“จะเล่นแรงแค่ไหนก็ได้แต่อย่าให้มีอันตรายถึงชีวิต เข้าใจใช่ไหม”
ไซเรนเอ่ยกำชับกับคู่ประลองทั้งสองอีกครั้งหลังจากกางข่ายเวทมนตร์ไม่ให้คนอื่นได้รับลูกหลง
“เข้าใจแล้ว” ไอล์ตอบสั้นๆเหมือนอย่างเคย
“เข้าใจครับ” อารันปั้นยิ้มฝืนตอบกลับไปทั้งที่ในใจอยากจะะโตอบกลับไปใจจะขาดว่าไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยซักนิดว่าทำไมเขาถึงต้องเดินตามเกมไอ้เ้าโนอาห์มัน ไม่เข้าใจเลยซักนิดว่าทำไมเขาต้องมาหาเหาใส่หัวแบบนี้ด้วย
แต่พอเหลือบมองไปยังใบหน้าคู่ต่อสู้ของเขาจึงเริ่มที่จะเข้าใจ
ในเมื่อมีความมั่นใจขนาดนั้น ก็ขอสั่งสอนเ้าคนมั่นมากนี้ซักทีเถอะ
ชายหนุ่มผู้โชคดีที่บัดนี้ได้รับเสียงเชียร์อย่างล้นหลามจากบรรดาเพื่อนๆของเขาที่ยืนเชียร์อยู่ขอบสนามประลองๆที่เอาสนามหญ้าหน้าหอมาใช้ชั่วคราว เวลาเป็เวลาเย็นทำให้มีนักเรียนปีอื่นให้ความสนใจมายืนดูเช่นเดียวกัน แล้วยิ่งสืบทราบว่าการประลองครั้งนี้เป็การชิงตำแหน่งหัวหน้าชั้นปีที่ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็คนปล่อยข่าว กระแสไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ทำให้ตอนนี้มีนักเรียนมากหน้าหลายตาจากบ้านต่างๆมายืนดูด้วยความสนใจใคร่รู้
ทันทีที่สัญญาณการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น อารันไม่รอช้าสะบัดคัมภีร์เวทมนตร์ที่ไม่รู้เก็บไว้จากตรงไหนของร่างกายไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนว่าคนตรงหน้าจะรับมือกับการโจมตีครั้งนี้ได้ดีแค่ไหน
ทันใดนั้นเองดวงตาของอารันพลันเบิกกว้าง เบี่ยงตัวหลบไปด้านซ้ายด้วยไม่รู้ว่าทำไม เหลือทิ้งไว้เพียงม้วนคัมภีร์เวทย์ที่ขาดเป็สองท่อน ส่งผลให้เวทมนตร์ที่บันทึกอยู่ภายในไม่สามารถสำแดงเดชออกมาอย่างที่หมายตั้งใจไว้ ตามมาด้วยแรงปะทะดังสนั่นเมื่อสิ่งที่มองไม่เห็นกระทบกับข่ายอาคม
ดูท่าจะเป็งานช้าง ไม่ใช่พวกไก่ฝ่อ
คิดได้ตรงนี้อารันที่ยิ้มได้ตลอดเวลากลับมียิ้มไม่ออก ใบหน้าจ้องเขม็งไปยังไอล์ราวกับว่าจะค้นหาอะไรบางอย่าง เหงื่อตกเป็ครั้งแรกในรอบหลายวัน ก่อนจะค่อยยิ้มใจดีสู้เสือเพราะเลือกไม่ได้
เหตุการณ์เมื่อกี้อย่าว่าแม้แต่ตัวอารันเองที่ใจนทำอะไรไม่ถูก คนดูทั้งหลายต่างก็ตกตะลึงตาแทบหลุดออกจากเบ้าไม่แพ้กัน โดยเฉพาะตัวการสำคัญที่ส่งอารันลงสนามประลองได้แต่ยิ้มแห้งๆคิดในใจว่าคงต้องหาโอกาสมันงามๆซักครั้ง
