“หวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีก” โจวจื่อหยวน
“หวังว่าสามารถทำธุรกิจกับท่านได้อีก” หยวนเข่อชิงคำนับแล้วเดินจากไป
ลู่จื่อที่ตกอยู่ภวังค์ของความหล่อเหลาของโจวจื่อหยวนก็ได้สติแล้วรีบตามคุณหนูของนางออกไป
“อาจารย์” เหรินอวี้
“นำแบบนี้ไปติดป้ายประกาศว่าทุกคนสามารถใช้ได้แบบนี้ผลิตสินค้าได้ในระยะเวลาสามปี” โจวจื่อหยวน
ถึงตรงนี้เหรินอวี้จึงเข้าใจว่าทำไม่โจวจื่อหยวนถึงให้ค่าแบบในราคาที่สูงอย่างนั้นและอาเข่อผู้นั้นให้เวลาสามปีเพื่อให้สามารถต่อยอดจากแบบของเขาเพื่อต่อไปจะสามารถมีกระถางสำหรับสวนแนวตั้งที่หลากหลายมากขึ้น
“เป็การค้าที่ดีจริงๆ” เหรินอวี้เมื่อใคร่ครวญแล้วจึงเอ่ยขึ้นมา
“สมแล้วที่เ้าเป็ศิษย์ที่ข้าวางใจ” โจวจื่อหยวน
พูดเสร็จก็เดินกลับเข้าห้องไปพร้อมกับเอกสารตราสินค้าเข่อเหนิงทิ้งให้เหล่าเ้าหน้าที่และศิษย์คนอื่นๆ เข้ามาถามเหรินอวี้เพราะไม่เข้าใจว่าดีอย่างไร
“อย่างนี้อาจารย์ก็ขาดทุนน่ะสิ” เ้าหน้าที่
“เงินนั่นเป็ของหลวงที่จ่ายค่าแบบอยู่แล้วแบบของอาเข่อมีสามแบบและสามารถใช้ได้สามปีดังนั้นประชาชนได้ประโยชน์” เหรินอวี้
เพราะแบบนี้เกี่ยวกับการเกษตรกรรมหากได้ผลผลิตดีประชาชนมีเงินมากขึ้นก็สามารถเก็บภาษีได้มากขึ้นเงินสองพันห้าร้อยตำลึงนี้นับว่าเป็การลงทุนที่คุ้มค่ามาก
และการที่อาเข่อให้เช่าสิทธิ์สามปีเพื่อให้คนที่นำแบบไปใช้สามารถเรียนรู้จากต้นแบบของเขาและนำไปพัฒนาจนแบบอาจจะไม่เหมือนเดิมแล้วสามปีนั้นนานพอที่จะทำให้แบบเปลี่ยนไป
ดังนั้นอาเข่อจึงคิดจะขายขาดแต่้าปกป้องสิทธิ์ของตนเองเท่านั้นจึงเอ่ยปากให้เช่า
“อาเข่อผู้นี้ี้เีจริงๆ สินะเพราะหากเก็บระยะยาวก็คงได้เงินมากกว่านี้” เ้าหน้าที่
“ข้าว่าเขาคงไม่อยากหรือไม่อาจมีเวลาจัดการเื่ยิบย่อยอย่างนั้นดูจากแบบของข้าว่าเราคงได้เจอเขาอีกบ่อยๆ เป็แน่” เหรินอวี้
อาเข่อผู้นี้คงเป็อัจฉริยะเช่นเดียวกับอาจารย์ของเขาเป็แน่
ทางด้านสองนายบ่าวเดินออกมาสักพักก็แอบเข้าไปที่ซอกตลาดที่เป็หลังร้านของร้านผ้าตระกูลหยวน
“คุณหนู” หลงจู๊
“อย่าเอ็ดไปข้ามาซื้อผ้าน่ะแล้วก็อยากตัดชุดใหม่ด้วยแบบอยู่นี่แล้วนี่เงินต่อไปลู่จื่อหรือแม่นมมาเ้าก็รับตัดเสื้อค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ให้มาเบอกที่ข้า” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูเอ้อคุณชาย” หลงจู๊
“มีอะไร” หยวนเข่อชิง
