รอรัก รอแค้น

เพลงงานศพ~ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ในงานศพ งานศพนั่นก็คืองานศพของทับทิมนั่นเอง ศศิธรมองหีบศพอยู่นานมากจนคนอื่นๆ ต้องถาม“ไอรักหนูมองอะไรลูก” คุณย่าถาม“เปล่า ไอรักแค่มองจุดจบคนที่ทำร้ายตัวเองมาตลอด”“สมน้ำหน้ามันใช่ไหม หายไปซะได้ก็ดีจะได้ไม่ต้องมีใครทำร้ายหลานรักของย่าอีก”“ค่ะ”“นางแค้นวุ้ย” แฝดพี่พูด“อโหสิกรรมเถอะ” สิตาพูด“ฉันอโหสิกรรมไปแล้ว ฉันหวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะไปเกิดในภพภูมิที่ดีไม่ต้องมีแค้นหรือบ่วงกรรมอะไรอีก”“จ้า การอภัยคือทานที่ยิ่งใหญ่ถ้าหนูอภัยได้ใจหนูจะเป็นสุข”“อภัยไปแล้วค่ะและตอนนี้หนูเป็นสุขมาก”ตอนนั้นบรรดาพระ ขึ้นไปประจำที่สวดมนต์ที่เมรุ ศศิธรเห็นแบบนั้นจึงขอตัวกลับ“ทุกคนคะหนูขอกลับก่อนนะคะหนู รู้สึกเพลียๆ นะคะ”ศศิธรหันไปมองหน้าเวทิศ ชายหนุ่มกับพยักหน้าทั้งหมดมองสองคนเดินออกไปพร้อมกันทุกคนยิ้ม“คุณ…” เวทิศเรียกทันทีที่ทั้งสองกลับถึงบ้านพัก“คะ ศศิธรหันมายิ้มให้“ผมซื้อบ้านเอาไว้ ใกล้ๆ แถวนี้แหละอาจจะไม่ใหญ่เหมือนคฤหาสน์คุณแต่มันก็ใหญ่พอจะให้เราอยู่ด้วยกันสี่คนพ่อแม่ลูก คุณว่าไง”“ฉันอยากอยู่ที่นี่ ที่นี่เคยเป็นบ้านของเรา ฉันอยากทำให้มันกลับมาเป็นบ้านที่มีแค่เรา ครอบครัวของเราเท่านั้น”“คุณเคยบอกว่าเสร็จเรื่องนี้แล้วคุณมีเรื่องจะบอกผม เรื่องอะไรหรอ”ศศิธรยิ้ม มองเขาด้วยสายตาที่มีแต่ความรักอยู่เต็มเปี่ยม “ฉันรักคุณ ฉันรักคุณมาก รักมากกว่าอะไรทั้งนั้น”เวทิศยิ้ม เขาเอื้อมไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกง ทันทีที่เขาหามันเจอเขารีบหยิบและส่วนคอให้ศศิธร“กรี๊ดดดด”หญิงตรงหน้าเวทิศกรีดร้องอย่างทุรนทุราย เมื่อมองสิ่งที่สวมคอเธอมันคือพระ“สงสัยมาหลายวันละไอรักไม่มีทางแสดงท่าทางแบบนั้นแน่ ไอรักอยู่ที่ไหน เธอทำอะไรไอรัก” เวทิศถามหญิงที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่ตรงพื้น“นับแต่นี้ต่อไปจะไม่มีนางกลิ่นแก้วจะมีแต่ข้า ท่านจะเป็นของข้าเพียงผู้เดียว”“ต่อให้เธอฆ่าไอรักให้ตาย ใจฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยน ฉันรักไอรักมาตลอดรักมาทุกชาติ มันไม่มีวันเปลี่ยนต่อให้ไม่มีไอรักมันก็ไม่มีวันทำให้ฉันเปลี่ยนใจมารักเธอได้ ซ้ำยิ่งจะเกลียดเธอมากขึ้น สาปส่งเธอมากขึ้นแทนที่จะเป็นจิตใจเมตตาสงสารเหมือนตอนที่เราพบกันครั้งแรก”“ข้าไม่ต้องการความสงสาร ข้าต้องการความรักเหมือนที่ข้ารักท่าน ข้าทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านรักข้าเป็นผี ข้ายอมทำบาปทำกรรมยอมตกนรกหมกไหม้ก็เพียงเพื่อได้รับความรักจากท่าน!”