ตอนที่ 10 ละครเปิดโปง
กู้เย่ว์ซีหันไปถามฉีจิ่งเฮ่าอีกครั้ง ไม่รอให้เขาเดินไปถึงตรงหน้าฉีจิ่งเฮ่าก็ลุกขึ้นมา “เข้าไป! แน่นอนว่าจะต้องพูดให้รู้เื่” พูดจบก็เดินตามเข้าไปในเรือน กู้เย่ว์ซีเองก็เดินตามเข้าไปในเรือนเช่นกัน
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรพอฉีจิ่งเฮ่าเดินไปถึงที่หน้าประตูก็กลับชี้นิ้วตรงมาที่ถังชิงหลวน “เ้าก็เข้ามาด้วย”
ถังชิงหลวนใแล้วรีบเอ่ยตอบ “ข้าเป็คนนอก! ขอไม่เข้าไปจะดีกว่า ข้ายังต้องไปดูฮูหยินผู้เฒ่าอีกเ้าค่ะ...” พูดจบก็ถือกล่องยาทำท่าจะเดินออกไป
ฉีจิ่งเฮ่าก้าวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ขวางหน้านางเอาไว้ได้แล้ว ดวงตาหลุบลงจ้องมองนาง น้ำเสียงที่พูดออกมาถึงจะช้าแต่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย “เื่นี้เ้าไม่รู้เื่อย่างนั้นหรือ อย่าเสแสร้งไปหน่อยเลย! ข้าดูออกว่าเ้ารู้...พวกเ้าเจรจากันอย่างไรถึงได้มั่นใจกล่าวหาข้าเช่นนี้”
ถังชิงหลวนใ เงยหน้าขึ้นมอง “ใครกล่าวหาท่านกัน ข้าไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้น! ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับข้าเลย เื่ของเรือนหลังข้าจะไปเจรจาด้วยได้อย่างไร...ชิ...”
พูดจบก็เดินหลบไปทางขวา คิดจะเลี่ยงหลบออกไป
แต่ฉีจิ่งเฮ่าก้าวไปทางนั้นเพื่อขวางนางไว้ “ถึงอย่างไรเ้าก็รู้เื่นี้แล้ว ยังจะปฏิเสธอีกอย่างนั้นหรือ!”
ถังชิงหลวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง
ฉีจิ่งเฮ่ากล่าวขึ้นทันที “เ้ารู้เื่จริงๆ สินะ!”
ถังชิงหลวนจึงตอบออกไปอย่างช่วยไม่ได้ “นั่นเพราะข้าได้ตรวจชีพจรให้...แต่เื่อื่นมิได้เกี่ยวกับข้าเลยสักนิด ที่ท่านได้รู้ก็มิใช่เพราะข้าเป็คนพูด แต่เป็ฮูหยินใหญ่เอง...”
ยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงะโดังราวกับฟ้าผ่าออกมาจากเรือน “ว่าอย่างไรนะ?!” ไม่รู้ว่าเพราะยืนอยู่ใกล้หรือเพราะอะไร เสียงนั้นจึงก้องดังเสียยิ่งกว่าเสียงของฉีจิ่งเฮ่าเมื่อครู่นี้มาก ต่อมาก็ได้ยินเสียงโต๊ะเก้าอี้ล้มดังออกมาจากเรือน จากนั้นนายท่านใหญ่ก็เดินมายังหน้าประตูแล้วสั่งเสียงดังลั่น “พวกเ้าสองคนไปจับตัวคุณหนูเจ็ดมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”
ฮูหยินใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังดึงรั้งแขนนายท่านใหญ่เอาไว้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเบาทั้งร้อนรน “ท่านพี่ ท่านพี่โปรดฟังข้าพูดให้จบก่อน...”
กู้เย่ว์ซีที่เพิ่งจะเดินเข้าห้องไปเมื่อครู่ แต่กลับไม่เห็นว่าเดินออกมาที่หน้าประตูด้วย หรือจะใจนนิ่งงันก้าวขาไม่ออกไปแล้ว?
