บทที่ 28 : ชายผู้นี้ไม่ได้ฝึกดาบหรือ?
บูม! กลิ่นที่น่าสะพรึงกลัวพลันปะทุออกมาจากร่างของลู่เสวียน! จนกลายระลอกคลื่นวงกลมกวาดไปทั่วอากาศ! อึ้งเถียนโม่รู้สึกราวกับว่าเขาอยู่กลางภูเขาไฟ และเลือดลมที่ร้อนแรงที่พุ่งเข้าหาเขานั้น ราวกับเป็นหินหนืดที่ร้อนระอุ ที่แผดเผาร่างกายของเขา! “นี่คือการฝึกร่างกายรึ!” อึ้งเถียนโม่ไม่อยากจะเชื่อเมื่อเขามองไปที่ลู่เสวียน ซึ่งร่างกายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทอง นี่เป็นภาพลวงตาหรือไม่? ชายคนนี้ไม่ได้ฝึกดาบหรือ? อีกฝ่ายจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร? และดูเหมือนว่าการฝึกร่างกายนี้ จะดูน่ากลัวกว่าวิชาดาบนั่นเสียอีก! “ขอบคุณที่ช่วยข้าทดสอบขีดจำกัดของวิชาดาบ และตอนนี้ก็ช่วยข้าทดสอบร่างกายด้วยแล้วกัน” มุมปากของลู่เสวียนขยับ ก่อนที่เขาจะฉีกเสื้อของเขาออก ทันใดนั้น กล้ามเนื้อสีทองที่พร่างพราวก็สะท้อนแสงแดดจางๆ ซึ่งมันดูเหมือนจะพร่างพราวยิ่งกว่าดวงอาทิตย์เสียอีก “ช่างทำให้ข้าเปิดหูเปิดตานัก” อึ้งเถียนโม่ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว และดวงตาของเขาก็แสดงความเคร่งขรึมอย่างยิ่งเป็นครั้งแรก “ผู้ฝึกดาบมีไม่มากนัก และในขณะเดียวกัน ก็มีน้อยคนมากที่สามารถฝึกมาถึงระดับเช่นนั้นได้!” “พรสวรรค์ที่เจ้าแสดงออกมานั้น น่ากลัวยิ่งกว่าผู้หญิงคนนั้นจากนิกายดาราม่วงเสียอีก” ลู่เสวียนไม่ตอบ พลังที่เพิ่มขึ้นในร่างกายของเขา ทำให้เขารู้สึกว่าเขาสามารถทุบภูเขาได้อย่างง่ายดาย! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ปลดปล่อยพลังของตัวเองอย่างเต็มที่อย่างไม่ได้ซ่อนอะไรไว้ และความรู้สึกนี้ ก็ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ! "เข้ามา" ลู่เสวียนมองไปที่อึ้งเถียนโม่ และกล่าวเพียงคำเดียว "เหอะ!" ดวงตาของอึ้งเถียนโม่พลันเย็นลง แม้ว่าคนตรงหน้าจะทำให้เขาตกใจมาก แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกกลัวได้ “เด็กน้อย คอยดูมารผู้นี้จะทำลายร่างทองคำของเจ้า!” อึ้งเถียนโม่สามารถมองเห็นที่มาโดยประมาณของทักษะฝึกร่างกายของลู่เสวียนได้อย่างเป็นธรรมชาติ พุทธศาสนาตะวันตก! การฝึกร่างกายของชาวพุทธส่วนใหญ่จะมีสีทองเป็นหลัก ไม่เหมือนของอาณาเต๋า ที่มีลักษณะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ด้วยคำกล่าวนั้น อึ้งเถียนโม่ก็ฟันดาบของเขาอีกครั้ง กระบวนท่าดาบน่าสะพรึงกลัวมาก ดูเหมือนจะสามารถแยกลมและเมฆ และฉีกท้องฟ้าออกเป็นส่วนๆ ได้! ลู่เสวียนไม่ได้หลบเลี่ยง ยังยืนอยู่ที่เดิม เคร้ง! กึก กึก! กึก กึก! เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง! ประกายไฟจำนวนมากได้พุ่งออกมาจากลู่เสวียน แม้ว่าทักษะการใช้ดาบของอึ้งเถียนโม่จะรุนแรงมาก แต่เขาก็ไม่สามารถทำให้ลู่เสวียนได้รับบาดเจ็บใดๆ ได้ นอกจากทำให้หอบหายใจเล็กน้อยแล้ว เขาก็ไม่สามารถทิ้งร่องรอยอะไรไว้บนผิวของอีกฝ่ายได้ “เจ้าฝึกทักษะฝึกร่างกายอะไรกัน?” อึ้งเถียนโม่หยุด ก่อนมองไปที่ลู่เสวียนอย่างสงสัย ต้องรู้ก่อนนะว่าเขาอยู่ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่เก้า