ขณะนี้เื่การปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดในเมืองแฮมิลตันประเทศนิวซีแลนด์ได้ถูกเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตเป็ที่เรียบร้อย ชาวนิวซีแลนด์ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเื่นี้ พวกเขาตื่นตระหนกและไม่รู้จะทำอย่างไร ในขณะที่ผู้คนจากประเทศอื่น ๆ รู้สึกราวกับได้ดูการแสดงภาพยนตร์เกี่ยวกับสัตว์ประหลาดก็ไม่ปาน ซึ่งตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ัักับสิ่งที่เกิดขึ้นโดยตรง พวกเขาจะมารู้ซึ้งถึงความรู้สึกที่แท้จริงได้อย่างไร
และนอกเหนือจากนั้น ขณะนี้บุคคลระดับสูงของนิวซีแลนด์ส่วนใหญ่ได้บินไปยังประเทศอื่นเพื่อขอลี้ภัยเป็ที่เรียบร้อยแล้ว แต่อย่างไรก็ตามหัวหน้ารัฐบาลนิวซีแลนด์ไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างปกติ แต่ต้องมี ... การกักตัว!
ประเทศใหญ่ ๆ เ่าั้รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นในนิวซีแลนด์ และตอนนี้บุคคลระดับสูงที่ยื่นขอลี้ภัยเหล่านี้
ทุกคนน่าจะมี ........ เซลล์ดัดแปลงแฝงอยู่ในร่างกาย จะเป็ไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะอพยพออกไปง่าย ๆ ราวกับเป็เหตุการณ์ปกติ และไม่เพียงแค่นั้น ทุกประเทศยังออกคำสั่งให้ทุกคนที่ออกมาจากนิวซีแลนด์จะต้องถูกกักตัวแยกออกมาคนเดียวไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใดก็ตาม
ล้อเล่นน่า แม้แต่นายกรัฐมนตรีแห่งนิวซีแลนด์ยังถูกกักตัวแล้วบุคคลระดับสูงอื่น ๆ จะเป็อย่างไรได้?
——————————————
บางทีอาจเป็เพราะมาร์ตินที่ไป๋อี้พามาบอกข่าวสำคัญเช่นนี้กับทุกคน หรือบางทีอาจเป็เพราะไป๋อี้ที่หนีรอดพ้นจากปากของปีศาจมาได้ ถึงส่งผลให้ในเวลานี้ไป๋อี้ได้รับความเชื่อใจจากคนอื่น ๆ เป็อย่างมาก หลังจากการตัดสินของเขาก็ไม่มีใครคัดค้านสักคน หรือบางทีในใจของทุกคนอาจเชื่อมั่นในตัวของไป๋อี้ไปแทบทั้งใจแล้วก็เป็ได้ แต่ในตอนนี้ทุกคนยังคงรู้สึกกังวลมากเกี่ยวกับสถานการณ์ในนิวซีแลนด์และยังคงเปิดดูข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตอย่างต่อเนื่อง
เป็เวลาครึ่งวันแล้วที่สัตว์ประหลาดต่าง ๆ ปรากฏตัวในแฮมิลตันและมีภาพสัตว์ประหลาดจำนวนมากปรากฏอยู่บนอินเทอร์เน็ต ดูจากภาพนี้แล้วจะเห็นได้ว่าเป็อย่างที่มาร์ตินกล่าวไว้ สัตว์ประหลาดเหล่านี้เป็ลูกผสมที่บริสุทธิ์ของยีนจากสัตว์ชนิดต่าง ๆ หลายตัวซึ่งสามารถมองเห็นได้คร่าว ๆ ว่ามีความเป็มนุษย์อยู่ด้วย แต่ตอนนี้รูปลักษณ์ของพวกมันช่างดูน่าขยะแขยงอะไรอย่างนี้
