“แม่คิดว่าแม่เข้าใจนะ” มันมีความตึงเครียดอยู่ในน้ำเสียงที่ตอบกลับมา
“หนูรู้ค่ะ” เลย์นถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างท้อแท้ “แต่พ่อต่างหากที่ไม่ยอมเข้าใจเอาเสียเลย”
“พ่อเกรงว่าจะต้องเสียหนูไปเท่านั้น ตอนที่หนูยังเล็กอยู่น่ะพ่อมักจะฝันร้ายอยู่เสมอว่า ผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้วแย่งเอาตัวหนูไปจากเรา แม้แต่ภายหลังที่เราได้จดทะเบียนรับหนูเป็บุตรบุญธรรมอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วก็ตาม ความกลัวนั้นมันติดตามพ่อมา จนกระทั่ง ทุกวันนี้ พ่อรักหนูมากนะเลย์น”
“แม่ไม่จําเป็ต้องพูดเื่นั้นให้หนูฟังหรอกค่ะ” เลย์นพูดยิ้ม ๆ “และบางที มันก็อาจจะเป็การดีด้วย ถ้าแม่จะไม่บอกให้พ่อทราบ เวลานี้หนูลาออกจากงานแล้ว”
“อะไรกัน แม่ไม่เชื่อหรอกว่าหนูจะทําถึงขนาดนั้น” ผู้เป็มารดาทักท้วง
“หนูคิดว่าเมื่อเื่เรียบร้อย... และหนูกลับมาอีกครั้ง ไคลด์เขาก็คงยินดีที่จะรับหนูกลับเข้าทํางานอีกหรอกค่ะ” เสียงกาแฟเดือดอยู่ข้าง ๆ ขณะที่เลย์นขยับตัวขึ้นนั่งบนม้ากลมหน้าเคาน์เตอร์ “หนูตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องตามเื่นี้ให้ถึงที่สุด ไม่ว่ามันจะพาหนูไปไกลสักแค่ไหนก็ตาม หนูจะต้องติดตามหาตัวเธอให้พบ”
“ก็แล้วถ้าหนูไม่พบล่ะ”
“มันก็เท่ากับทําให้หนูรู้ว่า ตัวเองได้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่แล้วน่ะสิคะ...” เธอไหวไหล่เบา ๆ เอื้อมมือขึ้นดึงเข็มปักผมออก ปล่อยให้พวงผมสีน้ำตาลแกมทองสยายลงบนไหล่ราวใยไหม
“แล้วหนูเคยคิดไว้บ้างหรือเปล่าว่า ถ้าหนูพบเธอแล้ว หนูจะทํายังไง” คอลลีน แม็คโดนัลด์ เอ่ยถามลูกสาว แววกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตา
“โอ...หนูซ้อมเป็พัน ๆ ครั้งเลยค่ะ” เลย์นเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกนึกขันเลยแม้แต่น้อย “หนูซ้อมคําพูดที่คิดว่าตัวเองควรจะต้องพูดกับเธอในโอกาสต่าง ๆ ไว้ แล้วก็ด้วยคําพูดต่าง ๆ กันอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อมาถึงวันนี้ มันดูไม่เข้าท่ายังไงก็ไม่รู้ แต่ที่จริงแล้วหนูเพียงแต่อยากรู้จักเธอ...อยากรู้ว่าหน้าตาเป็ยังไง และเธอจะมีความรู้สึกยังไงเท่านั้น”
“เลย์น...” เมื่อเรียกชื่อลูกสาวออกมาแล้วคอลลีนก็นิ่งเงียบไปเป็ครู่ “หนูเคยคิดบ้างหรือเปล่าลูกว่า บางที เขาอาจจะไม่้าพบหนูเลยก็ได้ ที่แม่พูดนี้ แม่หมายถึงว่า บางที หนูอาจจะเข้าไปเตือนความทรงจําที่เขาไม่้าจะนึกถึง อีกต่อไปในชีวิตนี้ก็ได้”
“ค่ะ...หนูเคยคิดอย่างนั้นเหมือนกัน” เลย์นพยักหน้ารับ ปอยผมปัดอยู่บนแก้มนวล เธอจึงเหน็บขึ้นไว้หลังใบหูฝืนยิ้มให้มารดา “หนูเพียงแต่อยากจะลองดูเท่านั้นแหละค่ะ”
“แต่...หนูคิดว่าตัวเองได้ให้ความยุติธรรมกับเขาแล้วหรือ” คอลลีนพยายามที่จะให้เหตุผล “แม่มีความคิดว่าอันที่จริง เวลามันก็ผ่านมาเนิ่นนานเกินกว่าที่หนูจะเดินตรงเข้าไปหาเขา แล้วก็ประกาศว่าหนูเป็ลูกสาวของเขานะ แม่คิดว่าเขาคงจะต้องช็อก แล้วก็อาจจะไม่พอใจที่หนูทําอย่างนี้ก็ได้”
