ท้องฟ้ามืดค่ำทีละน้อย ลมเย็นเยือกพัดหวีดหวิว ม้วนเอาใบไม้ปลิวโปรยเต็มท้องฟ้า
ทางบนเนินเขา ที่ทอดยาวปรากฏ คนสองคนขี่แรดม้าคลั่ง ด้วยระดับความเร็วน่าตื่นตระหนก
ใช้แล้วทั้งสองคือ หม่าเซียนและน้องสาวหม่าหลิง
“น้องสาว เื่พี่มีพลังรวบรวมิญญาระดับ 8 อย่าบอกใครล่ะ”หม่าเซียนยิ้มพูดเสียงลึกลับ
“ท่านพี่ แค่อาณาจักรรวบรวมิญญาระดับ 8 จริงหรือ น้องไม่อยากเชื่อ เห็นว่ามีพลังเสมือนของพ่อไม่มีผิดเลย”หม่าหลิงยิ้มตอบกลับแววตาดูซุกซน
“พี่ได้ใช้ยันต์อักขระ!จึงดูเหมือนมีพลังมาก ”
จากนั้น เขาส่งให้น้องสาวหม่าหลิงและบอกว่าสามารถหนีจากนักรบระดับต่ำได้ ถึงไม่สามารถต่อสู้ได้ก็ตาม
“ขอบคุณท่านพี่”
หม่าหลิง ยิ้มรับและไม่ได้ปฏิเสธ แน่นอนว่าเด็กสาวอายุ 13-14 ยังคงไร้เดียงสาเล็กน้อย
“เอาล่ะ!รีบเร่งไปกันเถอะเดี๋ยวพ่อแม่จะเป็ห่วง”
หม่าเซียนเตือนน้องสาวและตบแรดม้าคลั่งเพื่อให้เร่งความเร็วมากขึ้น
ใจจริงหม่าซียนไม่อยากโกหกน้องสาว แต่ญาติทางแม่รองของเขานั้นน่ากลัวมาก
คิดแต่เื่…ตำแหน่งพระสังฆราช ของตระกูลหม่า แม้น้องทั้งคู่อายุยังน้อย ไม่ค่อยเข้าใจมันในตอนนี้
หากเขาไดฝึก เทคนิคการต่อสู้ เพิ่มอีกสักหน่อย ก็ไม่จำเป็ต้องกลัวใคร ภายใต้อาณาจักร กำเนิดิญญา ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด เสียงระบบดังขึ้นในใจ
[Ding]: ประสบการณ์การต่อสู้ของเ้าบ้านน้อยเกินไปเหมือนทารกพึ่งหัดคลานถ้าเ้าบ้าน มีประสบการณ์มากพอ ระดับ 8 ก็สามารถฆ่าด้วยดาบเดียว"
"ความบริสุทธิ์ พลังิญญาของเ้าบ้านเหนื่อกว่าคนทั่วไปมาก ร่างโคลนเทพร่างนี้ มีพลังพอๆกับนักรบิญญา ระดับต่ำแล้ว”
ระบบ พูดเสียงเยาะเย้ยและเ็า เสียงในจิตสำนึกยังพูดต่อไปว่า
Ding : ฆ่าหัวหน้าเม่นเกราะแดง ไม่จำเป็ต้องใช้ร่างหลัก ถึงแม้เม่นเกราะแดงทะลุระดับสอง เท่ากับนักรบิญญา"
"แต่ยังไม่เสเถียรเอาล่ะรีบลงชื่อเข้าใช้เถอะเ้าจะแกร่งขึ้นแน่นอน”
แท้จริงแล้ว มาพูดเพื่อขายของ[ลงชื่อเข้าใช้]หม่าเซียนบ่น
เมื่อเสียงระบบดังขึ้นในจิตสำนึก หม่าเซียน ไม่รู้จะตอบกลับระบบยังไง ใช่เขายอมรับว่า เขานั้นมีประสบการณ์ต่อสู้ น้อยเกินไปจริงๆ
เขาวางแผนจะเข้าสูู่เาหมื่นในวันพรุ่งนี้
