บทที่ 35 ความปรารถนาดีครั้งแรก
ซูชิ่นมองดูแป้งทอดที่แห้งกรังชิ้นนั้น ในใจรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย
ในสถานการณ์เช่นนี้ เสบียงของบ้านไหนก็ล้ำค่าดั่งชีวิต แป้งทอดชิ้นนี้อาจเป็อาหารหนึ่งวันหรือมากกว่านั้นของจ้าวซิ่วจือ การมอบสิ่งนี้ให้นาง หมายความว่าจ้าวซิ่วจือต้องทนหิวไปตลอดทั้งวัน
"พี่สะใภ้ซิ่วจือ ท่าน..."
"รับไว้เถิด วันหน้าหากเ้า้าสิ่งใดก็ให้มาบอกข้าที่บ้าน วันเวลาจะลำบากเพียงใด ขอเพียงกัดฟันอดทนผ่านไปให้ได้ ในที่สุดย่อมมีวันที่ดีขึ้น รอจนเด็กทั้งสองโต เ้าก็จะพ้นเคราะห์แล้ว" จ้าวซิ่วจือยัดแป้งทอดใส่มือของนาง
พอพูดจบก็ถอยหลังไปสองสามก้าว พร้อมโบกมือให้
"รีบกลับบ้านเถิด เ้าเข้าป่ามาเช่นนี้ เด็กสองคนอยู่ที่บ้านไม่รู้ว่าจะถูกใครใช้งานอย่างไรบ้าง"
ซูชิ่นมองแป้งทอดในมือแล้วพยักหน้าให้จ้าวซิ่วจือ "พี่สะใภ้ ข้าขอตัวกลับก่อน ท่านเองก็รีบกลับเถิดเ้าค่ะ"
จ้าวซิ่วจือโบกมือให้นางแล้วหันหลังเดินกลับเข้าป่าไป
ซูชิ่นข้ามูเาเอ้อร์เต้าจื่อไปยังจุดที่พวกนางเคยปิ้งข้าวโพดเมื่อสองวันก่อน ก่อนจะนำเด็กทั้งสองออกมาจากมิติวิเศษ
แม่ลูกสามคนแบ่งกันกินแป้งทอดที่จ้าวซิ่วจือให้มา จากนั้นจึงลงเขาเดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเสี่ยวเหอ
คนแซ่เฉิงรออยู่ที่บ้านคืนแล้วคืนเล่าก็ไม่เห็นซูชิ่นกลับมาเสียที จนคิดว่านางคงผ่านพ้นเจ็ดวันแรกหลังความตาย และถูกหัววัวหน้าม้าของยมโลกจับตัวไปแล้ว
ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันได้ดีใจ ซูชิ่นกลับพาลูกทั้งสองคนกลับมาเสียอย่างนั้น
พอเห็นนางกลับมา คนแซ่เฉิงก็ใจนลนลาน รีบวิ่งเข้าห้องของตนเองแล้วปิดประตูเสียงดังทันที
ซูชิ่นยักไหล่ ก่อนจะเดินเข้าไปเคาะประตูห้องของบ้านรอง "เฉิงเยี่ยนผิง หลี่ซื่อ รีบออกมาขนของย้ายห้องเดี๋ยวนี้ เมื่อคืนก่อนท่านพ่อท่านแม่บอกแล้วว่าให้พวกเ้าคืนห้องนี้ให้ข้าเข้าพัก"
ห้องปีกตะวันออกถูกไฟไหม้ ตอนนี้แม่ลูกอย่างนางไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนในบ้านตระกูลเฉิง
หลี่ซื่อถูกซูชิ่นเล่นงานในวันนั้น ทั้งยังถูกเฉิงเหลียนเซียงตีจนหัวแตก สองวันนี้จึงได้แต่นอนครางหงิง ๆ อยู่บนเตียง ทำท่าราวกับเหลือลมหายใจเพียงครึ่งเดียว พอได้ยินเสียงซูชิ่นเคาะประตูก็ใจนหน้าซีดเผือด
เฉิงเยี่ยนผิงเองก็กลัวแทบตาย ไม่อยากเผชิญหน้ากับซูชิ่นในเวลานี้ แต่เกรงว่าจะถูกนางกำจัดจนตาย จึงรีบตอบกลับว่า "เ้า...เ้ารอเดี๋ยว ข้า...ข้าขอเก็บของก่อน"