“หนูก็คิดถึงเื่นี้อยู่เหมือนกัน” เลย์นตอบเรียบ ๆ
“งั้นรึ หนูเคยคิดถึงว่า เขาจะมีความรู้สึกยังไงด้วยอย่างนั้นรึ แล้วหนูเคยคิดเลยไปถึงเื่บ้านเื่ครอบครัวที่เขามีอยู่ในเวลานี้ด้วยหรือเปล่า หรือถ้าเขาไม่เคยเล่าให้ใครในครอบครัวฟังถึงเื่ของหนูเลยล่ะ หนูไม่คิดบ้างหรือว่าการกระทําในครั้งนี้ มันจะสร้างความอึดอัดไม่สบายใจให้เกิดขึ้นกับเขาอย่างมาก”
“แม่คะ...ได้โปรดเถอะ... ถึงยังไงหนูก็ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว แม่อย่าพยายามเกลี้ยกล่อมหนูอีกต่อไปเลยค่ะ” คําถามต่าง ๆ ที่ผู้เป็มารดาตั้งขึ้น ดูเหมือนจะตอกย้ำลงบนความเชื่อมั่น จนกระทั่ง เลย์นคิดว่า สมควรจะต้องทักท้วงได้แล้ว
“แม่ไม่ได้คิดที่จะเกลี้ยกล่อมหนูหรอก” รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นแฝงความรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย ความรักและพร้อมที่จะตามใจปรากฏอยู่ในแววตา “แม่รู้ว่าหนูไม่ได้มีความตั้งใจที่จะทําร้ายผู้หญิงคนนั้น หรือทําให้เขาเกิดความเสียใจแต่อย่างใด ที่แม่ถามนั่นแม่หมายถึงว่าเมื่อหนูพบเขาแล้ว ก่อนที่จะพูดอะไรออกไปก็ควรใช้ความคิดให้ดีเสียก่อน เพราะไม่อย่างนั้นแล้วมันอาจจะก่อให้เกิดอันตรายมากกว่าที่จะแสดงออกถึงความตั้งใจดีของเรา อันนี้แม่ก็เตือน ๆ ไว้เพื่อตัวของหนูเองเท่านั้น จริง ๆ แล้วแม่ก็อยากจะให้มันออกมาในรูปที่ว่า เขาเองก็มีความสงสัยใคร่รู้ในตัวหนูพอ ๆ กับที่หนูมีความรู้สึกอย่างนั้นต่อเขาอยู่เช่นกัน”
เช้าวันรุ่งขึ้น เลย์นตื่นนอนแต่เช้า หลังจากที่จัดการกับภารกิจส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว เลย์นก็ออกรถมุ่งหน้าไปยังเมืองวาเลนไทน์ ทั้งสภาพการจราจรในท้องถนนและสภาพอากาศดูจะเป็ใจอยู่ไม่น้อย แม้ว่าถนนจะค่อนข้างลื่นอยู่บ้างเนื่องจากน้ำค้างแข็งที่จับเป็ฝ้าอยู่ แต่เบื้องบนท้องฟ้าสีคราม คือบรรยากาศอันสดใสไร้หมู่เมฆมาปิดบัง สิ่งเดียวที่ออกจะรบกวนความรู้สึกของเธออยู่มาก... ก็คือแสงอาทิตย์ที่สะท้อนเป็ประกายอยู่บนไหล่เขาที่มีหิมะปกคลุมเห็นเป็สีขาวโพลน และแสงสะท้อนมาเข้าตาอยู่ตลอดเวลา แต่แว่นกันแดดสีดําก็พอจะช่วยตัดแสงลงได้บ้าง
หลังจากเส้นทางหลวงสายนั้น ได้ทิ้งบรรยากาศของความเป็ตัวเมืองไว้เื้ั และทอดตัวยาวเหยียดเข้าสู่ตําบลแซนด์ ฮิลล์ เลย์นก็มีความรู้สึกเหมือนตัวเองพลัดหลงเข้ามาอยู่ในโลกที่มีเพียงสีฟ้ากับสีขาวเท่านั้น-สีฟ้านั้น คือสีของท้องฟ้าที่กระจ่างแจ่มใสอย่างน่าอัศจรรย์ ส่วนสีขาว คือสีของหิมะที่เคลือบูเาทุกลูกไว้ จะมีก็แต่สีเทาของถนนที่ทอดตัวคดเคี้ยวไปเบื้องหน้าเท่านั้นที่เข้ามาเป็สีตัดอยู่บนเส้นทางที่ทอดตัวยาวยืดนับเป็ไมล์ ๆ นั้น มันก็พอมีความศิวิไลซ์ให้มองเห็นอยู่บ้างเป็ระยะ ๆ แต่ก็น้อยเต็มที