เมื่อกลับถึง คฤหาสน์หม่า ส่งแรดม้าคลั่งให้บ่าวรับใช้แล้วเดินกลับไปห้องโถงกลาง เพื่อรายงานเื่ที่เกิดขึ้น
ระหว่างทางเดิน ไปยังห้องโถงกลาง แสงจากโคมไฟส่องสว่าง ตามริมทางเดินเป็ระยะๆ
หม่าเซียน เดินเข้ามากับน้องสาวหม่าหลิงเห็น พ่อแม่,แม่รอง นั่งรอด้วยความเป็ห่วง[หม่าเซียน,หม่าหลิง]
เขาจึงเล่าเื่ราวคร่าวๆแต่ปกปิดเื่ตัวเองและได้บอกว่าส่วนใหญ่ ทำโดยลุงฟู่[ฟู่โบ๋]
จากนั้น หม่าเซียน บอกลาพ่อแม่และแม่รอง[แม่ของหม่าหลิง,หม่าหยาน] กลับไปพักผ่อน วันนี้เป็วันที่เขาเหนื่อยที่สุดและน่าตื่นเต้นที่สุดเช่นเดียวกัน
รุ่งเช้า หม่าเซียนหยิบชุดคลุม 3-4 ชุดเตรียมน้ำดื่ม เนื้ออสูรตากแห้ง ชุดไฟ เกลือ ที่สาวใช้เสี่ยวกู่ได้เตรียมไว้หยิบเข้าสู่วงแหวนอวกาศเดินออกจากลานไป
จากนั้น เขาเดินไปลานแม่ของเขาเพื่อบอกลา่เวลาหนึ่ง
“แม่ ข้ากำลังจะออกไปหาประสบการณ์ 3 เดือนนี้ทีู่เาหมื่นหลังจากต่อสู้กับสัตว์ร้ายเมื่อวันนี้ ลูกเห็นข้อบกพร่อง ของตัวเองมากเกินไป หวังว่าแม้จะส่งเสริมด้วย”
หม่าเซียน พูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่และได้ตัดสินใจไปแล้ว
แม่กู่หลาน เห็นว่าวันนี้สายตาของลูกชายได้เปลี่ยนแปลงไป เธอจึงยิ้มดีใจและพูดขึ้นว่า
“เซียนเอ๋อร์ ลูกโตแล้ว! ลูกคิดถูกต้อง แม้พ่อแม่สามารถปกป้องได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่เมื่อเติบโตขึ้นหรือเข้าสู่นิกาย การแข่งขันดุเดือดร้ายแรงกว่าที่เ้าจะคาดเดาได้"
"บางทีแม้แต่เพื่อนเ้า ก็จะหักหลังและฆ่าเ้าทันทีเมื่อมีผลประโยชน์มากมาย อยู่ตรงหน้าดังนั้นแม่อยากจะเตือนเ้าเอาไว้”
แม่กู่หลาน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเป็ห่วง
“ท่านแม่!!!ลูกจะจเจำมันเอาไว้ทุกถ้อยคำขอบคุณที่สอนสั่งลูก”
หม่าเซียน โค้งคำนับขอบคุณแม่ของเขา
“เซียนเอ๋อร์แม่ดีใจที่ลูกได้ปลุกจิติญญาลึกลับ แต่อีกใจหนึ่งแม่ก็รู้สึกสูญเสียบางอย่างไป เมื่อคิดว่าอีกไม่นาน ลูกคงจากแม่ไป…”
แม่กู่หลาน พูดด้วยเสียงเศร้า
“แม่…ข้าคิดได้วิธีหนึ่ง เมื่อลูกจากไปไกล แม่คงไม่เศร้ามากมายนัก” หม่าเซียนกล่าวยิ้มเ้าเล่ห์
“วิธีใด?เซียนเอ๋อร์!”