“เมื่อกี้นี้...” นิกซ์พูดขึ้นมาเบาๆ อาการตกตะลึงยังเหลือค้างไว้อยู่
“ถึงจะมองไม่เห็นก็เถอะ แต่ฉันว่ามันต้องเป็เวทย์ธาตุสายลมแน่ๆ” เซเรน่าตอบขึ้นมาลอยๆ ตามปกติแล้วหน้าที่นี้มักจะตกเป็ของอารัน แต่ตอนนี้เ้าตัวกำลังล้มลุกคลุกคลานวิ่งวนไปรอบๆอย่างตื่นตระหนก ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกก็สมควรที่จะต้องหัวเราะอยู่หรอก
“เอ้า! ก็เวทย์ธาตุที่มีคุณสมบัติพอที่จะกลบเกลื่อนการโจมตีกับเฉือนกระดาษได้ง่ายๆขนาดนั้น ไม่ใช่เวทย์ธาตุสายลมและจะเป็อะไรยะ ไม่เชื่อฉันหรือไง?” เธออธิบายต่ออย่างเหลืออดเมื่อสังเกตเห็นสายตาเคลือบแคลงของเพื่อนๆที่มองมายังเธอ
พวกเขาทั้งหมดต่างพากันพยักหน้าหงึกๆรับรู้ก่อนที่จะไปสนใจการต่อสู้ตรงหน้าที่เหมือนการไล่ล่าอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า พ่อค้ามนตราที่เคยสร้างผลงานเป็ที่ลือลั่นตอนสอบเข้าด้วยกระดาษเพียงไม่กี่ใบในตอนนี้กลับต้องมาสิ้นท่ากลับเวทมนตร์ที่มองไม่เห็น โดยทีพวกเขาคุยไปคุยมาซายากะจึงเป็คนสรุปว่าเป็เวทมนตร์ประจำตัวของไอล์
อาณาเขตเทพสายลม
เวทย์ประจำตัวที่เรียบง่ายแต่กลับทรงพลังอย่างเหลือเชื่อเมื่ออยู่กับไอล์ ความสามารถไม่มีอะไรมากมีแค่เพียงเสริมคุณสมบัติเวทมนตร์ธาตุลมในทุกด้านๆ และสามารถใช้เวทมนตร์ธาตุสายลมั้แ่ โดยไม่ต้องใช้คำร่าย แต่ในตอนนี้ตามข้อสัญนิษฐานของซายากะดูท่าไอล์จะทำแบบนั้นได้แค่ระดับ 1-4 แต่แค่นั้นก็เหลือเฟือสำหรับตัดม้วนคัมภีร์มนต์ในเสี้ยวพริบพริบตา
อารันเองก็ใช่ว่าจะไม่มีฝีมือ การที่เขายังยืนอยู่ได้แม้เรือนร่างจะเต็มไปด้วยาแเป็ข้อพิสูจน์ได้เป็อย่างดี จริงอยู่ที่เขาสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีที่มองไม่เห็นของไอล์ไม่ให้โดนจุดตายทุกครั้ง ซึ่งไม่ใช่ผลพวงที่ว่าเขามองเห็นการโจมตีหรืออ่านอนาคตได้ แต่มาจากการััถึงไอมนต์แล้วบังคับร่างกายให้หลบเลี่ยงจากบริเวณนั้นอย่างทันท่วงที แม้ไอล์จะเพิ่มทิศทางการโจมตีจากหนึ่งเป็สอง จากสองเป็สาม จากสามเป็สี่ อารันก็ยังวิ่งพล่านไปมาอยู่ได้
