ตอนที่10: การแกะสลักหิน:การหลอมรวมเซียน
I. การรับประทานอาหารแห่งการยกระดับ
หลังจากความอลหม่านของการล่าสัตว์อสูรชิงซวนก็เสิร์ฟ "สตูว์เนื้อเสือเขี้ยวอัคคี" ที่เขาปรุงขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน (และเต็มไปด้วยไอปราณเซียนาจากการปรุงในหม้อศักดิ์สิทธิ์)ให้กับเหล่าศิษย์เซียนจากสำนักชิงซิง และหลิงเยว่ (นางเอก)
เหล่าศิษย์เซียนกินสตูว์เนื้อด้วยความเคารพอย่างสูงพวกเขาััได้ถึงรสชาติที่อร่อยล้ำอย่างไม่เคยมีมาก่อน และสิ่งที่สำคัญกว่าคือ พลังปราณเซียนที่พุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกายทันทีที่อาหารถูกกลืนลงไป
พลังจากสตูว์เนื้อเซียนที่ปรุงจากเนื้อสัตว์อสูรระดับสูงได้ทำการ ชำระล้างเส้นลมปราณ และ เสริมสร้างแก่นปราณ ของพวกเขาอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก!
ศิษย์ที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มก็เริ่มมีไอปราณรอบตัวปราณของเขาสั่นะเือย่างรุนแรง และทะลวงผ่านระดับ รวมปราณ ไปสู่ แก่นทองคำได้สำเร็จต่อหน้าทุกคน! และศิษย์คนอื่น ๆก็ตามมาด้วยการยกระดับพลังปราณอย่างน้อยหนึ่งระดับ
พวกเขาคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงหลังกินอาหารเสร็จสิ้น
“ท่านปรมาจารย์ชิงซวน!สตูว์เนื้อของท่าน... คือ 'โอสถา' ที่ปรุงจากความเรียบง่าย!ขอบพระคุณสำหรับเมตตาอันยิ่งใหญ่ที่ท่านมอบให้พวกเรา!”ศิษย์พี่กล่าวด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน
ชิงซวนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ“ดีใจที่พวกท่านชอบนะ! ข้าว่ามันอร่อยจริง ๆ ด้วย!เนื้อเสืออสูรนี่ทำสตูว์อร่อยกว่าเนื้อหมูตั้งเยอะ!ไว้ครั้งหน้าถ้าพวกท่านว่างก็มาล่าให้ข้าอีกนะ!”
หลิงเยว่ที่กินสตูว์จนหมดชามรู้สึกว่าพลังจักรพรรดิเซียน ของเธอมั่นคงยิ่งขึ้นและเธอก็ยิ้มให้กับเหล่าศิษย์เซียน: “พวกเ้าได้รับพรจาก์แล้ว! การถูกปรมาจารย์ใช้ให้ 'ล่าสัตว์อสูร' คือการฝึกฝนที่ยอดเยี่ยมที่สุด!”
