บทที่1
การเดินทาง
หลังจากผ่านไปราวๆ สิบนาที ผู้อพยพทุกคนก็เตรียมตัวออกเดินทางเสร็จ เราจัดรูปขบวนโดยให้บุรุษเพศเดินนำ ให้เด็กและคนแก่อยู่ตรงกลาง ส่วนผู้หญิงกับไมยะเดินปิดท้าย ฉันที่ทำหน้าที่คุ้มกันคอยสังเกตการณ์อยู่รอบนอกขบวน
ในการเดินทางครั้งนี้มีระยะทางประมาณสามสิบหกกิโลเมตร เราต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 2 วันเพื่อไปให้ถึงเขตจังหวัดนีงาตะ สาเหตุที่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้น เนื่องจากขบวนของเรามีจำนวนคนถึง 332 คน ฉันซึ่งเป็ผู้คุ้มกันเพียงคนเดียวไม่สามารถคุ้มครองทุกคนได้อย่างเต็มที่หากเดินทางต่อเนื่องและเจอเข้ากับฝูงอสุรกายจำนวนมาก
วิธีที่ดีที่สุดคือการเดินทางสลับกับหยุดพักเพื่อสำรวจพื้นที่ ฉันต้องคอยลาดตระเวนทุกๆ สามกิโลเมตร เพื่อสำรวจและช่วยเหลือผู้เหลือรอดในจุดต่างๆ และใน่ที่ฉันออกสำรวจ ไมยะจะพาทุกคนไปหาที่หลบภัย เธอมีััพิเศษสามารถรู้ได้ว่าจุดไหนปลอดภัยจากพวกอสุรกาย ฉันจึงวางใจและออกสำรวจได้
“หากเกิดเหตุอะไรขึ้น รีบยิงพลุส่งสัญญาณทันทีเข้าใจไหม”
แม้จะไว้ใจไมยะ แต่ฉันก็อดกำชับเธอไม่ได้
“ฉันเตรียมพร้อมทุกอย่างไว้แล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงทางนี้นะคะ”
“อืม ถ้างั้นฉันจะรีบกลับมา”
“ระวังตัวด้วยนะคะ”
ฉันเริ่มออกสำรวจบริเวณโดยรอบ รัศมีการค้นหาไม่ไกลเกินหนึ่งกิโลเมตร เพราะถ้าฉันไปไกลกว่านี้ อาจจะกลับมาช่วยขบวนอพยพไม่ทันหากเกิดเหตุร้ายขึ้น
ฉันร่อนลงยังบ้านหลังหนึ่ง มีร่องรอยการโจมตีไม่นานนี้ ไม่แน่ภายในบ้านอาจจะยังมีผู้รอดชีวิตอยู่ก็ได้
ฉันเข้าไปในตัวบ้าน ค้นหาสัญญาณชีพของมนุษย์ แต่ไม่เหลือร่องรอยอยู่เลย บ้านหลังนี้ถูกจับกินยกครัวก่อนหน้าที่ฉันจะมาถึง
“บัดซบที่สุด!!”
ฉันทุบกำปั้นเข้ากับผนัง แล้วกวาดมองหาร่องรอยของอสุรกาย รอยเท้าของมันเดินไปทางหลังบ้าน ฉันสะกดรอยตามมันไป ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องฆ่ามันให้ได้!
“กรร!!”
อสุรกายร้องคำรามขู่เมื่อฉันปรากฏตัวต่อหน้ามัน
“กว่าจะตามหาแกเจอ รู้ไหมฉันผ่านบ้านมากี่หลัง!!”