“แล้วแบบนี้คุณอารันจะชนะไหมครับ....” คำถามจากนิกซ์ที่ไม่มีใครกล้าให้คำตอบ เนื่องจากม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ที่แต่เดิมเป็อาวุธอันทรงอานุภาพของเ้าตัวกลับกลายเป็ดาบขึ้นสนิม มีอยู่แต่ใช้งานไม่ได้ แถมเมื่อจะเข้าไปโจมตีระยะประชิดไอล์ก็ไม่เปิดช่องว่างง่ายๆ
เสียเปรียบเต็มประตู
“แต่ดูท่าจะมีอะไรบางอย่างที่ทุกคนหลงลืม” โนอาห์พูดขึ้นมาลอยๆกลั้วเสียงหัวเราะเรียกความสนใจแก่เพื่อนๆได้เป็อย่างดี
“หมอนั้นยังไม่ได้ร่ายเวทมนตร์เลยซักครั้งเดียว” สิ้นประโยคของโนอาห์ที่ตอนนี้ประดับรอยยิ้มไว้บนดวงหน้าอย่างผู้มีชัย ทุกคนที่ได้ยินต่างพากันถึงบางอ้อ ดวงตาจับจ้องการต่อสู้ที่อาจจะมีอะไรเซอร์ไพรส์พวกเขาได้อีก
ชายคนนั้นกลบเกลื่อนได้อย่างเก่งฉกาจหรือแท้จริงแล้วเป็เพียงแค่ทิฐิของเ้าตัวกันแน่
ขอฉันดูหน่อยเถอะ ว่าเมื่อไหร่กันที่นายจะเอาจริงซักที
ไอ้จอมเวทในคราบพ่อค้าเอ้ย!!
“ยอมแพ้ซะ จะได้ไม่าเ็ไปมากกว่านี้”
ไอล์พูดขึ้น สังเกตร่างกายของคู่ต่อสู้ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยาแ ถึงแม้จะไม่ลึกมากแต่จำนวนมากพอที่จะทำให้คนปกติเป็ลมสลบไปแล้ว แต่ชายคนนี้กลับยังยืนโงนเงนยิ้มละไมต่อหน้าเขาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
อารันยืนเงียบไม่ตอบคำถามนั้น ไม่ใช่ว่าเขาหยิ่งเกินไปที่จะไม่ตอบ แต่ในตอนนี้ถ้าเกิดเสียสมาธิไปเพียงชั่วขณะก็อาจจะตัดสินผลแพ้ชนะที่แต่เดิมมันชัดเจนอยู่แล้วชี้ชัดลงไปได้อีก ถึงจะมีหวนระลึกคล้อยตามเห็นด้วยว่าเหตุใดกันตนจึงไม่ยอมแพ้
ั้แ่เมื่อไหร่ที่ตัวเขาเป็ได้ถึงขนาดนี้
อารันที่บัดนี้โชกไปด้วยเืแค่นยิ้มออกมายิ้มเยาะตนเอง ก่อนที่จะคิดหาทางออกในการชนะคนตรงหน้า จริงอยู่ที่ถ้าใช้ม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ต่อไปก็ไม่สามารถโจมตีชายตรงหน้า แต่ถ้าจะให้เปลี่ยนไปใช้เวทมนตร์เลยในตอนนี้
มันยังไม่ถึงเวลา
ชายผมเขียวคิดในใจก่อนจะกลิ้งหลบการโจมตีของไอล์ที่เล็งมายังลำตัวซีกขวาไปได้อย่างฉิวเฉียด ชายหนุ่มตั้งหลักอีกครั้งคลี่มือทั้งสองข้างออกช้าๆพร้อมกับม้วนคัมภีร์มนต์สองเล่มที่ไม่รู้ไปหยิบมาจากตรงไหน
รอเพียงให้เมล็ดดอกผลิออกผล
ม้วนคัมภีร์เวทย์สองเล่มที่ปาสะบัดไปยังเบื้องหน้าถูกทำลายอย่างง่ายดาย แต่แล้วไอล์กลับต้องเบิกตาค้างเมื่อเห็นม้วนคัมภีร์มนต์อีกหนึ่งเล่มนอนกองอยู่ใต้แทบเท้าของคนที่น่าจะสิ้นท่าอยู่มะรอมมะร่อ