ในบรรดาสัตว์ประหลาดเหล่านี้ภาพถ่ายที่เห็นลักษณะอย่างละเอียดที่สุดและน่าประหลาดใจที่สุดคือปีศาจอสรพิษั์ที่ไป๋อี้และพวกเขาพบเจอ ไม่รู้ว่าช่างภาพถ่ายมันได้จากมุมไหนถึงได้ชัดมากขนาดนี้ รูปลักษณ์ที่น่าเกลียดและดุร้ายขณะที่มันกำลังเลื้อยไปมารอบตึกถูกบันทึกภาพไว้ได้ รวมถึงเหตุการณ์ขณะที่ไป๋อี้และวูล์ฟวิ่งมาตามพื้นผิวกำแพงก็ถูกบันทึกไว้ได้เช่นกัน สิ่งนี้เป็เครื่องยืนยันอย่างดีโดยไม่ต้องสงสัยว่าสิ่งที่วูล์ฟเล่าไม่ได้เป็เพียงการพูดโอ้อวดเกินจริงเท่านั้น
เป็ที่น่าเสียดายที่แม้ว่ากล้องจะถ่ายติดตามทั้งสองคนไปแต่เนื่องจากปัญหาเื่มุมทำให้พวกเขาไม่เห็นว่าไป๋อี้และวูล์ฟหนีออกมาได้อย่างไร เนื่องจากนี่ไม่ใช่การถ่ายทำภาพยนตร์ จึงเป็ไปไม่ได้ที่จะถ่ายออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ลุงไป๋ พวกเราจะต้องพักผ่อนกันแถวนี้จริง ๆ เหรอ แล้วเ้าสัตว์ประหลาดล่ะ!” หงฉี่ฮว๋าถาม
“มาร์ติน สัตว์ประหลาดพวกนั้นจะไล่ตามเรามาถึงที่นี่หรือไม่” ไป๋อี้ถามมาร์ตินกลับ
“น่าจะไม่ตามมาถึงนี่นะ สัตว์ประหลาดเ่าั้ไม่มีจุดประสงค์ที่ชัดเจน พวกมันแค่ปฏิบัติตุ่์เสมือนเป็อาหารเท่านั้น สถาบันวิจัยแฮมิลตันทางตอนเหนืออยู่ห่างจากที่นี่มาก ดังนั้นพวกมันคงไม่วิ่งมาถึงที่นี่เร็วขนาดนั้นหรอก” มาร์ตินอธิบาย
“งั้นก็ดีเลย หวังว่านายจะพูดถูกนะ” ไป๋อี้พยักหน้า
“คืนนี้พักผ่อนแถวนี้กันก่อน วันนี้หนีกันมาทั้งวัน ตอนนี้ทุกคนคงเหนื่อยกันมากแล้ว” ไป๋อี้บอกกับหงฉี่ฮว๋า
หงฉี่ฮว๋ามองไปที่ไป๋อี้ จากนั้นก็มองกลับไปยังคนอื่น ๆ แล้วพยักหน้า คนอื่น ๆ ดูเหมือนจะไม่เป็ไร พวกเขาก็แค่จิตตกเท่านั้น แต่สำหรับไป๋อี้และวูล์ฟ ถึงแม้ว่าเขาทั้งสองจะหนีออกมาจากปีศาจอสรพิษั์ได้ แต่พวกเขาก็ได้รับาเ็อยู่มากและ้าการพักผ่อนจริง ๆ
……
ประเทศนิวซีแลนด์มีพื้นที่กว้างใหญ่และมีประชากรเบาบาง และโอฮาวโปก็ไม่ใช่สถานที่ที่กว้างใหญ่มากนัก ดังนั้นอย่าแม้แต่จะคิดถึงโรงแรมเลย แต่อย่างไรก็ตามพวกเขายังสามารถหาที่พักว่าง ๆ บริเวณนั้นได้และมันก็มีไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะหลังจากที่เ้าของที่นี่เห็นว่าเกิดเื่อะไรขึ้นที่แฮมิลตันผ่านทางอินเทอร์เน็ตก็ไม่รู้ว่าเขาหนีหายไปที่ไหนเสียแล้ว
ในตอนแรกยังมีคนที่ยึดมั่นกับกฎทางจริยธรรมอย่างเคร่งครัดและไม่เต็มใจที่จะพังประตูเข้าไปเช่นนี้ แต่อย่างไรก็ตามหลังจากไป๋อี้เปิดประตูเข้าไปได้ ก็ไม่มีใครยอมทนลมหนาวอยู่ข้างนอกแม้แต่คนเดียว