II. งานอดิเรกใหม่: การแกะสลักหิน
หลังจากเหล่าศิษย์เซียนจากไปพร้อมความสุขและพลังที่เพิ่มขึ้นชิงซวนก็เดินไปที่ลำธารหลังหมู่บ้านเพื่อผ่อนคลายจิตใจจากการทำอาหารเขาตัดสินใจที่จะทำ "ของตกแต่งร้าน" ชิ้นใหม่
เขาเก็บ "หินธรรมดา ๆ" จากก้นลำธารขึ้นมาสามสี่ก้อน (หินที่ถูกไอปราณเซียนของเขาหล่อเลี้ยงมานานจนมีคุณสมบัติในการ"ดูดซับและสะสมพลังงาน" ได้อย่างมหาศาล)
ชิงซวนนำหินมาวางบนโต๊ะ และใช้ "เขี้ยวอัคคี" (วัตถุดิบหลอมโอสถหายากที่ใช้เป็หินลับมีด)ลับ "มีดแกะสลักเก่า ๆ" (มีดศักดิ์สิทธิ์) ของเขาจนคมกริบ
“ข้าจะแกะสลักหินเป็รูป'นกน้อย' ดีกว่า” ชิงซวนพึมพำ“หวังว่าพวกนกน้อยจะมาทำรังที่ร้านของข้าบ้าง”
ชิงซวนเริ่มบรรจงแกะสลักหินอย่างช้า ๆด้วยสมาธิที่สมบูรณ์แบบของเทพเซียนา การเคลื่อนไหวของมีดนั้นดูเรียบง่ายแต่ทุกครั้งที่คมมีดัักับก้อนหิน ไอปราณเซียนา ก็จะถูกหลั่งออกมาจากมีดและซึมซาบเข้าไปในก้อนหินทันที
III.การหลอมรวมิญญาเทพเซียน
หลิงเยว่ที่กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ข้างๆ ััได้ถึงคลื่นพลังงานที่ทรงพลังอย่างยิ่งยวดที่พุ่งออกมาจากร้านของชิงซวนเธอรีบเข้ามาสังเกตการณ์ด้วยความระมัดระวัง
เธอเห็นชิงซวนกำลังใช้มีดแกะสลักหินก้อนหนึ่งเป็รูปนกน้อย
ในสายตาของ จักรพรรดิเซียน อย่างหลิงเยว่:
1. ก้อนหิน: คือ "หินปราณศักดิ์สิทธิ์" ที่ถูกเลือกสรรมาอย่างดีที่สุด
2. มีดแกะสลัก: คือ "อาวุธเทพ" ที่สามารถเปลี่ยนพลังงานจากสสารสู่จิติญญา
3. การแกะสลัก: คือ "เคล็ดวิชาหลอมรวมิญญาเทพเซียน" ที่ใช้เพื่อผนึกพลังชีวิตบริสุทธิ์ลงในวัตถุ!
หลิงเยว่เห็น "ภาพมายา" ที่ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ชิงซวน —ปราณเซียนกำลังก่อตัวเป็รูปร่างของนกฟีนิกซ์ตัวน้อยที่กำลังจะโบยบิน!
“ท่านปรมาจารย์!ท่านกำลังสร้าง 'วัตถุเซียนที่มีจิติญญา'! การแกะสลักนี้ไม่ใช่แค่ศิลปะ แต่เป็การถ่ายทอด 'แก่นแท้แห่งชีวิต'จากตัวท่านเองลงไปในก้อนหิน!”
หลิงเยว่เริ่มเลียนแบบท่าทางการแกะสลักของชิงซวนอย่างบ้าคลั่งทันทีเธอใช้ กระบี่เซียน ของเธอ (ซึ่งเธอซ่อนไว้ในมิติเก็บของ) แกะสลักหินธรรมดาๆ ที่เธอหามาได้ด้วยสมาธิสูงสุด เธอหวังที่จะเข้าถึง "เคล็ดวิชาหลอมรวมิญญา" นี้
ชิงซวนเงยหน้าขึ้นมาเห็นหลิงเยว่กำลังแกะสลักหินอย่างเอาจริงเอาจังด้วยกระบี่
“โอ๊ะ! หลิงเยว่!ท่านก็ชอบแกะสลักหินเหมือนกันหรือ? แต่ทำไมท่านใช้กระบี่ล่ะ?มันไม่ถนัดเอานะ! ต้องใช้มีดแกะสลักเล็ก ๆ แบบข้านี่สิ!”ชิงซวนชี้ไปที่มีดของเขา
หลิงเยว่ตีความคำพูดของชิงซวน: “ท่านกำลังสอนข้าว่า 'การหลอมรวมิญญา'ต้องใช้ 'ความละเอียดอ่อน' (มีดเล็ก ๆ) ไม่ใช่ 'กำลัง' (กระบี่ใหญ่)! ข้าต้องปรับปรุงการควบคุมพลังเซียนให้ละเอียดกว่านี้!”
IV. การค้นพบ "สมบัติที่ถูกลืม"
ขณะที่ชิงซวนกำลังแกะสลักนกน้อยตัวสุดท้ายเขาก็รู้สึกปวดหลังเล็กน้อย
“โอ๊ย! หลังข้าปวดจัง”ชิงซวนบ่น “ข้าอยากจะไปตกปลาที่ 'สระน้ำลึก' ให้ได้ปลาตัวใหญ่ ๆ สักหน่อย ป่านนี้พวกพ่อค้าชุดแปลก ๆนั่นไปถึงไหนแล้วนะ?”