ความจริงแล้วซูชิ่นไม่เต็มใจจะอยู่ในห้องของสามีภรรยาคู่นี้เลย สองคนนี้ี้เีตัวเป็ขน ในห้องคงไม่สะอาดเท่าไหร่นัก แต่นางจำเป็ต้องมีที่พักพิง
เฉิงเยี่ยนผิงรีบควานหาที่ซ่อนเงินในห้องมาซุกไว้ในกระเป๋า ส่วนหลี่ซื่อก็หายจากอาการอ่อนแรง ลุกขึ้นจากเตียงรีบเก็บเสื้อผ้าอย่างลนลาน
สามีภรรยาคู่นี้ใช้ความเร็วสูงสุดในการจัดห้องให้ว่าง แล้วย้ายตัวเองไปยังเรือนหลัก
ซูชิ่นก้าวเท้าเข้าไปเดินวนรอบห้องหนึ่งรอบ และก็เป็ไปตามที่นางคิด ห้องนี้ไม่สะอาดเลยแม้แต่น้อย ทุกแห่งหนปกคลุมด้วยฝุ่นหนา แม้แต่เครื่องเรือนบางชิ้นยังมีคราบสกปรกเกรอะกรัง ทำให้นางรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งนัก ดังนั้นนางจึงเดินออกไปบอกเฉิงโจวซื่ออย่างไม่เกรงใจ
"เรียกเฉิงเหลียนเซียงมาช่วยทำความสะอาดห้องนี้ให้หมด ส่วนเครื่องเรือนพวกนั้นให้ยกไปไว้ที่เรือนหลัก อีกอย่าง ไปหาคนมาทำชุดเครื่องเรือนให้ข้าใหม่ตามแบบห้องเดิมของข้า มีปัญญาจุดไฟเผาก็ต้องมีปัญญาชดใช้"
เฉิงโจวซื่อไม่กล้าแม้แต่จะพูดคำว่า 'ไม่' นางรีบไปลากตัวเฉิงเหลียนเซียงที่แอบอยู่ในห้องออกมาช่วยทำความสะอาดห้องราวกับเป็ลูกสมุน
ส่วนซูชิ่นพาลูกทั้งสองนั่งอยู่ที่ลานบ้าน เคี้ยวผลไม้ที่เด็ดมาจากมิติวิเศษอย่างสบายอารมณ์
ประจวบเหมาะกับที่มีเพื่อนบ้านมาเยี่ยม พอเข้าประตูใหญ่มาก็ทักทายซูชิ่น "ชิ่นเหนียง ท่านแม่สามีของเ้าเล่า?"
ซูชิ่นยิ้มตาหยีตอบว่า "กำลังทำความสะอาดอยู่ในห้องเ้าค่ะ สองสามีภรรยาบ้านรองไม่รักความสะอาด ท่านแม่ทนดูไม่ได้ จึงพาเหลียนเซียงมาช่วยจัดห้อง ข้าบอกว่าจะไปช่วยแต่ท่านแม่ไม่ยอม บอกว่าไม่มีธรรมเนียมที่พี่สะใภ้ต้องมาทำความสะอาดห้องให้น้องสามีและน้องสะใภ้ มันไม่ถูกต้องตามกฎระเบียบเ้าค่ะ"
ผู้มาเยือนหันไปมองตามคำพูดของนาง ก็เห็นว่าเฉิงโจวซื่อกำลังหน้าดำคร่ำเครียดทำงานอยู่ในห้อง
คนผู้นั้นไม่รู้เื่ราวจึงเดินเข้าไป แล้วกล่าวว่า "แม่ของเยี่ยนผิง เ้าตามใจสองสามีภรรยาบ้านรองเกินไปแล้ว มีที่ไหนที่แม่สามีต้องมาช่วยลูกสะใภ้ทำความสะอาดห้อง หากเื่นี้แพร่ออกไปจะดูเป็อย่างไร"
เฉิงโจวซื่อเหลือบมองซูชิ่นแวบหนึ่งด้วยความโกรธจนกัดฟัน แต่ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ
"ก็เพราะหลี่ซื่อร่างกายไม่แข็งแรง ข้าจึงช่วยจัดให้ ปกติพวกเขาก็ทำกันเอง"
คนผู้นั้นมองสภาพห้องที่สกปรกเลอะเทอะแล้วเบ้ปาก ก่อนจะพูดต่อ "ข้าตั้งใจมาถามว่า เฒ่าเฉิงบ้านเ้าที่เข้าไปในตัวอำเภอ ไปหาเอ้อร์ยาใช่หรือไม่? ช่วยถามให้หน่อยได้ไหมว่าบ้านตระกูลฉินยัง้าสาวใช้เพิ่มหรือเปล่า?"
