เบรกไม่หยุด...ให้ฉุดมารัก!​

"ก็ถ้ายังไง เดี๋ยวฉันจะโทรบอกอีกที แต่อย่าให้มือถือแบตหมดอีกล่ะ" ฟานบอก ก่อนจะเดินกลับไปที่รถสปอร์ตคันสีเขียวของเขา

ไวโอลินมองเข้าไปในบ้านเห็นไฟปิดสนิท แสดงว่าป้าไม่อยู่ เลยไม่แปลกใจว่า ทำไมฟานถึงได้กล้ามารออยู่ที่บ้านแบบนี้ได้ ทั้ง ๆ ที่เธอเคยขอว่า อย่ามาที่นี่เด็ดขาด ถ้าไม่ได้นัดกันก่อน เพราะเธอยังไม่อยากจะให้ป้ารู้เ๹ื่๪๫ที่เธอไม่ได้ติดต่อกับฮอร์นแล้วและฮอร์นเองก็เป็๞ผู้ชายคนเดียวที่ป้าของเธอไว้ใจ

วันต่อมา

ไวโอลินหิ้วขนมของฝากบางส่วนจากสิงคโปร์มาที่สตีฟเวย์ (สนามแข่งรถซูเปอร์คาร์) เธอลงจากรถแท็กซี่เดินเข้าไปที่สนาม ก่อนที่ฟานจะเดินออกมารับ

"เฮ้! ไวโอลิน โทษทีนะที่ไม่ได้ไปรับ ตะกี้ฉันติดซ้อมแข่งอยู่" ฟานบอกพร้อมกับยื่นมือไปช่วยเธอถือของทั้งหมด

"ไม่เป็๞ไรเลย ฉันมาเองได้ แค่นี้เองสบายมาก!" เธอยิ้มก่อนจะถามขึ้นว่า

"แล้ว...พันเจียล่ะ! นายพอจะรู้ไหม ว่าเ๱ื่๵๹วันนั้นเขาหายโกรธฉันหรือยัง" เธอถามถึงเ๱ื่๵๹ก่อนหน้านี้

"ก็คิดว่าน่าจะเป็๞งั้นนะ" ฟานตอบสีหน้าไม่ค่อยจะมั่นใจนัก

"ทำไมนาย พูดแบบนั้นล่ะ" ไวโอลินถามสีหน้าเจื่อน ๆ

"ก็เธอเล่นมาเอาป่านนี้ จนเราซ้อมเสร็จกันไปแล้วสิ" ฟานบอกกับเธอ ไวโอลิน๻๷ใ๯นิดหน่อย

"บ้าน่า!!! นี่มันเพิ่งจะบ่ายโมงเองนะ" ไวโอลินถามพร้อมยื่นนาฬิกาที่ข้อมือให้เขาดู

"ฉันว่านาฬิกาข้อมือเธอ คงจะมีปัญหาแล้วล่ะ ดูนู่นสิ!" ฟานบอก พลางชี้นิ้วไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่ซึ่งติดอยู่ข้างสนาม ไวโอลินเพ่งสายตามอง

"นี่มั่น...บ่ายสามโมงแล้วเหรอ!!!" ไวโอลินร้องเสียงหลง ฟานไม่ทันจะได้ตอบ พันเจียก็เดินออกมาจากสนามแข่ง ในขณะที่เขายังคงอยู่ในชุดแข่งสีขาว พลางถอดถุงมือแข่งรถออกส่งให้สตีฟเป็๲คนเก็บให้พร้อมกับกุญแจรีโมทรถ

"นี่เธอมาทำไร เอาป่านนี้เนี่ย" พันเจียถามก่อนจะหันไปรับปลอกแขนสำหรับสวมใส่ไว้ที่แขน

ไวโอลินจ้องมองเขาชั่วขณะหนึ่ง และอดจะคิดขึ้นมาไม่ได้ว่า ลุคนี้มันช่างเหมาะกับเขาเสียเหลือเกิน เพราะเขาดูหล่อเท่ราวกับพ่อเทพบุตรในสนามแข่งรถยังไงอย่างงั้น ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบราวนี่ถึงได้เคยปลื้มเขา

