บทที่ 27 ข้อจำกัดบนหอตำรา
"หือ? หอตำราแห่งนี้ไม่ได้มีเก้าชั้นหรอกหรือ?"
"มองจากภายนอกก็ใช่ แต่ภายในขึ้นไปไม่ได้ ข้าเคยลองแล้ว พี่สาวใหญ่ก็เคยลอง จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครสามารถเดินขึ้นไปต่อได้"
เยี่ยหลิงหลงพยักหน้า
"ที่นี่นอกจากตำราวิชาคุณสมบัติแล้ว ยังมีตำรากระบวนท่ากระบี่ ตำราหลอมอาวุธ ตำราปรุงยา ตำราวาดยันต์ค่ายกลอีกมากมาย อยากเรียนอะไรก็สามารถหาตำราที่เกี่ยวข้องได้ทั้งนั้น"
"ขนาดนั้นเชียวหรือ?"
"อืม นี่เป็หอตำราที่ใหญ่ที่สุดและครบถ้วนที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา ไม่รู้หรอกว่าเมื่อเทียบกับโลกแห่งการฝึกตนระดับบน แต่อย่างน้อยในโลกแห่งการฝึกตนระดับล่างไม่มีใครเทียบได้ แม้แต่สำนักเจ็ดดาราก็ไม่อาจ"
"ถ้าคนนอกรู้เข้า หอตำราของพวกเราไม่มีแม้แต่ยามเฝ้า จะไม่โดนปล้นหรือ?"
"ไม่หรอก พวกเขาเข้ามาไม่ได้"
"ทำไมกัน?"
"เ้าคิดว่าที่เ้าเดินไปมาในสำนักชิงเสวียนได้อย่างอิสระตอนนี้เป็เพราะมันไม่มีข้อจำกัดงั้นหรือ?"
"ไม่ใช่หรอกหรือ?"
"แน่นอนว่าไม่ใช่ ตอนที่อาจารย์พาเ้าเข้าประตู ท่านได้ให้ป้ายประจำตัวแก่เ้า มันทำให้เ้าสามารถเดินไปมาในสำนักชิงเสวียนได้อย่างอิสระ แตกต่างจากป้ายที่ใช้แค่ระบุตัวตนเวลาเข้าประตูของสำนักอื่น ป้ายประจำตัวศิษย์สำนักชิงเสวียนนั้นพิเศษกว่ามาก"
"พิเศษแค่ไหนหรือ?"
"บอกไม่ถูก ตอนนี้ข้ารู้แค่ว่ามันทำให้พวกเราเดินไปมาในสำนักชิงเสวียนได้อย่างอิสระ ส่วนประโยชน์อื่น ๆ ข้ายังไม่เคยเห็น"
เยี่ยหลิงหลงพยักหน้าเล็กน้อย
"ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเคยได้ยินเกี่ยวกับ ‘วิชาหวนกำเนิด’ หรือไม่"
เผยลั่วไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ชื่อนี้ฟังดูแปลกหู แต่ก็ไม่น่าจะใช่วิชาพื้นฐานทั่วไป
"เ้าได้ยินมาจากที่ใด ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย"
ผลลัพธ์นี้เยี่ยหลิงหลงไม่แปลกใจ ตำราที่ถูกกล่าวถึงจากปากของเสวียนอิ่ง จะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ายังอยากอยู่ในหอตำราต่ออีกสักครู่ ท่านรีบกลับไปฝึกฝนเถิด ข้าไม่อยากทำท่านเสียเวลา"
...
ทุกประโยคล้วนพูดถึงการฝึกฝน จำเป็ต้องแข่งขันทุกลมหายใจขนาดนั้นเลยหรือ
"ได้ งั้นข้าไปก่อนนะ เ้าค้นหาดูเองว่ายังมีอะไรที่้าอีกหรือไม่ หาก้าความช่วยเหลือก็เรียกข้า"
"ได้เลย ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่"
หลังจากเผยลั่วไป๋จากไป เยี่ยหลิงหลงก็วิ่งจากชั้นหนึ่งไปยังชั้นห้าทันที สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่บันไดเชื่อมต่อระหว่างชั้นห้ากับชั้นหกเป็เวลาหนึ่งลมหายใจ จากนั้นก็ก้าวขึ้นบันไดไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น
ตอนที่เดินขึ้นบันได นางพบว่าตัวเองเดินขึ้นบันไดห้าชั้นแรกได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ
เดินไปจนถึงปลายบันได นางก็ขึ้นไปถึงชั้นหกได้อย่างง่ายดาย
เยี่ยหลิงหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ศิษย์พี่ใหญ่บอกว่าั้แ่ชั้นห้าขึ้นไปจะขึ้นไปไม่ได้ไม่ใช่หรือ ทำไมนางถึงขึ้นมาได้อย่างง่ายดายแบบนี้
จากนั้น นางก็เห็นบันไดอยู่ไม่ไกล นั่นคือบันไดเชื่อมระหว่างชั้นหกกับชั้นเจ็ด ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและกล้าหาญ นางจึงเดินขึ้นไปต่อ
ครั้งนี้นางก็ขึ้นไปชั้นเจ็ดได้อย่างง่ายดายเหมือนเดิม ไร้อุปสรรคใด ๆ
ชั้นหกและชั้นเจ็ดก็เหมือนกับชั้นหนึ่งถึงชั้นห้า เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็มีแต่ชั้นหนังสือและหนังสือเต็มไปหมด ไม่มีอะไรพิเศษเลย
แปลกจริง ๆ
ดังนั้น นางจึงเดินไปที่บันไดที่ขึ้นจากชั้นเจ็ดไปชั้นแปดอีกครั้ง คราวนี้ก็ยังคงไร้อุปสรรคเหมือนดั่งเคย
เพียงแต่ครั้งนี้ เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของเสวียนอิ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
"ข้าค้นทั่วแล้ว ชั้นหนึ่งถึงชั้นห้าไม่มีตำราวิชาหวนกำเนิด อย่างที่ข้าคาดไว้ไม่ผิด ตำราลับเล่มนี้ต้องไม่ถูกวางไว้ในพื้นที่เปิดให้ทุกคนเข้าถึงได้แน่ ๆ ถึงแม้ว่าเมื่อหมื่นปีก่อน วิชาหวนกำเนิดก็ถือเป็วิชาสูงสุด ไม่ควรจะถูกวางไว้ในที่ที่ใครก็แตะต้องได้"
เยี่ยหลิงหลงชะงักไปครู่หนึ่ง วิชาสูงสุด?