แม่กู่หลาน ขมวดคิ้วถามด้วยความใคร่อยากรู้
“แม่ นั่นง่ายมาก มีน้องสาวให้ข้าสักคนหนึ่งก็้ป็นอันใช้ได้”หมาเซียนพูดยิ้ม
“นี่คงต้องถามพ่อของเ้า เวลาไม่ค่อยจะดีมีงานยุ่งตลอดเวลา” แม่กู่หลาน ตอบเขินอายเล็กน้อย
“แม่…ลูกไม่ล้อเล่นท่านอีกต่อไป ข้าขออำลา ก่อนคัดเลือกนิกายลูกจะกลับมาให้ทันออย่างแน่นอนแม่ไม่จำเป็ต้องเป็ห่วงไป” หม่าเซียนพูดให้คำมั่นสัญญากับแม่ของเขา
“เอาล่ะ!!! เซียนเอ๋อร์ ลูกต้องระวัง! สู้ไม่ได้รีบหนีทันที อย่าต่อสู้ติดพันหนักหน่วงโดยไม่มั่นใจนี่คือยันต์อัขระ ระดับ 2 สามารถต้านนักรบขั้นกลางได้ระยะเวลาหนึ่ง ระวังตัวให้มากไว้!!”
แม่กู่หลานพูดด้วยความห่วงใย แต่เมื่อลูกได้เลือกเส้นทางบ่มเพาะแล้ว ได้แต่ทำใจขอพรให้ปลอดภัยได้เท่านั้น
เมื่อเห็นแผ่นหลัง หม่าเซียนไปไกลแล้ว แม่กู่หลานก็ได้ถอนหายใจยาว และกลับไปทำธุระอื่นของตัวเองต่อไป
ออกมาจากลานแม่เขา หม่าเซียนรีบไปคอกสัตว์อสูรเลือก แรดม้าคลั่ง ะโปราดขึ้นบนหลัง ขับขี่ออกไปในบันดล
....
ยามเที่ยงวันนี้ บนเส้นทางขึ้นสู่เทือกเขาหมื่น ปรากฏชายหนุ่มรูปงามหน้าตายิ้มแย้มผู้หนึ่ง
เดินทางเพียงลำพังกับแรดม้าคลั่ง บุคลิกอันสง่างามของเขา ทำให้ผู้คนอดเหลียวมองมิได้
....
“มองดูจากเมืองูเาเขียว นึกว่าจะไกล้แต่ทำไมมันไกลถึงเพียงนี้"
หม่าเซียนบ่นเบาๆแต่แรดม้าคลั่ง ไม่ได้หยุดวิ่ง ปลายทางมุ่งสู่ตีนเขาหมื่น
แน่นอนว่าที่ หม่าเซียนเห็นนั้น เป็แค่เงาทึบูเาหมื่น จริงๆแล้วูเาหมื่นไม่ได้สูงชันทั้งหมดมีหุบเขาลานพื้นเรียบ น้ำตก หน้าผา อีกมากมาย
ที่เขาเรียก ูเาหมื่น เพราะมีูเามากมายติดต่อเรียงราย มีด้านนอกและส่วนลึกด้านใน
ว่ากันว่ามีสัตว์อสูร ระดับ 4 แม้แต่ 5 ในส่วนลึกูเาหมื่น
….