"นายไม่ได้บอกเวลากับยัยนี่เหรอ หา!" พันเจียยกมือแกร่งข้างหนึ่งขึ้นไปพาดที่ไหล่กว้างของฟาน พลางยิ้มกรุ้มกริ่มขณะถาม แล้วหันไปหาไวโอลิน

"เอ่อคือ..." ฟานไม่ทันจะได้คิดคำขึ้นมาแก้ตัวแทนเธอ พันเจียก็เอื้อมมือไปรื้อถุงขนมที่ไวโอลินนำติดมือมาด้วย

"นี่มันอะไรเนี่ย เยอะแยะเต็มไปหมด" พันเจียถามแล้วยิ้มออกมาอย่างคนสงสัย รอยยิ้มและใบหน้าที่สดใสบวกกับความหล่อเหลาของเขาในนั้น ช่างผิดไปจากสีหน้าและแววตาที่แสดงออกมาให้เห็นเมื่อหลายวันก่อนนั้นเสียจริง ๆ ไวโอลินที่เห็นแบบนั้น ก็ไม่กลัวที่จะเป็๞คนทักเขาออกไปก่อน

"เอ่อ...พันเจีย คือว่าป้าของฉันเขา" ไม่ทันที่จะได้บอกถึงเ๱ื่๵๹ที่มาของขนม พันเจียก็เดินเข้าไปโอบไหล่บางของเธอ แล้วลากตัวออกไปจากตรงนั้นพลาง๻ะโ๠๲กลับไปบอกฟานด้วยว่า

"ฉันฝากพวกนาย จัดการกับของพวกนี้ทีนะ" พันเจียยกของฝากของไวโอลินทั้งหมดให้เขา ฟานยิ้มหน้าบานแล้วรีบรับคำ

"โอเค ได้เลย ฉันจะจัดการให้ไว ไม่ต้องถึงมือนายเลย"

"แต่ว่าของนั่น!" ไวโอลินจะบอกว่าเธอถือของทั้งหมดมาให้เขา แทนคำขอโทษที่เมื่อหลายวันก่อน พูดจาไม่ดีออกไป แต่พันเจียกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน

"ช่างเถอะน่า! ปล่อยให้สามคนนั้นจัดการไปเลยแล้วกัน ส่วนเธอน่ะ มากับฉัน!!" เขาโอบไหล่บาง แล้วพาเธอให้ไปกับเขา ไวโอลินไม่ขัดขืน เพราะอยากที่จะชดเชยในเ๱ื่๵๹ที่เธอนั้น พูดไม่ดีออกไป แต่ก็อดที่จะถามไม่ได้ว่าเขาจะพาเธอไปไหน พันเจียลากตัวเธอเดินกลับเข้าไปในตัวอาคารภายในสตีฟเวย์

"นี่นายพาฉันไปไหนเนี่ย"

"ห้องน้ำ" พันเจียตอบหน้าตาเฉย

"ว่าไงนะ!!"

"ฉัน จะ เปลี่ยน ชุด" เขาย้ำชัด ๆ พันเจียพาเธอมายังหน้าประตูห้องน้ำ ไวโอลินขยับตัวเข้าไปขวางที่ประตูทางเข้าเอาไว้

"จะมาขวางทาง ทำไมเนี่ย" พันเจียยืนกอดอกถามด้วยสีหน้างุนงง

"ก็นายจะเข้าไปเปลี่ยนชุดไม่ใช่เหรอ"

"อือหือ!" เขาพยักหน้า

"งั้นฉันขอรอที่นี่ ส่วนนายรีบเข้าไปสิ" เธอบอก

"เธอนั่นและ ที่ต้องเข้าไปด้วย"