ฉันยิงลูกธนูบริสุทธิ์ใส่มัน แสงแห่ง์แผดเผาร่างั์ใหญ่นั้นจนมอดไหม้เป็เถ้าธุลี
การสำรวจครั้งที่ 1 หลังจากเริ่มอพยพ ไม่พบผู้รอดชีวิตในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร
การสำรวจครั้งที่ 2 ไม่พบผู้รอดชีวิต
การสำรวจครั้งที่ 3 พบอสุรกายสามตัว กำจัดเสร็จสิ้น
การสำรวจครั้งที่ 4 พบผู้าเ็สาหัส 1 ราย ไม่สามารถช่วยเหลือได้ เสียชีวิตในที่สุด
หลังจากหยุดพักเพื่อสำรวจได้ 4 ครั้ง ไมยะก็บอกให้เร่งการเดินทางเนื่องจากมีอสุรกายจำนวนมากกำลังสะกดรอยตามพวกเรามา
จำนวนของพวกมันเกินกำลังที่ฉันจะต่อกรได้ และถึงแม้ฉันจะฆ่าพวกมันได้หมด ขบวนอพยพก็จะสูญเสียเกินครึ่งอันเนื่องมาจากการป้องกันไม่เพียงพออย่างแน่นอน
เพื่อเลี่ยงการสูญเสียนั้น ทุกคนจึงต้องร่วมมือกัน พวกผู้ชายอาสาแบกคนแก่ ส่วนพวกผู้หญิงก็อาสาแบกเด็กๆ การเดินทางเริ่มตึงเครียดขึ้น เมื่อระหว่างทางฉันต้องสู้กับอสุรกายแทบไม่ได้หยุดพัก แม้จะชนะโดยไม่มีใครได้รับาเ็ แต่สปีดในการเดินทางก็ช้าลง
“ขืนเป็แบบนี้พวกเราถูกตามทันแน่ เร่งฝีเท้าขึ้นอีก!!”
ถ้าสามารถใช้รถยนต์ได้พวกเราคงถึงที่หมายกันไวกว่านี้ แต่เพราะเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเกินไปอาจทำให้พวกอสุรกายพุ่งเป้ามาที่เราเลยไม่สามารถใช้งานได้
“อีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงที่หมาย ไมยะ”
ฉันวิ่งไปถามไมยะไป
“อีกสามกิโลกว่าๆ ค่ะ” ไมยะหอบแฮ่กๆ ขณะตอบฉัน
“คงถึงขีดจำกัดของเธอแล้วสินะ”
“ใครบอกล่ะคะ ฉันน่ะจะไม่ยอมหยุดวิ่งจนกว่าจะพาทุกคนเข้าเขตจังหวัดนีงาตะหรอกนะคะ”
“ใจสู้ดีนี่”
ฉันยิงธนูใส่อสุรกายที่กระโจนเข้ามาในระยะยิงของฉัน ความเสียหายที่มันได้รับทำให้มันสลายไปกลางอากาศ
“ดูท่าฉันคงต้องออกไปกำจัดพวกมันอีกแล้วสินะ”
“รอบนี้มาเยอะหน่อยนะคะ”
“วางใจเถอะ ฉันจะกลับมาก่อนที่ขบวนอพยพจะถูกโจมตีให้ดู!!”
“ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”
ฉันพยักหน้ารับคำของไมยะแล้วะโสูงเพื่อดูมุมทางอากาศ ในระยะขบวนอพยพมีกลุ่มอสุรกายสี่กลุ่มกรูกันเข้ามาทั้งสี่ทิศหลัก ฉันต้องกำจัดกลุ่มทิศเหนือก่อน เพื่อเปิดทางให้ทุกคนวิ่งต่อไปได้ จากนั้นก็จัดการกลุ่มอสุรกายทิศตะวันออก และทิศตะวันตกซึ่งเข้าใกล้ขบวนอพยพจนอยู่ในระดับอันตราย เมื่อจัดการสำเร็จ ฉันก็ต้องเก็บกวาดกลุ่มทิศใต้ซึ่งมีจำนวนมากที่สุด
เอาล่ะมาเริ่มากันเถอะ!!
ฉันรวบรวมพลังงานบริสุทธิ์แล้วแปลงพลังเป็ลูกธนูนับสิบลูกยิงถล่มกลุ่มอสุรกายทางทิศเหนือจนไม่เหลือซาก จากนั้นฉันก็ะโขึ้นไปกลางอากาศอีกครั้ง รวบรวมพลังแล้วยิงสกัดอสุรกายที่เข้าใกล้ขบวนอพยพ แต่เนื่องจากอสุรกายกรูกันเข้ามาทั้งทิศตะวันออกและทิศตะวันตกทำให้ฉันยิงสกัดไม่ทัน จึงมีอสุรกายเล็ดลอดห่าฝนธนูของฉันไปได้
“ไมยะระวัง!!”