ถังชิงหลวนมองดูฮูหยินใหญ่และสาวใช้สูงวัยที่กำลังร้อนรนจนวุ่นวายไปหมดเพราะอยากจะห้ามนายท่านใหญ่เอาไว้ แต่คนอย่างนายท่านใหญ่ใครจะห้ามได้! เขาะโสั่งออกมาเสียงดังลั่น สาวใช้สูงวัยคนหนึ่งรีบขานรับคำสั่งและกำลังตรงไปหากู้เซิงโหรว
เื่ราวในตอนนี้เริ่มรุนแรงและใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ
ถังชิงหลวนดูออกว่าฮูหยินใหญ่ทำความแตกแล้ว
ฉีจิ่งเฮ่าหันมองเข้าไปในเรือน นายท่านใหญ่ที่ถึงจะเห็นว่าเขาอยู่ด้านนอกแต่ก็มิได้เรียกเขาให้เข้าไปหา ชัดเจนว่านายท่านใหญ่เข้าใจดี ว่าจะต้องแน่ใจเสียก่อนว่าเด็กที่อยู่ในท้องของบุตรสาวคือของใครกันแน่ แน่นอนว่าจะต้องถามเ้าตัวให้ได้ความเป็อย่างแรก
ถังชิงหลวนคิดจะเดินออกไปแต่กลับถูกฉีจิ่งเฮ่ากันเอาไว้ไม่ให้ไปไหน นางรีบร้อนเสียจนเหงื่อหยดลงที่ปลายจมูก เงยหน้าขึ้นหวังจะพูดกับเขาด้วยเหตุผล แต่พอได้เห็นสีหน้าของฉีจิ่งเฮ่าก็รู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้คงพูดด้วยเหตุผลไม่ได้แน่
ใบหน้าของฉีจิ่งเฮ่าไร้ซึ่งความรู้สึกใด ขณะมองดูนางที่กำลังร้อนรน ในแววตาเหมือนกำลังยินดีที่คนอื่นเดือดร้อน...นี่คือคนแบบไหนกันนะ!
สาวใช้สูงวัยสองคนที่ออกไปก่อนหน้าพากู้เซิงโหรวมาแล้ว คุณหนูเจ็ดตอนนี้ใเสียจนจะเป็อัมพาต สาวใช้สูงวัยทั้งสองแทบจะต้องหามนางเข้ามา ขาของนางแทบจะไม่แตะพื้นด้วยซ้ำ ทั้งร่างสั่นระริกจนเหมือนเป็ไข้จับสั่น มองจากไกลๆ ก็ยังดูออกว่าหน้านางซีดขาวแค่ไหน ดวงตาบวมปูด และถูกหามเข้าไปในเรือนทั้งอย่างนั้น
เห็นได้ชัดว่านางหวาดกลัวบิดาของตนเพียงใด
นางเพิ่งจะเข้าไปได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังออกมาจากเรือน! ไม่รู้ว่าคืออะไรที่ถูกโยนลงพื้น นายท่านใหญ่ตะคอกถามดังลั่น กู้เซิงโหรวร้องไห้โฮ ข้างในเรือนวุ่นวายไปหมด! ฮูหยินใหญ่เองก็ะโร้องไห้เสียงดัง “ท่านพี่ ท่านพี่...”
“ไว้ชีวิตข้าด้วย ท่านพ่อไว้ชีวิตข้าด้วย...อ๊า!” กู้เซิงโหรวกรีดร้องเสียงดังขึ้นมาอย่างเ็ป เหมือนกับว่าถูกตีไปหลายที
ยังมีเสียงเครื่องเคลือบแตกดัง ‘เพล้ง’ เสียงโต๊ะเก้าอี้ถูกปัดล้ม กู้เย่ว์ซีร้อนรนจนต้องร้องห้ามเสียงดัง ในเรือนดูวุ่นวายไปหมดจนเหมือนห้องกำลังถูกรื้อทำลายอย่างไรอย่างนั้น!
บริเวณประตูลานบ้านเริ่มมีคนชะโงกศีรษะเข้ามาดู วันนี้เป็วันคล้ายวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่า เรือนทายาทมีเสียงแบบนี้ดังออกมาย่อมมิใช่เื่ปกติธรรมดาอยู่แล้ว ทั้งยังเป็การไม่เหมาะสมด้วย
สาวใช้สูงวัยที่เป็ผู้ดูแลเรือนเข้ามาสอบถาม “มีเื่อะไรกัน มีเื่อะไรหรือ?”
ถังชิงหลวนเริ่มลนลาน...แม้การที่ฮูหยินใหญ่บังคับให้นางสาบานจะทำให้นางรู้สึกคล้ายไม่ได้รับความยุติธรรม แต่ในมุมมองของหัวอกสตรีด้วยกัน นางเองก็ไม่ได้อยากให้เื่นี้ถูกเปิดเผยออกไป เื่นี้ไม่ใช่เื่ล้อเล่นจริงๆ หากถูกเปิดเผยออกไปเกรงว่าแม้แต่ชีวิตกู้เซิงโหรวก็คงรักษาเอาไว้ไม่ได้
ผู้ที่ชะโงกศีรษะเข้ามาดูมีมากขึ้นเรื่อยๆ ถังชิงหลวนเห็นเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
แต่แล้วจู่ๆ ฉีจิ่งเฮ่าก็ะโขึ้น “มองอะไรกัน?! วันนี้เป็วันอะไร พวกเ้ายังไม่รีบไปทำหน้าที่ของตนอีก จะแอบอู้งานใช่หรือไม่?!”