แม้ว่าเลย์นจะเคยเดินทางเข้ามาในเนบราสก้า แซนด์ ฮิลล์นี้อยู่บ้างสองสามครั้ง แต่ก็ยังไม่เคยขับรถขึ้นมาจนถึงเหนือสุดเช่นนี้ ดังนั้น เมื่อเห็นหลังคาของอาคารหลังแรกในเมืองวาเลนไทน์โผล่ขึ้นมาเหนือขอบฟ้าให้เห็น เลย์นก็ระบายลมหายใจออกมาด้วยโล่งใจอย่างที่สุด และขณะนั้น แม้ว่าจะถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว แต่เธอก็ตัดสินใจว่าจะหาโรงแรมเช่าพักเสียก่อน เมื่อล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว จึงจะค่อยสํารวจว่าจะรับประทานอาหารกลางวันที่ไหนดี...และในที่สุด เธอก็เทียบรถเข้าตรงหน้าโมเต็ลเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งดูท่าทางว่าจะสะอาดและสงบเงียบกว่าแห่งอื่น ๆ ที่ผ่านมา
เลย์นไม่สนใจที่จะหยิบเสื้อคลุมออกมาสวม รีบก้าวลงจากรถเดินออกไปท่ามกลางแสงตะวันเฉิดฉายซึ่งดูเหมือนจะไม่ช่วยอํานวยความอบอุ่นให้เท่าไรนัก โดยเฉพาะในยามที่อากาศภายนอกหนาวเย็นเช่นนี้ เธอสาวเท้าเร็ว ๆ เพื่อที่จะได้เข้าไปรับความอบอุ่นภายในตัวอาคาร ลมหายใจเป็ควันลอยออกมาจาง ๆ
เสียงกระดิ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ เมื่อเธอเปิดประตูก้าวเข้าไปภายใน แต่ก็ต้องรออยู่เป็ครู่กว่าที่ผู้ชายสูงอายุคนหนึ่งจะเดินออกมาจากห้องทางด้านหลัง เรือนผมสีขาวโพลนด้านหน้าช่วยปิดบังความจริงที่ว่า เขามีศีรษะล้านไว้ได้บ้าง
“ให้ผมช่วยอะไรได้บ้างครับ คุณผู้หญิง” แววในดวงตาของเขาบอกความสงสัยอยู่ไม่น้อย
“ฉันอยากจะขอเช่าห้องสักห้องหนึ่งค่ะ” เลย์นหยุดมือที่ถูแขนทั้งสองข้างที่มีเพียงเสื้อสเว็ตเตอร์คลุมอยู่เอื้อมมือไปหยิบปากกา และกรอกข้อความลงไปในใบทะเบียนที่เขาเลื่อนมาให้บนเคาน์เตอร์
“ตอนนี้... เราไม่ค่อยมีแขกมาพักมากนักหรอก โดยเฉพาะ่นี้ของปี นอกจากอากาศจะไม่ดีแล้วการขับรถก็ยังค่อนข้างลําบากด้วย ก็ยังดีที่ยังมีพวกที่เข้ามาซื้อวัวกับพ่อค้าที่ขายอาหารสัตว์กับขายข้าว แล้วก็พวกเซลส์แมนมาพักบ้าง” เ้าของโรงแรมออกจะเป็คนช่างพูดช่างคุยอยู่ “ว่าแต่คุณผู้หญิงมาทําอะไรที่นี่ล่ะครับ มาติดต่อเื่งานหรือมาเที่ยวเฉย ๆ”
“ก็ทั้งสองแหละค่ะ” เลย์นพยายามเลี่ยงที่จะไม่ตอบให้ตรงคําถามนั้น
“คุณมาจากโอมาฮ่าหรือครับ” เขาเอ่ยถามขึ้นอีกเมื่อมองเห็นตําบลที่อยู่ที่เธอกรอกลงในใบทะเบียน “นี่คุณเพิ่งมาถึงหรือครับ”
“ค่ะ” เมื่อเป็เช่นนี้เลย์นก็ตัดสินใจว่า เธอจะต้องเป็ฝ่ายตั้งคําถามขึ้นเองเสียบ้าง “คุณพอจะรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งชื่อมาร์ธา เทอน์เนอร์ บ้างไหมล่ะคะ อายุก็อยู่ในวัยประมาณสี่สิบเศษเห็นจะได้”
“มาร์ธา เทอร์เนอร์...” เขาทวนชื่อนั้นอย่างใช้ความคิด “ที่จริงก็มีคนที่ใช้สกุลเทอร์เนอร์อยู่ที่นี่บ้างเหมือนกันนะ แต่ผมนึกไม่ออกว่าจะมีคนไหนที่ชื่อมาร์ธา คุณอาจจะตรวจดูจากรายชื่อในสมุดโทรศัพท์ได้นี่ครับ”
“นั่นสินะคะ” เลย์นพยักหน้าอย่างเห็นด้วย กําหนดไว้ในใจว่าเธอจะต้องไม่ลืมทําตามคําแนะนําของเขา
“เขาเป็เพื่อนกับคุณหรือครับ” เ้าของโรมแรมเอ่ยถามขึ้นอีก ขณะที่ส่งกุญแจห้องมาให้
“ก็คล้าย ๆ อย่างนั้นละค่ะ” เธอรับกุญแจมา “ขอบคุณมาก” เธอพูดเป็คําสุดท้ายก่อนที่จะเดินตรงไปยังห้องพัก
11K