ไม่มีใครสามารถเข้านอนเร็วได้ในขณะนี้ เพราะในเวลาสั้น ๆ เพียง 2 วัน มีเื่หลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย จึงไม่มีใครสงบจิตใจลงได้
หยูหานหยิบมีดดาบยาวของเขาเข้าไปในลานบ้านพักชั่วคราวหลังนี้ หลังจากยืนอยู่สักพัก หยูหานก็เริ่มขยับร่างกายช้า ๆ ซึ่งก็คือการออกลีลามวยไทเก๊ก การเคลื่อนไหวของหยูหานนั้นไม่ได้มาตรฐานมากนักและในสังคมปัจจุบันแน่นอนว่ามันไม่ใช่การรำไทเก๊กที่มีอานุภาพแข็งแกร่งอะไรเหมือนในนวนิยาย ก็แค่เป็การเคลื่อนไหวร่างกายตามวิธีแบบไทเก็กเท่านั้น
มีห้องพักจำนวนมากในบ้านพักชั่วคราวหลังนี้ ทุกคนสามารถแบ่งห้องกันได้ ถึงแม้ว่าจะเป็ทีมเดียวกัน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลภายในทีมก็ยังคงมีความซับซ้อนมาก บางคนก็มีความคิดที่รอบคอบเป็ของตัวเอง พวกเขาไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ไป๋อี้และมาร์ตินพูดก่อนหน้านี้ ในขณะที่บางคนก็แอบตั้งประเด็นกันอย่างลับ ๆ นี่แหละหนาใจคน!
……
14 คน
ไป๋อี้ โม่โม่ รวมถึงวูล์ฟเป็เพื่อนกันมาั้แ่ไหนแต่ไร หลังจากที่วูล์ฟถูกไป๋อี้พาตัวหนีมาจากสถานการณ์อันตรายนั้น เขาก็รู้สึกชื่นชมไป๋อี้มากยิ่งขึ้นไปอีก
คู่รักสองคู่ ที่ประกอบไปด้วยหยูหานกับเบลลิก้าทีน่า ฉินข่ายรุ่ยกับเจียงหลินหลิน
นอกจากนี้แล้ว ยังมีผู้ชายอีก 3 คน ได้แก่ ฮั้วชิวหยาง ถังผิง แรนด์กริฟฟิน และผู้หญิงอีก 3 คน ได้แก่ หงฉี่ฮว๋า ไต้ยู่เหยา หนิงเสวี่ย
ส่วนกานจื่อิเสียชีวิตด้วยปากของปีศาจอสรพิษั์ แต่ตอนนี้ก็มีมาร์ตินเพิ่มเข้ามาอีกคน
ในบรรดาผู้คนทั้งหมดหนิงเสวี่ยและแรนด์กริฟฟินแทบจะไม่ได้พูดอะไรเลย หนิงเสวี่ยเป็คนเงียบมาก ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยมีความเห็นเป็ของตัวเองสักเท่าไหร่ ที่ผ่านมาเธอก็เอาเเต่ติดตามทุกคนมาโดยตลอด ส่วนแรนด์เขาก็ไม่ได้มีสถานะอะไรมากมายในทีมนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ตามมาถึงนี่เพียงเพื่อติดตามหนิงเสวี่ยมาเท่านั้น คนส่วนใหญ่ในทีมนี้เป็เหล่านักเรียนแลกเปลี่ยน ส่วนเขาเป็ชาวนิวซีแลนด์และรู้สึกว่าอาจไม่มีใครฟังสิ่งที่เขาพูดเท่าไรนัก
……
“เยี่ยมไปเลยที่คุณยังมีชีวิตอยู่” หลังจากไป๋อี้ปรับตัวได้แล้วเขาก็โทรหาซาร่าทันที หลังจากรอมานาน ในที่สุดซาร่าก็รับโทรศัพท์
“ไป๋อี้คุณไม่เป็อะไรใช่ไหม โม่โม่สบายดีไหม” ซาร่าไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนและเสียงรอบข้างก็ดังมาก