ฉันพุ่งตัวจะไปช่วยเธอ แต่ก็ต้องเบี่ยงทิศทางเพื่อหลบการโจมตีจากอสุรกายภาคพื้นดินที่ขว้างท่อนเหล็กจากซากปรักหักพังแถวๆ นั้นมาใส่ฉัน
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับแกหรอกนะ!!”
ฉันยิงธนูใส่ตัวเกะกะ แล้วพุ่งไปช่วยไมยะอย่างไม่คิดชีวิต
“ปล่อยเพื่อนของฉันเดี๋ยวนี้!!”
ฉันใช้ลูกธนูต่างมีด กระโจนเข้าไปแทงกะโหลกศีรษะของอสุรกายร่างั์จากนั้นก็กระชากตัวไมยะออกมาจากเงื้อมมือของมัน
ไมยะในอ้อมแขนฉันสั่นสะท้านจนแทบควบคุมสติไม่อยู่
“ไมยะฟังฉันให้ดี เธอต้องนำขบวนไปให้ถึงเขตจังหวัดนีงาตะให้เร็วที่สุด ฉันจะถ่วงเวลาไว้ให้ เราไม่มีเวลาเหลือแล้วเร็วเข้า!!”
ไมยะตั้งสติได้แล้วพยักหน้ารับคำ เธอวิ่งนำทุกคนไปยังเขตจังหวัดนีงาตะโดยใช้เส้นทางที่สั้นที่สุด ส่วนฉันก็หันไปจัดการพวกตัวปัญหาที่เหลืออยู่
ฉันเริ่มจากเก็บกวาดอสุรกายใกล้ตัวก่อน จากนั้นก็ยิงสกัดพวกที่คิดจะวิ่งไปหาขบวนอพยพ เมื่อเคลียร์จุดอันตรายเสร็จแล้ว ฉันก็หันไปประจันหน้ากับกลุ่มอสุรกายทิศใต้ที่มีจำนวนเยอะที่สุด
ฉันเพ่งมองพวกมันที่วิ่งกรูกันเข้ามาอย่างซอมบี้แล้วตั้งสติ ดูจากจุดนี้บอกได้เลยว่าเยอะจนนับไม่ถ้วน เ้าพวกกลุ่มทิศใต้คงเป็พวกที่สะกดรอยตามพวกเรามาสินะ งานหินขนาดนี้ฉันคงทำได้แค่ถ่วงเวลาเท่านั้นแหละ
“เอาล่ะ มาดูกันว่างานนี้ฉันจะถ่วงเวลาพวกแกได้กี่นาที!”
ฉันรวบรวมสมาธิ เพ่งพลังทั้งหมดไปที่กลุ่มเป้าหมาย จากนั้นก็ยกคันธนูขึ้นยิง ขอให้ผลลัพธ์ครั้งนี้ออกมาดีด้วยเถอะ
“เอาไปกินซะ ไอ้พวกสัตว์นรก!!”
ตู้มมมมม
เสียงะเิดังสนั่นเมื่อฉันยิงธนูที่อัดแน่นด้วยพลังงานบริสุทธิ์ออกไป ความรุนแรงนั้นทำให้กลุ่มอสุรกายหายไปหนึ่งในสี่ส่วน
“ยังไม่หมดแค่นี้หรอก!”
ฉันสร้างลูกธนูขึ้นมานับร้อยลูกแล้วยิงออกไปอย่างไม่หยุดพัก ห่าฝนธนูกระหน่ำใส่เหล่าอสุรกายตัวแล้วตัวเล่า แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งพวกมันได้
ระยะห่างระหว่างฉันกับพวกมันสั้นขึ้นเรื่อยๆ จนฉันต้องเริ่มถอยหนี
หากในเวลานี้มีคนที่สามารถต่อสู้ในระยะประชิดได้ก็คงดี
ฉันได้แต่ภาวนาแล้วก็หนีไปตั้งหลัก เมื่ออยู่ในจุดที่ปลอดภัย ฉันก็เริ่มกระหน่ำยิงอีกครั้ง ทว่าการโจมตีของฉันก็ถูกบล็อกด้วยอสุรกายรูปแบบใหม่ ร่างกายของมันห่อหุ้มด้วยเกาะอันแข็งแกร่ง มันใช้ตัวเองต่างโล่ให้กับพรรคพวก แล้วเริ่มรุกล้ำเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว
ท่าไม่ดีแล้วแบบนี้!