"ไม่มีทาง!" เธอย้ำ

"จะเข้าไปดี ๆ ไหม" พันเจียถามย้ำอีกครั้ง

"ไม่!!!" ไวโอลินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แน่ใจเหรอ ว่าจะไม่เข้าไปจริง ๆ" พันเจียขยับร่างเข้าไปใกล้ ๆ ไวโอลินถอยหนีจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับประตูทางเข้า ก่อนที่พันเจียจะซุกใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ หญิงสาวเบี่ยงตัวหนี แต่แล้ว อยู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็ถูกใครบางคนเปิดออกจากทางด้านใน ทำให้ร่างของไวโอลินที่พิงอยู่ในตอนนั้นแทบจะหงายหลังล้มลงตามแรงดันของประตู พันเจียที่เห็นอย่างนั้น รีบเข้าไปคว้าร่างบางของเธอไว้เสียก่อนที่เธอจะล้มลง

หมับ!!

ไฮน์เดินสวนออกมาเห็นพันเจียที่กำลังโอบเอวของหญิงสาว โดยอีกมือก็คว้าแขนของเธอเอาไว้ อยู่ในท่าประคองกัน ก็ทำหน้างง ๆ ชี้นิ้วไปมาระหว่างทั้งคู่ แล้วถามออกไปด้วยความสงสัย

"นี่พวกนาย....แหม ๆ ๆ” ทำเสียงลากยาว ๆ แล้วครุ่นคิดไปไหนต่อไหน

ไวโอลินเห็นแบบนั้น รีบพยุงตัวเองยืนขึ้นในท่าปกติ ก่อนที่จะถูกเข้าใจผิด แต่มันไม่มีประโยชน์ เพราะในหัวของไฮน์นั้น แอบคิดเ๹ื่๪๫แบบนั้นไปเสียแล้ว แม้จะรู้ว่าพันเจีย ไม่ใช่คนแบบนั้นเลยก็ตาม แต่ก็อดที่จะทำพูดจาหยอก ๆ ออกไปไม่ได้

"อย่าบอกนะว่า...พวกนายสองคน กำลังจะ!!!" ไฮน์อมยิ้มแล้วไม่ยอมพูดต่อ ไวโอลินหน้าแดง เพราะเธอคิดว่าไฮน์กำลังคิดอะไรอยู่ พันเจียที่รู้ความคิดของไฮน์ ได้แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปาก ก่อนปฏิเสธออกไปว่า

"นี่แก จะมาจับผิดอะไรแถวนี้วะ ฉันจะเข้าไปเปลี่ยนชุด" ไฮน์จ้อง! และก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าทั้งคู่อาจจะแอบมาสวีทกันจริง ๆ ตรงนี้ก็ได้ อันที่จริงที่ตรงนี้ก็เหมาะที่จะทำเ๹ื่๪๫แบบนั้นอยู่ไม่น้อย เพราะเป็๞จุดอับและลับตาคน ไฮน์ไม่อยากขัดคอ จึงรีบบอกออกไปว่า

"โอเค ๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

"รีบไปไห้พ้น ๆ เลยนะ ขืนช้าไอ้ฟานกับสตีฟมันฟาดของฝากของไวโอลินหมดก่อน มีหวังแกอดนะเว้ย" พันเจียบอกแล้วหัวเราะออกมาเล็ก ๆ ก่อนจะหันกลับมาหาเธออีกครั้ง

ไวโอลินเห็นแบบนั้นรีบขยับตัวออกห่างจากหน้าประตูเล็กน้อย พันเจียผลักประตูแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดตามที่บอกกับไฮน์ ทว่าเขากลับคว้าร่างบางของเธอให้เข้าไปด้านในกับเขาด้วย

“ว้าย!!!” ชายหนุ่มจัดการล็อกประตูเสร็จสรรพ ไวโอลินคิดไม่ออกว่าเขาจะทำอะไร จึง

รีบถอยหนี

"ทำอะไรของนายเนี่ย พาฉันเข้ามาข้างในนี้ด้วยทำไม" เธอถามขณะที่ถอยหนีจนแผ่นหลังพิงชิดติดกำแพง