อารมณ์ของเฉิงโจวซื่อตึงเครียดขึ้นมาทันที นางทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า "เ้าพูดเหลวไหลอะไร? หาเอ้อร์ยาอะไรกัน? สามีข้าเข้าเมืองไปเพื่อทำธุระ เื่ของบ้านตระกูลฉิน หญิงชราอย่างข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ลูกสาวเ้าอยากเป็สาวใช้ก็ไปสืบเอาเอง จะมาถามข้าทำไม รีบไปได้แล้ว ข้ากำลังยุ่งอยู่"
คนผู้นั้นถูกดุด่าโดยไม่มีเหตุผล จึงเริ่มไม่พอใจ "ก็เฒ่าเฉิงบ้านเ้าเป็คนพูดเองว่าจะเข้าตัวอำเภอไปหาเอ้อร์ยา มิเช่นนั้นข้าจะรู้ได้อย่างไร? อีกอย่าง เป็เพื่อนบ้านกัน ให้เอ้อร์ยาของบ้านเ้าช่วยสืบให้หน่อยจะเป็ไรไป วันหน้าหากลูกสาวข้าได้เข้าบ้านตระกูลฉิน จะได้มีเอ้อร์ยาคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันอย่างไรเล่า"
เฉิงโจวซื่ออยากจะเอาอะไรบางอย่างอุดปากนางเสียเหลือเกิน เพราะเกรงว่าซูชิ่นจะระแคะระคาย
"ไม่รู้ว่าเ้าพล่ามอะไรอยู่ เอ้อร์ยาบ้านข้าทำงานที่บ้านตระกูลฉินได้ดีอยู่แล้ว จำเป็ต้องให้ลูกสาวเ้ามาช่วยหรือ? รีบไปเสีย ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังยุ่ง!"
เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมไป เฉิงโจวซื่อจึงแกล้งใช้ไม้กวาดกวาดพื้นอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ทำให้อีกฝ่ายสำลักจนต้องรีบถอยออกไป
"เหอะ! จะโอหังไปถึงไหน แค่มีลูกสาวเป็สาวใช้ในบ้านเศรษฐีเท่านั้นแหละ สุดท้ายก็เป็แค่คนรับใช้ ไม่แน่วันดีคืนดีทำให้นายท่านไม่พอใจ อาจถูกตีจนตายก็เป็ได้" เมื่อถูกไล่ออกจากประตูบ้านตระกูลเฉิง คนผู้นั้นก็กัดฟันด้วยความโกรธ
ประจวบเหมาะกับมีคนเดินผ่านเห็นนางพึมพำอยู่ จึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น
คนผู้นี้มีความโกรธเต็มอกและกำลังหาที่ระบาย จึงดึงตัวคนที่เดินผ่านไปมาแล้วพูดว่า "โอ้ย บ้านตระกูลเฉิงนี่ช่างเปิดหูเปิดตาจริง ๆ แม่สามีกับน้องสามีถึงกับช่วยลูกชายลูกสะใภ้ทำความสะอาดห้อง เ้าลองคิดดูเถิด หากในห้องนั้นมีสิ่งโสโครกอะไร แล้วเด็กสาวที่ไม่เคยออกนอกบ้านมาเห็นเข้า จะน่าอายเพียงใด"
"โอ้โห จิ๊ ๆ ๆ..."
คนในชนบทเมื่อว่างเว้นจากงานก็ชอบนินทาว่าร้าย ดังนั้นเพียงไม่นาน เื่ที่เฉิงโจวซื่อพาเฉิงเหลียนเซียงไปทำความสะอาดห้องให้สองสามีภรรยาบ้านรองก็แพร่สะพัดไปทั่ว และเมื่อเล่าต่อ ๆ กันไป ก็กลายเป็ว่าสองแม่ลูกไปพบสิ่งของที่ไม่ควรบรรยายในห้องของเฉิงเยี่ยนผิง และที่สำคัญคือ เฉิงเหลียนเซียงเป็คนพบสิ่งนั้น ทำให้นางอับอายจนแทบไม่มีหน้าจะสู้ใคร
เื่ซุบซิบเชิงชู้สาวเช่นนี้ เป็หัวข้อที่ร้อนแรงที่สุดในชนบท ขณะที่คนแซ่เฉิงไม่รู้ตัว เื่ราวก็ถูกเล่าขานจนน่าเกลียดไปแล้ว
เฉิงโจวซื่อยังไม่รู้ว่าคนภายนอกแต่งเื่เกี่ยวกับครอบครัวนางอย่างไร ตอนนี้ในใจนางว้าวุ่นกระวนกระวาย กลัวว่าซูชิ่นจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
แล้วซูชิ่นก็เดาออกจริง ๆ ว่า จุดประสงค์ที่เฒ่าเฉิงไปตัวอำเภอ ก็เพื่อ้าให้เฉิงซีอวี้ช่วยหาทางกำจัดนาง
ทว่า นางไม่ได้เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย
6K