เวทย์ธาตุแสงระดับ 5 อาภรณ์เทพเ้า
บาเรียสีทองที่ปรากฏออกมาเพียงชั่วอึดใจป้องกันเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที อาภรณ์เทพเ้าเป็ทั้งเวทมนตร์สายป้องกันและรักษา มันสามารถป้องกันเวทมนตร์ในระดับที่ต่ำกว่าตัวมันเองได้อย่างหมดจนถ้าไม่มีปริมาณมากเกินไป แล้วในตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าเวทย์ธาตุสายลมที่โจมตีเขาอยู่นั้นมีระดับไม่ถึง 5 อีกทั้งยังช่วยสมานแผลทั่วร่างของชายหนุ่มให้กลับมาเหมือนเดิมได้อย่างอัศจรรย์ ถึงจะไม่หมดจนแต่ก็ถือว่าดูดีกว่าเมื่อครู่หลายขุม
จากนั้นค่อยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์
ไอล์เห็นคู่ต่อสู้ของเขาจะกลับมาเป็เหมือนเดิมก็ไม่รอช้า ระดมโจมตีไปที่อารันทันทีหลังจากที่อาภรณ์เทพเ้าหายไปแล้ว แต่ก็เหมือนอย่างที่เคยเป็มา อารันหลบหลีกการโจมตีทั้งหมดได้อย่างหวุดหวิดจนน่าหวาดเสียว ถึงแม้จะทิ้งรอยาแจางๆเอาไว้แต่สภาพก็ยังไม่ถือว่าเป็คนที่ใกล้จะแพ้
เมื่อเห็นฝ่ายผู้ท้าชิงเริ่มจะสร้างสิ่งเหนือคาดขึ้นมาได้บ้าง เสียงเชียร์จากคนที่เชียร์อารันก็ส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมาอีกครั้งอย่างดึอกดีใจ ไม่เว้นแม้แต่ใครบางคนที่กำลังลอบยิ้มอยู่เงียบๆ
“ก็นับว่าสร้างความประหลาดใจให้กับฉันได้บ้าง แต่ถ้านายคิดว่าแค่ป้องกันการโจมตีได้นิดๆหน่อยๆจะช่วยให้โอกาสชนะมันเพิ่มขึ้นล่ะก็ ถือว่านายคิดผิด” ไอล์กล่าวขึ้นมาด้วยดวงหน้าที่ยังคงความนิ่งได้ตลอดศก เร่งความเร็วในการโจมตีให้มากขึ้นกว่าเดิม
อารันยิ้มให้แทนการตอบคำถาม ะโหลบเวทมนตร์ที่เกือบจะตัดแขนเขาไปแล้วหากไม่ทันได้สังเกต มือทั้งสองสะบัดคัมภีร์เวทย์ลงไปโจมตีชายหนุ่มที่อยู่ข้างล่าง แต่ก่อนที่มันจะได้สำแดงเดช ก็ถูกทำลายไปก่อนอย่างง่ายดายด้วยอาคมเวทย์สายลมที่มองไม่เห็นของเ้าตัว
ภายในสภาวะอาณาเขตเทพสายลมแห่งนี้ซึ่งเป็เวทมนตร์ประจำตัวของไอล์เองนั้นไม่ใช่เื่ยากอะไรที่จะโจมตีได้ทุกทิศทางแม้ตนเองจะไม่ได้มองเห็น เื่ที่หลายๆคนในห้องอาจจะยังไม่รู้ว่าอาณาเขตเทพสายลมเป็เวทมนตร์ประจำตัวสายอาณาเขต โดยที่ไอล์กางไว้ั้แ่การประลองเริ่มต้นขึ้น ภายในอาณาเขตแห่งนี้เวทมนตร์สายลมที่ใช้ออกโดยเขาจะเพิ่มประสิทธิภาพขึ้นอย่างน่ากลัว ดังเช่นการทำให้มันไร้รูปร่างและเพิ่มระดับการโจมตีรวมถึงไม่ต้องออกคำร่ายถ้าเวทมนตร์บทนั้นมีระดับต่ำกว่า