ฉันะโถอยหนี แต่ในระหว่างที่อยู่กลางอากาศฉันถูกอสุรกายตนหนึ่งขว้างรถยนต์ใส่ แรงปะทะทำให้ฉันถูกซัดกระเด็นจนออกนอกเขตคุ้มกันขบวนอพยพ
ฉันพยายามตั้งสติ รวบรวมแรงที่เหลืออยู่ลุกขึ้น แต่ดูเหมือนความเสียหายที่ฉันได้รับจะมากเกินไป ไหล่ฉันหลุด
ฉันมองขบวนอพยพที่ถูกไล่ต้อนอย่างเจ็บใจ ฉันมาได้แค่นี้เหรอ ไม่สามารถส่งทุกคนไปถึงเขตปลอดภัยได้แล้วจริงๆ เหรอ ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ ช่วยแบ่งพลังให้ฉันที
“ลูกเตะผู้กล้า ย้ากกก!!”
ฉันมองแสงสีชมพูสดใสราวกับดอกไฮบิซูกาสุ[1]ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า แสงสว่างอันสดใสนั้นได้ทะลุทะลวงอสูรกายทุกตนจนเกลี้ยงภายในพริบตา ความแข็งแกร่งนั้นเกินกว่าที่ฉันมีหลายเท่า
“ไม่เป็ไรใช่ไหมคะ”
ร่างของเด็กสาวที่สวมเครื่องแต่งกายคล้ายชุดสาวน้อยเวทมนตร์ปรากฏตรงหน้าฉัน ใบหน้ากลมมลที่เข้ากันได้ดีกับเรือนผมสีชมพูและรอยยิ้มหวานนั้นทำให้ฉันรู้สึกคลายกังวลลงไปได้หลายส่วน
“อะ อืม...ฉันไม่เป็ไร”
“เห แต่ดูเหมือนคุณจะาเ็นี่นา มาค่ะฉันจะพาคุณกลับเข้าเมืองเอง”
ไม่ว่าเปล่า เธอยังช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มท่าเ้าสาวแล้วพาะโลอยขึ้นไปกลางอากาศ พวกเราลอยผ่านขบวนอพยพที่บัดนี้เข้าสู่เขตปลอดภัยไปอย่างช้าๆ พลังในการลอยตัวของเธอคนนี้สูงกว่าฉันหลายเท่า เธอไปเอาความแข็งแกร่งแบบนั้นมาจากไหนกันนะ
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะได้เจอผู้กล้าคนอื่นด้วย” เธอเอ่ยขึ้น
“ผู้กล้า?”
“ก็คุณไงคะผู้กล้า” เธอยิ้มให้ฉันแล้วอธิบายต่อ “คุณสามารถใช้พลังแห่งเทพต่อกรกับอสุรกายได้ นั่นแหละคือผู้กล้า”
“ฉันไม่ค่อยเข้าใจ”
“ตอนนี้คุณคงสับสนกับหลายๆ เื่ เอาไว้พักรักษาตัวเสร็จก่อนแล้วฉันจะมาอธิบายให้คุณฟังนะคะ ว่าแต่ว่าคุณชื่ออะไรเหรอ”
“ฮาซูโนะ โนกิ”
“ฉันชื่อ ไฮบิสุ ยูมิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ คุณฮาซูโนะ”
ไฮบิสุ ยูมิพาฉันมาส่งยังโรงพยาบาลจากนั้นเธอก็บินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มสดใส
“ไว้เสร็จงานแล้ว ฉันจะมาเยี่ยมนะคะ คุณฮาซูโนะ~”
[1] ดอกไฮบิซูกาสุ (ハイビスカスの花) หรือเรียกเป็ภาษาไทยว่า ดอกชบา
1K