“พวกเราไม่เป็อะไร ฟังให้ดีนะ สิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้อาจจะเป็เื่ที่คาดไม่ถึง ถึงแม้จะเป็เื่ที่ดูน่าเหลือเชื่อแต่มันก็เป็เื่จริง” ไป๋อี้ไม่ได้พูดเื่ไร้สาระ แต่เขาได้นำเอาข้อมูลจากจากมาร์ตินมาบอกซาร่าโดยตรง
“ไม่ใช่เื่จริงใช่ไหม!” เห็นได้ชัดว่าซาร่าประหลาดใจมาก
“ผมก็หวังว่ามันจะไม่ใช่เื่จริง แต่มันเป็ความจริง สรุปว่าคุณไปถึงที่โอโทโรฮังกา (Otorohanga) ก่อนแล้วใช่ไหม ระวังความปลอดภัยด้วยนะ เราจะไปที่นั่นด้วยเช่นกันและคาดว่าจะไปถึงอย่างช้าที่สุดในวันพรุ่งนี้ อีกอย่างผมไม่สามารถติดต่อดร.เมย์ริสได้ ถ้าคุณติดต่อเธอได้การรวมกลุ่มอยู่ด้วยกันไว้จะเป็การดีที่สุด” ไป๋อี้กล่าว ซาร่าเดินทางเร็วกว่าพวกไป๋อี้ นึกไม่ถึงว่าเธอจะไปถึงที่โอโทโรฮังกาเรียบร้อยแล้ว
“เข้าใจแล้ว ระวังตัวด้วยนะ” ซาร่าเน้นย้ำ
“อืม!” ไป๋อี้วางสาย จากนั้นก็เหลือบไปเห็นใบหน้าน้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยความเป็ห่วงของโม่โม่
“ไม่ต้องกังวล ดร.เมย์ริสจะสบายดีและซาร่าก็ปลอดภัยดี” ไป๋อี้กล่าว ดร.เมย์ริสเป็แพทย์หญิงที่ให้การรักษาฉุกเฉินแก่โม่โม่ ส่วนซาร่านั้นเป็พยาบาลตัวน้อยที่บิดหูของไป๋อี้ในตอนนั้น ความเป็อยู่ของไป๋อี้ในนิวซีแลนด์ก็ล้วนได้รับความช่วยเหลือจากพวกเขาทั้งสิ้น
“อืม” โม่โม่พยักหน้า
ไป๋อี้เห็นโม่โม่เป็แบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะขยี้หัวของเด็กน้อยและเดินไปที่ชั้นดาดฟ้าพร้อมกับเธอ หลังจากมาถึงชั้นดาดฟ้าไป๋อี้และโม่โม่ก็พบว่ามีคนอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว
“เธอไม่ติดต่อกับครอบครัวของเธอเหรอ” ไป๋อี้พาโม่โม่ขึ้นมาดูดวงดาวและพบว่าหงฉี่ฮว๋าก็อยู่บนดาดฟ้าเช่นกัน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถาม
“ฉันเป็เด็กกำพร้า!” หงฉี่ฮว๋าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ขอโทษนะ!”
“ไม่เป็ไรหรอก ก็มันเป็ความจริง” หงฉี่ฮว๋าส่ายหัวราวกับว่าเธอไม่ได้แยแสมัน “ลุงไป๋คุณคิดว่าคำพูดของมาร์ตินเป็ความจริงแค่ไหน?”
“มากกว่า 80%” ไป๋อี้ตอบกลับตามการเปลี่ยนประเด็นของหงฉี่ฮว๋า
“นั่นหมายความว่ามันเกือบจะเป็เื่จริง”
“ใช่ ... น่าเสียดายที่หลายคนยังไม่เชื่อ” หลังจากไป๋อี้พูดจบ เขาก็ไม่พูดต่อ แต่เขากลับพาโม่โม่ไปดูดาวบนดาดฟ้าแทน ในขณะที่ชาร์ไป่เดินตามโม่โม่มาอย่างอืดอาดดูแล้วราวกับมันไม่มีแรงจูงใจที่จะตามไปด้วย
ในเวลานี้หลายคนกำลังคิดหาวิธีติดต่อสื่อสารกับครอบครัวของตน ขณะนี้นิวซีแลนด์ยังไม่ถึงกับตกอยู่ในความอลหม่านอย่างสมบูรณ์โทรศัพท์และอินเทอร์เน็ตยังสามารถใช่ได้อยู่
“กรี๊ดดดดดดด…………!”