พันเจียพาดแขนทั้งสองข้างของเขาไปบนกำแพงขนาดกับตัวเธอ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ไวโอลินรีบก้มหน้าลงหลบสายตาของเขาทันที

"ฉันยังไม่ได้ทำโทษ เ๹ื่๪๫ที่เธอมาสายเลยนะ" พันเจียบอกกับเธอ ไวโอลินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา แล้วถามเสียงอ่อน

"แล้วโทษของฉันคืออะไรล่ะ ล้างห้องน้ำทั้งหมดนี้เลยเหรอ"

"อือหือ...ทั้งหมดนี่เลย!" พันเจียพยักหน้าส่ง ๆ เพราะสิ่งที่จะลงโทษจริง ๆ นั้น ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เขาเอื้อมมืออีกข้างเข้าไปจับข้อมือบางข้างที่เธอสวมนาฬิกา ก่อนจะจัดการถอดมันออก

"ใส่นาฬิกา ข้อมือพัง ๆ เนี่ย โบราณเขาถือนะ"

“เอ๊ะ!!” ไวโอลินรู้สึกประหลาดใจที่เขาสังเกตเห็นนาฬิกาเรือนที่เธอสวมใส่อยู่ที่ข้อมือนั้นว่ามีรอยแตกร้าว ในขณะที่เธอเพิ่งจะรู้ว่ามันเสียก็ตอนที่ฟานบอก

"เอาคืนมา!! นั่นมันนาฬิกาเรือนโปรดของฉันเลยนะ"

"สภาพเยินขนาดนี้ ยังจะใส่มันอยู่อีกเหรอ" พันเจียถามสีหน้าจริงจัง เธอก้มลงมองชัด ๆ ก่อนจะพบว่าจริง ๆ หน้าปัดมันแตกจนเห็นได้ชัด จนรู้สึกเขินอายที่ตัวเองเผลอใส่มันออกมาโดยไม่ทันได้สังเกต

สายตาคมกริบของเขามองไปที่นาฬิกาเรือนนั้น แล้วนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนที่เธอ ถูกเขาเหวี่ยงล้มไปที่พื้นเมื่อหลายวันก่อน นอกจากเข่าของเธอที่กระแทกลงไปที่พื้นแล้ว ข้อมือของเธอยังฟาดเข้าไปที่กำแพงอีกด้วย

ไวโอลินเองก็นึกถึงเหตุการณ์เดียวกันกับเขา และคิดต่อไปด้วยว่าคงเป็๞เพราะตอนที่เธอ กลับมาที่บ้านและล้างหน้าโดยไม่ได้ถอดออก ทำให้น้ำเข้าไปขังด้านใน

"สายตาสั้นเหรอ" พันเจียถามพลางเชยค้างของเธอขึ้นสบตากับเขา ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ดวงตากลมโตของเธอพลางเพ่งสายตามองอย่างจับจ้อง

ไวโอลินเผลอหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง เพราะปลายจมูกโด่ง ๆ ของเขามันใกล้กับใบหน้าของเธอจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ

"รู้ไหมว่าหัวใจสำคัญของการขับรถ ระหว่างแข่งคืออะไร" พันเจียเอ่ยถามขณะที่สบตากับเธอ ไวโอลินส่ายหน้าไปมาแล้วก้มหน้าลงเขิน ๆ

“อาจจะฟังดูแปลกนะ แต่สำหรับฉันมันคือการควบคุมสายตา ถ้าสายตาไม่ดีเนี่ยหมดสิทธิ์เลย เพราะมันคือศูนย์กลางและจุดเริ่มต้นของการขับรถ เราต้องบังคับ ควบคุม และ คาดการณ์ทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้า ถ้าเผื่อว่าควบคุมสายตาได้ไม่ดีเนี่ย ก็จะไม่สามารถขับรถได้เร็วและปลอดภัยได้เลย นั่นหมายถึงความปลอดภัยในชีวิตก็ว่าได้!!” พันเจียกล่าว ในขณะที่เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของเธออยู่เนิ่นนาน