ที่สำคัญในอาณาเขตเทพสายลมไอล์เองนับว่ามีตาหลัง ถึงกระนั้นเขาก็รู้ได้แค่การโจมตีที่จะมาถึงตัว ทำให้สามารถทำลายม้วนคัมภีร์มนต์ได้ทุกใบ แต่กลับมองไม่เห็นม้วนคัมภีร์อาภรณ์์ที่อารันเก็บซ่อนเอาไว้โดยการโยนลงพื้นใช้คัมภีร์สองเล่มอำพรางได้อย่างแเี
และครั้งนี้ก็เป็เช่นเดียวกับครั้งนั้น
เวทย์ธาตุลมระดับ 3 ะเิคลื่นอากาศ
ม้วนคัมภีร์ที่อารันโยนไปยังด้านหลังใช้ตัวเขาเองเป็ตัวกำบังกลางอากาศส่องประกายแสงเรืองแรงพร้อมใช้งานตามคำเรียกร้องของผู้เป็นาย ะเิในลักษณะที่พอจะผลักตัวเขาได้ถูกใช้งานออกมาอย่างที่คาดคิดเอาไว้ เพราะในตอนนี้ตัวเขาที่เคลื่อนที่โดยอาศัยแรงะเิเื้ัส่วนหนึ่งเข้าระยะการโจมตีในแบบที่เรียกว่าใกล้กับไอล์ได้เป็ครั้งแรก
ไม่ใช่ว่าเขาไม่โจมตีก่อนที่ชายคนนี้จะเข้าถึงตัว แต่ชายคนนี้กลับไม่สนใจ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับ แต่ชายคนนี้บ้าบิ่นกว่าจะเข้าใจ
ชายคนที่ว่าบัดนี้มายืนยิ้มอยู่ข้างหน้าเขาในระยะที่ไม่ถึงหนึ่งศอก หลังจากที่ตั้งสติได้จึงร่ายเวทมนตร์ธาตุสามลมโจมตีเขาในระยะประชิด แต่พอรู้ตัวอีกทีอารันก็ะโถอยหลังไปตั้งหลักหลบการโจมตีไปเสียแล้ว
ทิ้งไว้เพียงม้วนคัมภีร์เวทย์บทนึงที่แผ่หลาอยู่ใต้เท้าเขา
เวทมนตร์ธาตุไฟระดับ 3 ะเิกัมปนาท
แสงสีแดงสว่างวาบ ตามมาด้วยะเิที่ดังสนั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทั้งขนาดที่ใหญ่เกินกว่าเวทมนตร์ระดับ 3 อานุภาพที่รุนแรงเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าเป็เวทมนตร์ระดับต่ำ เหลือไว้เพียงควันฝุ่นที่ตบอบอวลไปทั่วบริเวณ
แต่มันไม่จบเพียงแค่นี้ เื่ง่ายๆที่ต่อให้เด็กในเมืองอัลเทร่ายังเข้าใจ
ควันฝุ่นกระจายออกเป็วงกว้างเหมือนโดนอะไรบางอย่างผลักออก เผยให้เป็ไอล์ที่ตอนนี้ยังไร้รอยขีดข่วนพอๆกับใบหน้าที่ยังคงไร้อารมณ์ความรุ้สึก คิดในใจว่าถ้าเมื่อกี้เขาไม่ใช้โล่สายลมที่ได้รับการสนับสนุนจากสายลมเทพเ้าคงจะเป็ฝ่ายที่แพ้ไปแล้ว
ชายหนุ่มในกรอบแว่นดันแว่นดังกล่าวขึ้นมาเพื่อมองภาพตรงหน้าให้ถนัดมากยิ่งขึ้น รำลึกได้กับตัวว่าควรที่จะปิดบัญชีคนตรงหน้าได้เสียที เพราะรู้สึกว่าพ่อค้ามากเล่ห์คนดังกล่าวจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้เขามามากพอแล้ว