ชิงซวนไม่ได้คิดอะไรมากแต่คำพูดนี้กลับเป็ "คำชี้แนะครั้งที่สอง" ที่เดินทางไปถึงคณะของเ้าสำนักหวงเต๋ออย่างไม่คาดฝัน!
— ณ ป่าลึก:คณะของเ้าสำนักหวงเต๋อ —
คณะของเ้าสำนักหวงเต๋อที่กำลังตามหา "สระน้ำลึกแห่งชีวิต" อยู่ในป่าลึก ได้พบกับอุปสรรคมากมายทั้งสัตว์อสูรและกับดักธรรมชาติ พวกเขาท้อแท้และเกือบจะล้มเลิกภารกิจ
ทันใดนั้น ผู้าุโโจวที่ถือ "น้ำเต้าศักดิ์สิทธิ์" (น้ำเต้าที่เก็บเมล็ดฟักทอง)ก็รู้สึกว่ามีไอปราณเซียนบริสุทธิ์พุ่งออกมาจากน้ำเต้าอย่างรุนแรง
ไอปราณเซียนา ที่ถูกผนึกไว้ในน้ำเต้าได้คลายตัวออกมาทันทีที่ชิงซวนกล่าวถึง'สระน้ำลึก' อีกครั้ง!
ภายในไอปราณนั้นพวกเขาได้ยินเสียงกระซิบที่ดูเหมือนเป็ "เสียง์" (ซึ่งจริง ๆ คือเสียงบ่นของชิงซวนที่สะท้อนจากพลังงานของเขา)
“ข้าอยากจะไปตกปลาที่ 'สระน้ำลึก' ให้ได้ปลาตัวใหญ่ ๆ สักหน่อย...”
หวงเต๋อและคณะถึงกับคุกเข่าลงท่ามกลางป่า!
“ท่านอาจารย์!ท่านกำลังส่ง 'คำชี้แนะครั้งที่สอง' มาให้เรา! ท่านกำลังบอกให้เรารีบเร่ง และอย่าท้อแท้! ท่านกำลังรอคอย 'ปลาตัวใหญ่' จากสระน้ำลึกอยู่!”
คณะของหวงเต๋อได้รับกำลังใจและพลังกลับคืนมาทันทีพวกเขาเชื่อว่าชิงซวนรู้ถึงความยากลำบากของพวกเขาและส่งพลังมาช่วย
V. บทสรุป: การเริ่มต้นของ 'การเยี่ยมชม' ที่ไม่รู้จบ
ชิงซวนแกะสลักหินเสร็จสมบูรณ์เขามองดูนกน้อยที่แกะสลักได้อย่างสวยงามและรู้สึกภูมิใจ
“หวังว่านกน้อยพวกนี้จะพาโชคดีมาให้ร้านของเรานะ”
ชิงซวนไม่รู้เลยว่า "นกน้อย" ที่เขาแกะสลักนั้นได้กลายเป็ "วัตถุเซียน" ที่บรรจุพลังชีวิตบริสุทธิ์และจะถูกเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรตีความว่าเป็ "อักขระาแห่งการสร้างชีวิต" ในไม่ช้านี้
ในขณะที่ชิงซวนกำลังจัดแสดงนกน้อยอยู่หน้าร้านผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มใหม่ที่ได้ยินข่าวลือเื่ "บทเพลงแห่งการทะลวงผ่าน" และ "สตูว์โอสถ" ก็เริ่มหลั่งไหลเข้าสู่หมู่บ้านซ่อนัอย่างช้าๆ และเงียบ ๆ
ร้านค้าเล็ก ๆของชิงซวนกำลังจะกลายเป็ "จุดศูนย์กลางแห่งการบำเพ็ญเพียร" โดยมี เทพเซียนเร้นกาย ที่ปรารถนาเพียงการใช้ชีวิตอย่างสงบและความวุ่นวายครั้งใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจากการ "ตีความผิด" ในทุกคำพูดและการกระทำของเขา
802