และเขายังคงใช้ทักษะลับเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งแล้ว แต่เขาก็ยังไม่สามารถทำลายการป้องกันทางร่างกายของคนตรงหน้าได้ “ข้าจะบอกเจ้า ถ้าชนะข้าได้” ลู่เสวียนรู้สึกตื่นเต้นมากในตอนนี้ อรหันต์ร่างทองที่สมบูรณ์แบบนี้น่าหวาดกลัวมาก! พลังป้องกันนี้ เกรงว่ามีแต่ดาบระดับสวรรค์เท่านั้นที่จะทำลายมันได้! แต่ลู่เสวียนก็ไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ การทดสอบการป้องกันใกล้เสร็จแล้ว และได้เวลาต่อสู้กลับแล้ว! ฟูม! ทันใดนั้น ลู่เสวียนก็ระเบิดเป็นแสง ในชั่วพริบตา เขาก็มาถึงตรงหน้าของอึ้งเถียนโม่ "เร็วมาก!" รูม่านตาของอึ้งเถียนโม่หดตัว จากนั้นเขาก็รีบป้องกัน! บูม! อึ้งเถียนโม่รู้สึกราวกับว่าเขาถูกภูเขากระแทก ลำคอของเขามีกลิ่นคาว เขาพลันกระอักเลือดออกมา และคนทั้งคนก็ปลิวออกไปกว่า 100 เมตร จนต้องพลิกตัวในอากาศสองสามครั้งเพื่อหยุด แม้ว่าอรหันต์ร่างทองจะเน้นที่การป้องกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าด้านอื่นๆ จะไม่เพิ่มขึ้น เช่น พละกำลัง ความเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนอง เป็นต้น แต่ก็กล่าวได้อย่างเดียวว่า พวกมันเพิ่มขึ้นไม่มากเท่าพลังป้องกัน "สุดยอดจริงๆ" "มาอีกครั้ง!" ลู่เสวียนหัวเราะ จากนั้นเขาก็โจมตีอึ้งเถียนโม่ ด้วยการป้องกันอันสมบูรณ์แบบ เขาไม่กลัวทักษะการใช้ดาบของอึ้งเถียนโม่เลย เขาสามารถป้องกันมันได้อย่างสมบูรณ์ ในช่วงเวลานี้ อึ้งเถียนโม่เป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง และเขาก็อึดอัดจนแทบจะทนไม่ได้! ในค่ายกล ทั้งสี่คนตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ ปากของพวกเขาแต่ละคนอ้าค้างเล็กน้อย และดวงตาของพวกเขาก็มึนงง พวกเขามีความคิดเดียวกับอึ้งเถียนโม่ ชายคนนี้ไม่ได้ฝึกดาบหรือ? ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นการฝึกร่างกายไป? สไตล์การฝึกเปลี่ยนไปเร็วเกินไปแล้ว! “ร่างกายของชายผู้นี้น่ากลัวมาก ด้วยพื้นฐานการฝึกตนระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นแรก กลับสามารถท้าชนกับระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่เก้าได้ เห็นได้ชัดว่าเขาได้ฝึกฝนทักษะฝึกร่างกายไปถึงระดับสมบูรณ์แบบแล้ว เป็นพวกเรากังวลไปเองว่าเขาจะไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้” มีคนกลืนน้ำลาย พร้อมกับกล่าวด้วยความตกใจ “ศิษย์พี่หญิง ก็คิดเหมือนกันใช่ไหม?” "ศิษย์พี่หญิง?" "ศิษย์พี่หญิง?" เมื่อไม่ได้รับคำตอบ ทั้งสามคนก็มองไปที่ซิ่วหนานชิง และเส้นสีดำสามเส้นก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าผากของพวกเขา ในตอนนี้ ซิ่วหนานชิงใช้มือปิดแก้มของตัวเอง ดวงตาของนางเป็นประกาย และนางก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่ “พระเจ้า ทำไมถึงมีร่างกายที่สวยงามเช่นนี้!” “ดูดีมาก ร่างนั้น กล้ามนั่น มันสมบูรณ์แบบมาก!” “เขาทำได้ยังไงกัน!” “นายหญิงผู้นี้ต้องขอคำแนะนำจากเขาในภายหลัง!” ในฐานะผู้ฝึกร่างกาย ซิ่วหนานชิงย่อมใฝ่ฝันต่อร่างกายที่แข็งแกร่งมากโดยธรรมชาติ จบบทที่ 28