เวทมนตร์ธาตุลมระดับ 7 พยุหะวายุ
ศาสตราวุธมากมายลอยออกมาจากวงเวทย์ข้างหลังของไอล์ อาวุธที่เกิดจากการรวมตัวของสายลมลอยอยู่เื้ัด้วยจำนวนที่นับมากกว่าหลักหน่วย มีทั้งดาบ ขวาน หอก ค้อน และอาวุธสารพัดชนิดที่สวยงามมากกว่าจะน่าเกรงขาม
“ถึงฉันจะเสียใจที่เอาชนะนายได้ทั้งๆที่นายยังไม่เอาจริงก็เถอะ แต่นั้นมันก็สิ่งที่คนอย่างนายสมควรได้รับแล้ว ลาก่อน อารัน อลันเซียร์” ไอล์เอ่ยออกมาพลางสะบัดมือไปข้างหน้าเบาๆ ศาสตราเวทมนตร์ทั้งหมดก็ตรงดิ่งเข้าหาอารันด้วยความรวดเร็ว
ที่ยังคงแย้มรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ได้เหมือนเคย
แต่คนที่เป็ผู้ชมทั้งหลายกลับหน้าถอดสีเมื่อไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนของพวกเขาจะรอดกลับมาอีท่าไหน รวมถึงคนจากหออื่นที่พากันถอนหายใจคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้คงจะจบลงแล้ว มีไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่มีท่าทีรู้ร้อนรู้หนาวอะไร เหมือนรู้ดีว่ามันยังไม่จบ
ไอล์เองก็คิดเช่นนั้น
การโจมตีจากศาสตรามากมายนับไม่ถ้วนมากพอที่จะทำให้พื้นที่บริเวณที่ไอล์ยืนอยู่เต็มไปด้วยควันลอยละล่อง ไม่พบเห็นเงาของเ้าตัวที่เป็เป้าของการโจมตี จะเห็นก็เพียงแต่แสงสว่างวาบหลายจุดที่ส่องประกายทะลุหมอกควันมาก็เท่านั้น
แสงที่เกิดจากวงเวทย์มากมายนับไม่ถ้วน
วงเวทย์ที่เกิดจากชายที่มีชื่อว่า อารัน อลันเซียร์
เมื่อกลุ่มควันจางหายคนดูต่างตกตะลึงตาค้างทั้งเื่ที่ชายหนุ่มยังยืนอยู่ได้ และไหนจะวงเวทย์มากมายที่มีจำนวนพอๆกับศาสตราสายลมที่ตอนนี้ถูกหยุดไว้โดยวงเวทย์เ่าั้ที่มีขนาดเล็กบ้างใหญ่บ้างแตกต่างกันไป แต่ที่ผู้คนให้ความสนใจมากที่สุดรวมทั้งไอล์ที่หรี่ตามองสงสัยกลับเป็วงเวทย์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งอยู่ลอยอยู่ข้างหลังอารัน วงเวทย์มี่มีลวดลายแปลกประหลาดตรงกลางเป็ดวงตาขนาดใหญ่ให้ความรู้ชวนขนลุกทั้งๆที่พระอาทิตย์ยังลอยอยู่บนฟ้า
ดวงตาแห่งธอธ
“งั้นก็เตรียมรับมือให้ดีล่ะ ถ้าอยากให้ฉันเอาจริงถึงขนาดนั้นล่ะก็” อารันแย้มรอยยิ้มชวนน่าขนลุกตอบกลับไป
634K
