“ผมไม่เข้าใจ เธอก็ดูปกติดีหนิ”ผมพูดขึ้นเพราะสงสัย ทั้งๆที่เธอดูปกติ
ย้อนไปอาทิตย์ก่อน
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ”กษัตริย์เฮนรี่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างเ้าหญิงเทียน่า
“ป่าวค่ะ”
“ท่านพ่อพอร์ชจะกลับมาตอนไหนค่ะ”
“พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกันทำไมเหรอ”
“เอออ...หนูแค่ไม่อยากอยู่กับคนอื่น หนูกลัวค่ะท่านพ่อหนูกลัวว”
“หนูรู้สึกเขาเป็คนแรกที่มาช่วยหนู แม้อาจจะไม่ทันก็เถอะ”เธอพูดพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ
“โธ่...ลูกพ่อไม่ต้องกลัวนะพ่ออยู่ตรงนี้”กษัตริย์เฮนรี่โอบกอดเ้าหญิงเทียน่า
“ท่านพ่อ.....????”
“เออ..วันนี้พ่อจะให้ราเชนมาเฝ้าลูกนะ”
“ท่านพ่ออยู่กับลูกไม่ได้เหรอค่ะ”
“พ่อก็อยากจะอยู่แต่วันนี้พ่อมีเื่ต้องไปสะสาง”
“ค่ะ”
ตกดึก
กษัตริย์เฮนรี่ได้กลับไปยังที่วังของเขาและปล่อยให้องครักษ์คนสนิทของกษัตริย์ดูแลเ้าหญิงเทียน่
“กรี๊ดดดด~~~อย่าเข้ามานะ ฮือๆฉันกลัวแล้วววว ฮือๆๆ”เ้าหญิงเทียร้องออกมาทุกครั้งที่เจอพวกองครักษ์
“ขนาดฉัน นางยังกลัวเลย”รุ่นพี่ของผมเล่าให้ฟัง
“ฉันยังแปลกใจเวลาเธออยู่กับนายเธอดูปกติมากๆ”รุ่นพี่ของผมหันหน้ามามองผมพลางแปลกใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
“แล้วอีกอย่างนะเธอจะฝันร้ายทุกคืน”
“เอออ...พี่ครับแล้วเธอได้เข้าพบจิตแพทย์บ้างไหม”เพราะสิ่งที่เธอเจอมาผมคิดว่ามันหนักเกืนกว่าที่เธอจะรับไหว
“เข้าสิ”
“แล้วเธอจะมีทางหายไหมครับ”
“มีสิ แต่อาจจะต้องใช้เวลาและ...”รุ่นพี่พูดพลางหันมาสบตาผม
“อะไรเหรอครับ”
“ใช้นาย”
“ผม?”
“ใช่เพราะนายเป็คนเดียวที่เธอไว้ใจที่สุดในตอนนี้”
หลังจากรุ่นพี่พูดจบผมก็ได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเวลาผ่านไปสักพัก
“อ้าวว ท่านเฮนรี่”
“เรากลับก่อนนะ ฝากลูกสาวเราด้วย”
“ครับ”
“ฝากพี่สาวของฉันด้วยนะคะ คุณบอร์ดี้การ์ด”ทีน่าพูดพลางส่งยิ้มให้กับผม ผมก็ได้แต่ก้มหน้า
หลังจากทั้งคู่ออกไปผมเลยเดินเข้าห้องไปหาเ้าหญิงเทียน่า
“.........”ผมเข้าห้องไป แล้วสังเกตเห็นเ้าหญิงเทียน่ากำลังก้มหน้าก้มตา
“เป็อะไรเหรอป่าวครับ”
“เอออ..ไม่ได้เป็อะไรค่ะ”
“เดียวพรุ่งนี้คุณก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะครับ”
“จริงเหรอคะ”
“ทำไมเหรอครับ ไม่ดีใจเหรอครับ”
“ค่ะ แค่รู้สึกอยู่ที่นี้แล้วปลอดภัย”
“คุณไม่ต้องกลัวนะครับ เพราะต่อจากนี้คุณอยู่ที่ไหนก็ปลอดภัย เพราะผมจะอยู่กับคุณ”
“เอออ.....”คำพูดของผมทำให้เ้าหญิงเทียน่าใเล็กน้อย
“เอออ...แล้วคุณไปธุระมาเป็ไงบ้างค่ะ”
“ก็ดีครับ น้องชายผมเขาแต่งงานหนะครับเลยต้องกลับไปหน่อย”
“อ่อ...ค่ะ”
“เอออ...คุณเทียน่าเคยไปประเทศไทยไหมครับ”
“ไม่ค่ะฉันไม่เคยไปที่ไหนทั้งนั้นไกลสุดก็คงเป็ที่โดนจับไปขังนั้นแหละค่ะ”เธอพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก เพราะตลอดชีวิตเธอต้องอยู่แบบหลบๆซ่อนๆ โธ่....เธอยิ่งพูดผมยิ่งรู้สึกอยากพาเธอออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกเลยครับ
“เออ...ไว้มีโอกาสผมคุณไปประเทศที่ผมอยู่นะครับ”
“จริงนะคะ คุณสัญญาแล้วนะคะ”คำพูดของผมทำให้เธอกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
“จริงครับ ผมสัญญา”
หลังจากที่ผมกับเธอได้คุยกันสักพัก เ้าหญิงเทียน่าเธอรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างมาก จนทำให้วันนี้เธอนอนหลับอย่างสนิท ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้รุ่นพี่บอกกับผมว่าเธอหลับๆตื่นๆ
“กรี๊ดด อย่าทำอะไรนะ ฉันขอ ฉันกลัวแล้วววว”อยู่ๆเธอก็เผลอละเมอขึ้นจนทำให้ผมลุกขึ้นมาดู
“คุณๆ คุณๆ”
“ฮื่อๆฉันเจ็บบบ ฮื่อออๆ”
“ฟึ่บบบ..”ผมคว้าเ้าหญิงเทียน่าเข้ามากอดทันที
“ปล่อยฉัน ปล่อยย”เธอพยายามสบัดผมออกจากอ้อมกอดแต่ก็ทำไม่ได้
“ผมเองคุณ ผมเองง”เ้าหญิงเทียน่าเริ่มได้สติขึ้น
“คุณ.....????ฮื่อออๆๆๆ ฉันกลัว ฉันกลัวจริงๆ”เธอร้องไห้ออกมา
“ไม่ต้องกลัวผมอยู่ตรงนี้”
“คุณจะไม่ไปไหนจริงๆใช่ไหม”เธอพูดพลางหันมาสบตาผม ตอนนั้นแววตาเธอเศร้ามาก
“ครับ ผมจะไม่ไปไหน”
หลังจากนั้นเ้าหญิงเทียน่าก็เผลอหลับในขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของผม
เทียน่า
[ฉันรู้สึกถูกชะตากับชายคนนี้ยังไงไม่รู้ วันแรกที่เจอกันเขาเป็คนมาช่วยฉันเอาไว้ เขาเป็บอร์ดี้การ์ดคนเดียวที่มาช่วยฉันสำเร็จ เขาเป็คนเดียวที่ฉันรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ เขาเป็คนเดียวที่ชิมอาหารให้ฉัน และเขาเป็คนเดียวที่ฉันคุยด้วยแล้วสบายใจที่สุด]
2K