ขับขี่แรดม้าคลั่ง วิ่งมาประมาณ 40 นาที ยามนี้หม่าเซียน เห็นว่ามันอยู่ไกล้ตีนเขาแล้ว เขาเริ่มผ่อนความเร็วลงและปล่อยให้แรดม้าคลั่งเดินช้าเข้าไป
ทันใดนั้นเขาเห็น หม่าป่าลมสามตัว ขับผ่านอย่างเร่งรีบ ก่อกวนฝุ่นคละคลุ้งกระจาย หม่าเซียนรีบสั่งแรดม้าคลั่งหลบไปข้างทาง
เมื่อเงยศีรษะมอง พบว่าคนบนหลังหมาป่าลม คือหญิงสาวชุดเชียวสวยงาม เปล่งปลั่ง อายุ 14-15 นางหนึ่งและมียามชายฉกรรจ์ 2 คน ติดสอยตามอยู่ด้านหลังอย่างไกล้ชิด
หม่าเซียน โกรธเล็กน้อยทางออกจะกว้างใหญ่โต ทำไมถึงขับขี่มาเบียดเขาแทบตกข้างทางไป
เมื่อขับขี่มาสักพัก ก็มาถึงหมู่บ้านเล็กหรือเรียกว่าจุดเตรียมพร้อมมีโรงเตี้ยมมีรเหลาอาหารเล็กๆ
หม่าเซียน ดูดแรดม้าคลั่งเข้าสู่ [วงแหวนอวกาศ แหวนอากาศระดับต่ำมี 2 ช่องเหมือนโลกเล็กๆ]
แน่นอนว่า ถ้าทำสัญญากับสัตว์ิญญา สามารถเข้าสู่พระราชวังหนี่วาน ได้โดยตรงหม่าเซียนยังหาไม่เจอ สัตว์ิญญาที่เขาชอบและถูกใจในเวลานี้
หม่าเซียน พร้อมเข้าสู่ตีนเขาอย่างใจจดใจจ่อเดินไปประมาณ 5 ก้าว ได้ยินเสียงอุทานดังเอ๊ะ! เบื้องหน้ากับปรากฏ หญิงสาวชุดเขียวสกัดขวางทางไว้
“แม่นาง นี่หมายความว่าอย่างไร?”
หม่าเซียน ขมวดคิ้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและเ็า
“ข้า มีอะไรจะซักถามบางอย่าง?”
หญิงสาว ชุดเขียวพูดน้ำเสียงเ็า
“ถามมาเถอะ!”
“เ้าคิดจะไปที่ใด” หญิงสาวชุดเขียวถามขึ้น
หม่าเซียน งงงันยามกะทันหัน ไม่รู้จะตอบยังไรเห็นว่าเขา กำลังเข้าสู่ตีนเขาอยู่ยังกล้าถาม หญิงคนนี้เป็คนบ้า เขาคิดและบ่นในใจ
“ข้ากำลังเข้าสู่ตีนเขา มีอันใดไม่ถูกต้อง ข้ากับท่านไม่ได้เป็อะไรกัน ทำไมข้าต้องบอกเ้าด้วย”
หม่าเซียน พูดน้ำเสียงเ็าและเริ่มโกรธ
“จ...เ้ากล้าแกล้งข้า พ่อของข้าคือ เ้าเมือง...ข้าคือลูกสาวคนที่ 2 ของเ้าเมืองูเาเขียว"
หญิงชุดเขียวกล่าว พร้อมเชิดปากโอ้อวดภูมิหลังของเธอ
“ไม่เกี่ยวอันใดกับข้า อย่ามายุ่งกับข้าให้มากไม่งั้นเ้าจะเสียใจ”
หม่าเซียนพูดจบ เดินจากไปเขาไม่สนใจอีกต่อไป
เขาขยับกายวูบ ทะยานหายไปพริบตา ถ้ามารบกวนอีกครั้งเขาจะไม่ไว้หน้า
แม้หญิงสาวนางนี้ไม่บอกเขาก็รู้ดี มีสัญลักษณ์รูปเสือปักอยู่บนอกยามทั้งสอง นี่คือสัญลักษณ์ของจวนเ้าเมือ
เมื่อหม่าเซียน มาถึงด้านในก็หยุดเสียงที่เงียบหายไปนานดังขึ้น
Ding: เ้าบ้านลงชื่อเข้าใช้ ูเาหมื่นหรือไม่?”