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหญิงสาวกรีดร้องเสียงดังจากในบ้านพักชั่วคราว
ไป๋อี้รีบออกไปทันที ในเวลาเดียวกันนั้นก็บอกกับหงฉี่ฮว๋าว่า “ช่วยฉันดูแลโม่โม่ด้วย”
ตอนแรกหงฉี่ฮว๋าคิดจะรีบวิ่งออกไปตามเสียงด้วย แต่กลับต้องชะลอตัวลงทันทีเมื่อได้ยินว่าเธอต้องดูแลโม่โม่ จากนั้นจึงพาโม่โม่เดินลงไปชั้นล่าง ชาร์ไป่ก็เดินตามไปพร้อมกับขมวดคิ้ว เมื่อเธอมาถึงชั้นสองก็พบกับกลุ่มคนที่มารวมตัวกันที่นี่ หยูหานขวางทุกคนไว้อย่างเขินอาย รอยฝ่ามือประทับอยู่บนหน้าของเขา และสิ่งที่อยู่หลังเขาก็คือห้องน้ำ
“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร หนิงเสวี่ยมีปัญหาบางอย่าง อีกเดี๋ยวก็คงออกมา” หยูหานอธิบายกับทุกคน ทำให้เห็นว่าเขามาถึงที่นี่เร็วที่สุด
หลังจากนั้นไม่นานหนิงเสวี่ยก็เดินหน้าแดงออกมา
“หนิงเสวี่ย เธฮเป็อย่างไรบ้าง หนิงเสวี่ย!” ไต้ยู่เหยารีบเข้าไปจับมือของหนิงเสวี่ยและถามอย่างกังวล ในขณะที่คนอื่น ๆ ก็คอยดูอยู่อย่างระแวดระวัง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วเหตุใดหนิงเสวี่ยถึงกรีดร้องในห้องน้ำเสียงดังจนดึงดูดทุกคนมาที่นี่? อย่างไรก็ตามหลังจากดูอย่างละเอียด ทุกคนก็ตะลึงตาค้าง ...... นั่นคือคอสเพลย์หรือเปล่า? เหตุใดเสวี่ยหนิงถึงได้ใส่หูแมว?
“หนิงเสวี่ย เธอเป็อะไร” ไต้ยู่เหยาใช้มือลูบเบา ๆ
“ลุงไป๋ ทุกคน ฉัน ฉัน ... มีหูแมวโผล่ออกมา” หนิงเสวี่ยไม่รู้จะอธิบายอย่างไรและร้องไห้ขณะที่เธอพูด
“อย่าร้องไห้อย่าร้องไห้ พูดดี ๆ มีเื่อะไร”
หลังจากที่ทุกคนมาถึงห้องนั่งเล่นพวกเขาก็ถามถึงรายละเอียดเื่ที่เกิดขึ้น ปรากฏว่าหลังจากที่หนิงเสวี่ยมาถึงที่บ้านพักชั่วคราว เธอพบว่าสิ่งอำนวยความสะดวกที่นี่ยังอยู่ครบครัน ดังนั้นเธอจึงคิดที่จะอาบน้ำ แต่เมื่อเธอมองไปในกระจกขณะอาบน้ำ กลับพบว่าหูของเธอเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง มีขนขึ้นที่หูของเธอ เห็นดังนั้นเธอจึงลองััมันดูสองครั้ง ก่อนที่จะรู้ว่านั่นคือหูของเธอจริง ๆ เธอจึงรับไม่ได้ พอเวลาผ่านไปสักพักเลยกรีดร้องออกมา จากนั้นทุกคนถึงได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอและพากันรีบมาที่นี่
ฮั้วชิวหยางและถังผิงมองไปที่หยูหาน ในที่สุดก็เข้าใจว่ารอยตบที่หน้าของหยูหานมาได้อย่างไร คาดว่าเขาคงรีบผลุนผลันตรงเข้าไปในห้องน้ำจึงโดนตบหน้าเข้าให้
