒ่าสวีเริ่มร้องห่มร้องไห้ “แก่แล้ว ไม่มีประโยชน์แล้วมีแต่สร้างเรื่องเดือดร้อนให้คนอื่น ฉันตายไปจะดีกว่า”

        นี่มันอะไรเนี่ย

        ซูอินมองสถานการณ์ในห้องรับแขกที่เกิดขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเธอได้แต่ตกตะลึง