“ลงชื่อเข้าใช้”
หม่าเซียน แทบไม่คิดมากความ
Ding: ขอแสดงความยินดี เ้าบ้านได้รับ:เทคนิคดาบ 9 ดาบรกร้างระดับลึกลับ:ร่างิญญาดาบ[พิเศษ]:เ้าบ้านรับทันทีหรือไม่?”
“ ใช่”
พูดจบ ร่างกายของเขาเหมือนโดนค้อนทุบทำลาย จากนั้นก็สร้างใหม่วนเวียน อยู่อย่างนั้นประมาณ 3 นาที ่เวลานี้เขาต้องทนทุกข์เ็ปมากจนแถบขาดสติ แต่ก็ดีกว่าครั้งแรกมาก
จากนั้น ก็รับ 9 ดาบรกร้าง เขาเปรียบเสมือน ฝึกดาบในฝัน สักพักหยุดลง เขารู้สึกว่าเทคนิคดาบนี้รุนแรงมาก
ร่างิญญาดาบ[ร่างพิเศษ] ความเร็วการฝึกดาบ ความเข้าใจดาบ พลังดาบนั้นน่ากลัวมาก คล้ายดั่งมีความศักดิ์สิทธิ์
ผลประโยชน์ของร่างิญญาดาบนั้น ไม่มีเพียงเท่านี้ เขาต้องเรียนรู้ทีละน้อย...
9 ดาบรกร้าง :ถูกสร้างขึ้นโดย จักรพรรดิดาบ..เจี้ยนหนิง 1 หมื่นปีที่แล้ว เขาสร้างขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจขณะบินผ่านูเาหมื่น
ร่างิญญาดาบ แม้ไม่ดีเท่า:ลมหายใจิญญาะ แต่ถือว่าดีมาก เป็หนึ่งในร่างกายิญญาที่ดีที่สุด
Ding:ขอแสดงความยินดีด้วย เ้าบ้านรับสำเร็จแล้ว”เสียงระบบดังขึ้น
แม้เขียนอธิบายยึดยาว แต่ทุกครั้งที่ ระบบส่งเสียงพูดคุยกัน พึ่งผ่าน..2-3 วินาทีเท่านั้น[ขอให้นักอ่านเข้าใจไว้]
การฝึกเทคนิคต่างๆให้ถึงจุดสูงสุด นั้นยากมาก ประตูแรกคือ แรกเริ่ม ชำนาญ เชี่ยวชาญ สมบูรณ์และวิชชามี 5 ขั้น
ฝึกเข้าสู่ประตู แรกเริ่ม ไปยังชำนาญ บางคนต้องใช้ทั้งชีวิต บางคนใช้เพียง 1 เดือน นี่เกี่ยวกับพร์ในกันฝึกฝนเทคนิค บางคนมีพร์ ทางดาบ บางคนมีพร์ด้านหมัดเป็ต้น
ระบบ:ข้าจะฝึก 9 ดาบรกร้าง ถึงประตู แรกเริ่ม อีกนานหรือไม่?”
หม่าเซียน กล่าวถามระบบในใจ
Ding: ประมาณ 1 เดือน แม้เ้าบ้าน มีร่างิญญาดาบ ปกติอัจฉริยะอื่นๆ อาจต้องใช้ 5 เดือนขึ้นไป ถ้าเ้าบ้านลงชื่อเข้าใช้…อาจจะง่ายมาก” ระบบส่งเสียงดังขึ้น
หม่าเซียน ไม่สนใจระบบ อีกต่อไป นำดาบออกมาถือไว้เตรียมพร้อม เขาทะยานเข้าสู่ภายนอกของเทือกเขาหมื่นทันที
ขณะที่เขา กำลังจะเคลื่อนไหวอีกครั้ง เสียง คำราม!ดังขึ้น
“โฮก!!! โฮก!!!
เสียงคำรามนี้เหมือน เสือดาวไฟ เขาทะยานค้นหาที่มาของเสียงทันที