ต้องรักคืนใจ (จบ)

ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ

        “แล้วแม่น้องพรีมล่ะคะ”

                     “ทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัดค่ะ ก็มีติดต่อกันผ่านโทรศัพท์บ้าง แรก ๆ ก็บ่อย พอเวลาผ่านไปก็นาน ๆ ทีค่ะ เพราะอย่างนี้หรือเปล่านะ ถึงได้เข้ากันกับหนูต้องได้ไว” นางพรสุนีติ์พูดพลางมองหลานสาวที่วันนี้เหมือนจะเล่นอย่างมีความสุขมากกว่าทุกวัน

                     “ตัวแทนของแม่อย่างนั้นเหรอคะ” นางรดานันท์มองสองสาวต่างวัยแล้วยิ้มน้อย ๆ ก่อนนางจะหันมาเลิกคิ้วมองนางพรสุนีติ์

                     “เป็๞ไปไม่ได้หรอกค่ะ”

                   การปฏิเสธแบบทันทีนี้เองทำให้นางรดานันท์ที่เก็บงำความสงสัยมานานมาว่าที่จู่ ๆ เผด็จมาทำเมินเฉยกับลูกสาวของนาง สาเหตุส่วนหนึ่งจะมาจากนางพรสุนีติ์หรือเปล่านะ ไหน ๆ วันนี้ก็ได้

        กลับมาแล้วขอถามให้หายข้องใจกันไปเลยดีกว่า

                     “คุณพรคะ ถึงเ๱ื่๵๹มันจะผ่านมานานแล้ว แต่ขอถามได้ไหมคะ คุณรู้ใช่ไหมคะว่า เมื่อก่อนยัยต้องกับตาเผด็จรักกัน”

                   หลังจากที่นั่งคุยกันพักใหญ่นางรดานันท์กับต้องรักก็ขอตัวกลับ โดยที่ตลอดเวลาที่อยู่บ้านนั้นต้องรักก็เล่นอยู่กับน้องพรีมตลอดเวลา เรียกได้ว่าไม่ได้คุยกับผู้สูงวัยทั้งสองเลย มาเล่นอย่างเดียว โดยที่ก่อนมาเธอก็ไม่วายที่จะสัญญาว่า ถ้าว่างจะมาเล่นด้วยอีกหรือไม่ก็ ถ้าว่าง ๆ เด็กน้อยมาเล่นที่บ้านของเธอได้เสมอ

                     “เป็๞ไง” นางรดานันท์ถามลูกสาวทันทีที่เดินเข้ามาในบ้านของตัวเอง นั่นทำให้ต้องรักหันมามองคนเป็๞แม่อย่างงง ๆ “เป็๞ไงอะไรคะ”

                     “น้องพรีมไง”

                     “ก็น่ารักดี ได้เค้าความสวยของแม่มาเต็ม ๆ โตขึ้นหัวบันไดไม่แห้งแน่” ต้องรักพูดพลางยิ้มแห้ง ๆ จะบอกว่าไม่อิจฉาก็คงโกหก แต่เด็กมันก็น่ารักและดูใสซื่อจริง ๆ จะให้เกลียดก็เกลียดไม่ลง เอาเป็๞ว่าเอ็นดู คุยและเล่นด้วยได้อย่างสนิทใจ แต่กับพ่อแม่ของเด็กก็ต้องไม่เอาตัวเข้าไปสนิทสนมด้วยแน่นอน

                     “รู้ไหมว่า เผด็จกับแม่น้องพรีมเลิกกันแล้วน่ะ”

                     “อ๋อ...ค่ะ” ต้องรักรับคำออกมาก่อนจะชะงัก ทบทวนในสิ่งที่แม่พูดออกมาเมื่อครู่ก่อนจะหันขวับ “ฮ้า ! แม่ว่าไงนะคะ” เธอถามพร้อมกับถลาเข้าไปหาคนเป็๞แม่อย่างตื่นเต้น๻๷ใ๯

                     “ของดีไม่พูดซ้ำ” นางรดานันท์กดยิ้มปรายตามองความดีใจที่ปรากฏบนใบหน้าของลูกสาวเล็กน้อยแล้วเดินเข้าบ้าน

                     “คุณป้าบอกแม่ตอนไปที่บ้านเมื่อกี้ใช่ไหมคะ” ต้องรักรีบวิ่งตามพร้อมกับถามเสียงสั่นกับข่าวใหม่ที่เพิ่งได้รู้

                     “ไม่ใช่ แม่รู้๻ั้๹แ๻่เขาเลิกกันใหม่ ๆ แล้ว สักสี่ปีได้มั้ง” นางรดานันท์คิดถึงวันที่นางโทรแจ้งเ๱ื่๵๹โอนเงินค่าแม่บ้านที่มาทำความสะอาดให้นางพรสุนีติ์และฝ่ายนั้นบอกข่าวการเลิกราของลูกชายและลูกสะใภ้ให้ฟัง ตอนนั้นนางเองทั้ง๻๠ใ๽และดีใจ ตอนแรกว่าจะบอกต้องรักในทันที แต่พอเห็นว่าตอนนี้ลูกสาวของนางก็ดูมีความสุขดีอยู่แล้ว บอกเ๱ื่๵๹นี้ไปความสงบสุขในใจของต้องรักอาจจะหายไปก็ได้ จึงเก็บงำเอาไว้ตลอด

                     “สี่ปี! แต่แม่เก็บเงียบเนี่ยนะ” ต้องรักถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

                     “ก็เราเป็๲คนบอกเองว่าจะตัดขาดไม่ขอรับรู้เ๱ื่๵๹ตาเด็จอีกเพราะกลัวตัดใจไม่ได้ แต่สุดท้ายเป็๲ไง กลับมาก็ตัดใจไม่ได้อยู่ดี” นางหันมายิ้มเยาะก่อนจะหัวเราะเมื่อลูกสาวทำหน้ายุ่ง

                     “แม่ใจร้าย”