“เธอไม่ได้รักฉันเธอรักตัวเอง เลิกพูดจาว่าเพราะรักฉันให้ดูสวยหรูสักที สมัยที่เธอยังเป็นคนเธอรังแกกลิ่นแก้วสารพัด คิดจะขึ้นมาเป็นเมียหลวงเพราะอะไรล่ะ เธออิจฉาใช่ไหม เธออยากให้ตัวเองได้ดีอยากอยู่สบาย พอมาเป็นผี เธอก็เกลียดเธอก็ชังสาปส่งไอรักอยู่เสมอทั้งที่มันผ่านมากี่ภพกี่ชาติแล้ว เธอก็ยังคงอิจฉาริษยาเขาอยู่ร่ำไป”“ไม่จริง!!! ข้าทำทั้งหมดเพราะข้ารักท่านเข้าใจหรือไม่”“แต่ฉันไม่รักเธอ ฉันเกลียดเธอบอกมาว่าไอรักอยู่ที่ไหนไม่อย่างนั้น เธอได้ลงหม้อเป็นวิญญาณเน่าอยู่ชั่วกับชั่วกันแน่”“ไม่ ต่อให้ข้าจะเป็นสัมภเวสีตลอดไป ข้าก็จะเอามัน ไปอยู่ด้วย อะไร! ไม่ ไม่ กรี๊ดดดด”เวทิศคิดตามสิ่งที่สัมภเวสีเสียสตินี่พูด เอาไปอยู่ด้วยนั่นก็หมายความว่า…เขารีบหมุนตัวไปที่รถขับกลับไปที่วัด ในใจก็ภาวนาขอให้ทัน รถคันหรูวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ที่บริเวณหน้าเมรุซึ่งในเมรุกำลังมีการเฝ้าอยู่“หยุด หยุดเดี๋ยวนี!”คนบริเวณนั้นตกใจแตกตื่นกันใหญ่ ทุกคนรีบมาจัดเวทิศ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะพยายามเปิดประตูเมรุซึ่งมีไฟท่วม“เปิดเดี๋ยวนี้ ไอรักอยู่ในนั้น!!!!“คุณ ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกเราเผามาร่วมสิบนาทีแล้ว ถ้ามีคนอยู่ในนั้นจริงๆ ป่านนี้ก็เหลือแต่กระดูกแล้ว”ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น มวลน้ำตามหาศาลของลูกผู้ชายไหลออกมาเป็นทาง“ทำไมไม่รู้ตัว ทำไมไม่คิดให้มันเร็วกว่านี้ ไอ้โง่! ไอ้โง่! ไอ้โง่!”ชายหนุ่มต่อยพื้นซ้ำไปซ้ำมา คนแถวๆ นั้นพยายามจะดึงมือออกแต่ชายหนุ่มไม่สนใจต่อยอยู่อย่างนั้นจนมี เลือดแดงๆ ไหลเปื้อนพื้นเมื่อห้ามไม่ได้จึงปล่อยแล้วหันไปพยายามหยุดไฟในเมรุ แล้วนำศพกลับมาแต่กว่าจะทำสำเร็จ ศพที่อยู่ด้านในก็ไม่เหลือแล้วมีเพียงแค่เศษกระดูกร้อนๆ ที่ยังแดงติดไฟ เวทิศไม่สนใจความร้อนของมันเขาหยิบมากำทั้งที่มือตัวเองเป็นแผลพุพองสร้างความเวทนาให้กับคนแถวนั้นเป็นอย่างมากหลายวันผ่านไปเวทิศใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยไร้จุดหมายตอนเช้าเขายังฝืนไปปฏิบัติหน้าที่หมอที่โรงพยาบาล แต่ก็เหมือนคนไร้ความรู้สึกไร้อารมณ์ไม่พูดไม่จา ตกเย็นเขาไปนั่งดื่มเหล้าจนเมามายแล้วหลับไป สาวๆ หรือพยาบาลที่คิดจะจีบหมอคนนี้ เวลาเข้าหาก็โดนคุณหมอหนุ่ม ไล่ออกมาอย่างกับหมูกับหมา หนักเท่าเริ่มลามไปถึงพยาบาลคนอื่น“คุณหมอคะบ่ายนี้เหลือคนไข้รายเดียว หมอเจ้าของไข้เธอวันนี้ลาคุณหมอช่วยไปเช็คอาการเธอ นี่เป็นประวัติอาการ” พยาบาลส่งแฟ้มให้อย่างกล้าๆ กลัวๆเขาพยักหน้ารับแล้วหยิบแฟ้ม เดินไปตามห้องพักผู้ป่วยที่ระบุเอาไว้ในแฟ้ม เมื่อไล่สายตาอ่านประวัติคนไข้ เขาไปสะดุดกับชื่อคนไข้“ศศิธร เปรมปิติพิพัฒน์”จบแล้วทุกคน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

The end

คล้ายกับเรื่องรอรัก รอแค้น ที่คุณอ่าน

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

The end

คล้ายกับเรื่องรอรัก รอแค้น ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้