“ั้แ่นายท่านย้ายออกกิจการของเราก็แย่ลงร้านที่มาเปิดใหม่ใหญ่กว่าแล้วตอนนี้ร้านนั้นมีช่างมาประจำที่ร้านรับคำสั่งและออกแบบโดยตรงกับลูกค้าจึงเป็ที่นิยมมากร้านเราแม้จะมีผ้าหลากหลายแต่ว่า” หลงจู๊
“ขาดความโดดเด่นสินะเ้าอย่าเพิ่งไล่ช่างตัดออก” หยวนเข่อชิง
"ถึงเราไม่ไล่ออกแต่พวกนางออกไปอยู่กับร้านนั้นแล้วขอรับเพราะร้านเราไม่มีงานให้มากเท่าของร้านนั้น
“เช่นนั้นคนไหนที่ยังภักดีเ้ารั้งพวกนางเอาไว้ก่อนบอกว่าข้ามีงานให้พวกนางทำห้าสิบชุดเ้าเอาตัวอย่างผ้าทั้งหมดมาให้ข้าพรุ่งนี้ข้าจะให้แม่นมสีมาส่งแบบให้ทำแบบละห้าชุดเสร็จแล้วให้ตั้งไว้หน้าร้านแล้วให้พนักงานในร้านสวมคนละชุด” หยวนเข่อชิง
“ตัวอย่างผ้าขอรับอีกเื่คือบัญชีน่ะขอรับ” หลงจู๊
“ข้าจะมาตรวจทุกวันที่สิบของเดือนตอนนี้มีเงินสำรองหรือไม่” หยวนเข่อชิง
“เอ่อบอกตามตรงไม่มีเงินส่งมาให้ั้แ่นายท่านออกเดินทางแล้วขอรับร้านของเราเหมือนถูกตัดหางปล่อยวัดเพราะว่ามันเป็สินเดิมของคุณหนูแต่ว่าั้แ่คุณหนูแต่งเข้าจวนมู่อ๋องไปก็ไม่มีมีใครมาดูเลย” หลงจู๊
โชคดีที่หลงจู๊เกาเป็คนเก่าแก่ที่ซื่อสัตย์ร้านนี้ยังคงดำเนินอยู่ได้แต่เพราะไม่มีคนมาตรวจบัญชีจึงทำให้เขาลำบากใจ
“แล้วมีร้านไหนเป็ของข้าอีก” หยวนเข่อชิง
“มีร้านขนมที่ถนนตะวันออกกับหอไคหยวนที่ถนนผิงเจียงแล้วก็โรงยาไคหยวนตรงหัวมุมถนนด้านนี้ก็ใช่ขอรับ” หลงจู๊เกา
“แล้วกิจการเป็อย่างไร” หยวนเข่อชิง
“ไม่ดีขอรับเพราะว่าพ่อบ้านมารับเงินไปทุกเดือนแต่ไม่มีการสั่งการใดๆ ไม่มีคนดูแบบและรายการอาหารของเราจึงเหมือนเดิมคุณหนูเอ้อคุณชายท่านหายไปหนึ่งปีตอนนี้กิจการของเราไม่ดีเลย” หลงจู๊
“ไม่ต้องกังวลไปเมื่อวานข้าได้สินเดิมคืนมาเป็บางส่วนแล้วต่อไปหากมีคนของจวนมู่อ๋องหากไม่ใช่คนของข้าให้เ้าไล่ออกไปให้หมดและห้ามทำการค้าด้วยเข้าใจหรือไม่” หยวนเข่อชิง
“ขอรับข้าดีใจเหลือเดินที่ท่านกลับมาดูแลกิจการ” หลงจู๊
“แล้วกิจการอื่นของพ่อข้าล่ะ” หยวนเข่อชิง
“นายท่านขายไปทั้งหมดเหลือแต่ที่เป็สินเดิมของท่านและสมบัติของฮูหยินแต่ว่าตอนนี้อนุว่านเป็คนเก็เอาไว้” หลงจู๊
“นางไม่ได้ไปกับท่านพ่อหรือ” หยวนเข่อชิง
“ไม่มีใครยอมไปขอรับนายท่านจึงฝากสมบัติของฮูหยินไว้ที่นาง” หลงจู๊
“ป่านนี้คงถูกใช้หมดแล้วกระมัง” หยวนเข่อชิง
“เป็ไปไม่ได้ขอรับเพราะกุญแจอยู่ที่ท่านหีบนี้ทำจากโลหะพิเศษไม่อาจทำลายได้และหากไม่มีกุญแจก็เปิดไม่ได้” หลงจู๊
“แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ไหน” หยวนเข่อชิง
"อยู่ที่จวนเดิมของท่านขอรับ"หลงจู๊
“นางหย่าขาดจากท่านพ่อหรือ” หยวนเข่อชิงเพราะคนอื่นย้ายลงใต้ไปกันหมดแล้ว
“นางบอกนางไม่แข็งแรงเดินทางไกลไม่ไหวจึงอาสาดูแลจวนไว้ให้คุณหนูขอรับ” หลงจู๊
“อ้อ” หยวนเข่อชิง
จากความทรงจำของร่างเดิมดูเหมือนแม่นมสีจะมาขอความช่วยเหลือจากจวนแต่ไม่เคยได้เลยเห็นทีต้องจัดการหมาป่าตาขาวอย่าอนุว่านเสียหน่อยแล้ว
หลังจากที่ตระเวนไปตามร้านต่างๆ เพื่อจัดการโดยบอกว่าจะให้คนมาส่งแบบและสูตรอาหารและให้ทำตามวิธีจัดการร้านและสั่งห้ามคนของจวนมู่อ๋องมาวุ่นวายไม่อย่างนั้นจะประจาน
หยวนเข่อชิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็หญิงแล้วเข้าจวนไคหยวนเมื่อเดินเข้ามาก็เห็นสภาพจวนเหมือนจวนร้างไร้ราศีคฤหาสน์หยวนที่เคยงามสง่าบัดนี้เกือบกลายเป็บ้านร้างไปแล้ว
เมื่อเดินเข้ามาที่เรือนใหญ่กลับมีเสียงผู้คนร้องรำทำเพลงหยวนเข่อชิงกระซิบบางอย่างกับลู่จื่อให้นางออกไปส่วนตัวเองก็ไปปรากฏตัวต่อหน้าอนุที่กำลังคลอเคลียพระเอกละครเร่อยู่
“เห็นทีข้าต้องทำหนังสือหย่าให้เ้าแทนท่านพ่อของข้าแล้ว” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูใหญ่” อนุว่าน
“ข้าจะไม่ถามว่าสบายดีหรือเพราะเห็นได้ชัดว่าท่านสบายดี” หยวนเข่อชิง
“ชิงเอ๋อเด็กดีเ้าล้อข้าเล่นหรือ” ว่านสือเหนียง
“ไม่ได้ล้อเล่น” หยวนเข่อชิง
“เ้ากล้าดียังไงจะมาถือวิสาสะทำเื่หย่าให้ข้ารู้จักที่สูงที่ต่ำเสียบ้าง” ว่านสือเหนียง
“เป็เ้าต่างหากที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงน่ะ” หยวนเข่อชิง
ในยุคนี้ตำแหน่งอนุนั้นสูงกว่าบ่าวแค่ขั้นเดียววังนั้นเมื่อเจอกันระหว่างคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากภรรยาเอกกับอนุภรรยาของบิดาคนที่เป็อนุต้องทำความเคารพคุณหนูใหญ่
“ฮ่าฮ่าฮ่าจริงสิคุณหนูให่ตอนนี้ท่านก็เป็อนุเหมือนกันนี่นะ” ว่านสือเหนียง
เพี้ยะ!
“เ้า!” ว่านสือเหนียง
“จริงอยู่ที่ข้าเป็อนุแต่ก็เป็อนุของท่านอ๋องแล้วก็นะในบ้านข้า ข้าก็เป็คุณหนูใหญ่อยู่ดีเด็กๆ มาลากตัวอนุว่านออกไป!” หยวนเข่อชิง
“พี่หญิงใหญ่ข้าขออภัยแทนท่านแม่ท่านอย่าทำร้ายนางเลย” หยวนเจียวฝาง
“กล้าดียังไงถึงมาสั่งข้า” หยวนเข่อชิง
เหตุที่เกรี้ยวกราดเพราะหยวนเข่อชิงเกรี้ยวกราดอย่างนี้
30