เสียงที่เปล่งออกมานั้นดังมากทีเดียว อีกทั้งฉีจิ่งเฮ่าและถังชิงหลวนก็ยืนอยู่ใต้ชายคา ดังนั้นพอะโออกไป เสียงอึกทึกที่อยู่ในเรือนจึงพลอยเบาลง หลังจากนั้นสาวใช้เหลิ่งของฮูหยินใหญ่ก็เดินออกมา พอเห็นว่าที่หน้าประตูลานบ้านมีศีรษะโผล่มามากมาย นางก็โมโหขึ้นมาทันที
นางพุ่งตัวไปยังประตูแล้วดุด่าขับไล่คนเ่าั้ให้ออกไป จากนั้นก็หันไปตำหนิผู้ที่อยู่ตรงประตูลานบ้าน สาวใช้ที่เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูก็พลอยฟ้าพลอยฝนถูกดุด่าไปด้วย นางรีบก้มศีรษะแล้วอธิบายด้วยท่าทางหวาดกลัว “พวกเราได้ยินว่าฮูหยินใหญ่กลับมาแล้ว นึกว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่สบายจึงตั้งใจจะเข้ามาถามว่าจะให้เรียกคุณหนูถังมาหรือไม่เ้าคะ...”
สาวใช้เหลิ่งเงยหน้าเอ่ยเสียงเย็น “มีหน้าที่อะไรก็ไปทำ! ฮูหยินใหญ่ไม่สบาย แล้วคนที่อยู่ที่นี่เป็คนตายหรืออย่างไรถึงได้ไม่รู้ว่าควรไปเรียกคุณหนูถังมา”
สาวใช้ผู้นั้นคงจะมาไถ่ถามเื่ราวจริงๆ นางชะโงกหน้าเข้ามาดูที่ลานบ้าน พอเห็นถังชิงหลวนและฉีจิ่งเฮ่าก็จ้องตาโต ไม่รู้เลยว่าใอะไรก่อนจะหันหลังวิ่งออกไป
สาวใช้เหลิ่งไล่ผู้คนไปกันจนหมดแล้ว จึงดึงบานประตูปิดทันที แล้วสั่งให้อีกหลายคนคอยเฝ้าเอาไว้ให้ดี
ตอนนี้ภายในเรือนไม่ได้มีเสียงดังเหมือนอย่างตอนแรกแล้ว ถังชิงหลวนกำลังมองดูสาวใช้เหลิ่งที่สั่งคนให้เฝ้าประตู แต่จู่ๆ ก็ถูกฉีจิ่งเฮ่าดึงแขนไปที่หน้าประตูเสียอย่างนั้น!
นางใจนชะงัก กล่องยาตกลงพื้น!
เสียงกล่องยาตกไม่ดังมากแต่ได้ยินเสียงเครื่องเคลือบกระทบกันอยู่ในกล่อง ถังชิงหลวนใจนต้องถอยเท้าหนี! ในกล่องมีขวดเครื่องเคลือบอยู่หลายสิบขวด ในนั้นมีทั้งยาแก้อักเสบ ยาฆ่าเชื้อและอีกหลายอย่าง ถ้าแตกก็เสียหายหมดน่ะสิ! นางรีบทรุดตัวลงนั่งแล้วตรวจสอบกล่องยาของตัวเองทันที
ติงเซียงก็เข้ามาช่วยนางเก็บเช่นกัน
ฉีจิ่งเฮ่าดูเหมือนจะร้อนรนเสียยิ่งกว่านาง เขารีบถอยเท้าหลบโดยไม่สนใจนางอีก จากนั้นก็เดินเข้าไปในเรือนทันที “ถามกันชัดเจนแล้วหรือยัง ข้าไม่ได้ทำอะไรใช่หรือไม่” เขาจ้องมองคนในเรือนแล้วเอ่ยถาม
นายท่านใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าท่าทางบ่งบอกว่าโกรธจัด กู้เย่ว์ซียืนอยู่ข้างๆ คอยประคองแขนนายท่านใหญ่เอาไว้ ส่วนกู้เซิงโหรวนั่งกองอยู่กับพื้นและยังคงร้องไห้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่กล้าร้องเสียงดังเพราะเห็นได้ชัดเจนว่านางพยายามอดกลั้นแค่ไหน น้ำเสียงสะอื้นไห้ตีบตันอยู่ในลำคอ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง กระทั่งปิ่นปักผมก็ร่วงหล่นอยู่บนพื้น
ฮูหยินใหญ่ยืนอยู่เบื้องหน้ากางแขนออกกันกู้เซิงโหรวไว้ข้างหลัง ท่าทางดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน
หลังจากฉีจิ่งเฮ่าถามเช่นนั้น ภายในเรือนก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยตอบ ฮูหยินใหญ่เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ถึงแม้จะไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดแต่สายตาก็เต็มไปด้วยความฉุนเฉียว
ฉีจิ่งเฮ่ามองออก ฮูหยินใหญ่กำลังโทษเขาอย่างนั้นหรือ ว่าถ้ามิใช่เพราะเขาเอาเื่นี้ไปบอกกับนายท่านใหญ่ นางก็จะสามารถปกปิดเื่นี้ต่อไปได้ใช่หรือไม่
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/8892e502b7dd0f501cb1819d83b32a83
37K