แต่ถึงอย่างไรมันก็คุ้มค่า สาวลูกครึ่ง ... หนิงเสวี่ยคนนี้เป็คนสวยมาก อ่อนโยนและสงบเรียบร้อย เธอยังไม่มีแฟน แล้วสาวงามคนนี้จะไม่เป็ที่นิยมได้อย่างไร แต่น่าเสียดายที่เธอเป็คนตรง ๆ ทำอะไรไม่ไว้หน้าใคร คิดไม่ถึงว่าเ้าเด็กหยูหานจะเป็ผู้โชคดีที่ได้เห็นความงามจากอ่างอาบน้ำ
ในขณะนี้หยูหานยังตกอยู่ในภวังค์ส่วนเว้าส่วนโค้งที่สวยงามของหนิงเสวี่ยและดอกตูมสีแดงยังคงอยู่ในความคิดของเขา ไม่ใช่ว่าหยูหานไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อน แต่ด้วยสถานภาพของเขาผู้หญิงที่เขาพบจึงไม่น่าพิศสมัยนัก จะเปรียบเทียบกับผู้หญิงอย่างหนิงเสวี่ยได้อย่างไร อีกทั้งเบลลิก้าทีน่า ...... ก็อ้วนมากจนไม่อยากให้เขาแตะเนื้อต้องตัวเลย
ทันใดนั้นหยูหานก็สังเกตเห็นมือบนไหล่ของเขา จากนั้นก็ตระหนักได้ว่าเบลลิก้าทีน่ากำลังมองมาที่เขาตาเขียวด้วยความโกรธ ในสายตาของคนนอกหยูหานและเบลลิก้าทีน่าเป็แฟนกันจริง ๆ จัง ๆ และตอนนี้แฟนของเธอเห็นร่างเปลือยของหญิงสาวคนอื่นแล้ว ถ้าเบลลิก้าทีน่าจะโกรธก็ไม่แปลกใจ
“เห็นแล้วใช่ไหม?”
“ปล่อยมือ“
“นายเห็นหรือไม่” เสียงของเบลลิก้าทีน่างอแงเล็กน้อย
“ฉันบอกให้ปล่อย” หยูหานมองไปที่ใบหน้ากลมดิ๊กที่เป็สิวของเบลลิก้าทีน่า ทันใดนั้นใบหน้าแสนสวยของหนิงเสวี่ยก็ปรากฏขึ้น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกคลื่นไส้และได้เป็อิสระจากมือขวาของเบลลิก้าทีน่า
คนอื่น ๆ เห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะพูดอะไรออกไปได้
แม้แต่หนิงเสวี่ย ในตอนนี้เธอก็ไม่อยากที่จะต่อความยาวสาวความยืดกับเื่นี้แล้ว จะว่าไปเื่นี้หยูหานเองก็ไม่ผิด เมื่อมีคนกรีดร้องในห้องน้ำ คนอื่น ๆเป็ห่วงก็เลยตามมาดู กลับมีเขาคนเดียวที่ต้องพบกับชะตากรรมขมขื่น
หลังจากหงฉี่ฮว๋าและไต้ยู่เหยาตรวจสอบหูของหนิงเสวี่ยอย่างถี่ถ้วนแล้ว พวกเขาก็พยักหน้าให้ทุกคน มันเป็หูของจริงไม่ใช่เครื่องประดับสำหรับคอสเพลย์ เมื่อยืนยันข้อเท็จจริงข้อนี้แล้วก็ไม่มีใครมีอารมณ์สนใจเื่อื่นอีก การเปลี่ยนแปลงของหนิงเสวี่ยเป็การยืนยันคำพูดของมาร์ตินได้อย่างไม่ต้องสงสัย หลังจากการผสานรวมเข้ากับยีนของสิ่งมีชีวิตอื่น ลักษณะของร่างกายมนุษย์จะค่อย ๆ เปลี่ยนไป
“ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน!” ไป๋อี้พูดกับทุกคน
วันนี้ทุกคนเครียดประสาทแตกกันมามากพอแล้ว ทำให้เวลานี้พวกเขาก็เริ่มหมดแรงเต็มที หลังจากได้ยินดังนั้นทุกคนจึงแยกย้ายกลับไปที่ห้องของตัวเอง
69