ในยุทธภพ ระดับขั้นของวิชานั้นแบ่งเป็ขั้นหนึ่งถึงเก้า ขั้นหนึ่งเป็ขั้นเริ่มต้น ผู้ที่บรรลุขอบเขตสร้างรากฐานก็สามารถฝึกฝนได้แล้ว ส่วนขั้นเก้าเป็ขั้นสูงสุด ถึงแม้จะเป็ผู้ที่มีเหลือเพียงลมหายใจเดียวก็จะทะยานสู่์ แต่หากความเข้าใจไม่มากพอก็ไม่อาจฝึกฝนได้
"วิชาสูงสุดคือขั้นไหน?"
"วิชาที่อยู่เหนือชั้นเก้าขึ้นไปจึงจะเรียกว่าวิชาสูงสุด"
เยี่ยหลิงหลงที่ยังคงจมอยู่ในความปีติที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน: ???
"เสวียนอิ่ง เ้าให้ข้าฝึกวิชาหวนกำเนิด ซึ่งเป็วิชาสูงสุดของสำนักชิงเสวียน?"
"ใช่แล้ว"
"เ้ามองข้าสูงส่งเพียงนั้นเลยหรือ?"
เสวียนอิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง
"ข้าเพียงแต่คิดว่าเ้ามีวิชาหวนกำเนิดที่สามารถช่วยให้ฟื้นตัวได้เร็วขึ้น แต่ลืมไปว่าเ้ามีพร์ต่ำต้อยนัก"
เยี่ยหลิงหลงอยากจะโยนเสวียนอิ่งกลับไปหลอมใหม่ทุกลมหายใจ: %￥#*&……
"ช่างเถอะ ข้าจะกลับไปนอนแล้ว"
"อย่าไปสิ วิชาสูงสุดไม่เหมือนกับวิชาอื่น ๆ การเรียนรู้ไม่จำกัดระดับการฝึกฝน อย่างไรเ้าก็ต้องเรียนอยู่แล้ว ทำไมไม่เลือกอันที่ดีที่สุดล่ะ? หนังสือไม่กี่เล่มที่ศิษย์พี่ใหญ่ให้ เ้าเรียนรู้ได้จริง ๆ หรือ? แต่เ้าสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดนะ!"
เยี่ยหลิงหลงหยุดฝีเท้า คำพูดนี้ฟังดูไพเราะกว่าเยอะ
"วิชาสูงสุดทุกคนฝึกได้จริง ๆ หรือ?"
"ที่บอกว่าทุกคนฝึกได้เพราะมันไม่จำกัดระดับการฝึกฝน แต่จริง ๆ แล้วมันมีข้อจำกัดสูงกว่าขั้นเก้าด้วยซ้ำ เพราะมันดูที่ความเข้าใจ คนที่มีความเข้าใจสูงแม้จะอยู่ขอบเขตสร้างรากฐานก็เรียนได้ แต่คนที่มีความเข้าใจต่ำแม้อยู่ขอบเขตพ้นพิบัติก็ยังเรียนไม่ได้"
เยี่ยหลิงหลงพยักหน้า
"เ้าไม่จำเป็ต้องท้อแท้นัก พร์และคุณสมบัติที่สามารถไปถึงขอบเขตพ้นพิบัตินั้นล้วนยอดเยี่ยม แต่ถึงแม้จะเป็ยอดฝีมือระดับหลุดพ้น เก้าส่วนก็ยังเรียนวิชาสูงสุดไม่ได้ แต่ไม่เป็ไร ถึงแม้เ้าจะเรียนวิชาหวนกำเนิดไม่ได้ ข้าก็จะหาอันที่เหมาะสมให้เ้าใหม่"
ได้ยินดังนั้น เยี่ยหลิงหลงก็หัวเราะออกมาทันที
ในเมื่อไม่ต้องดูระดับการฝึกฝนก็เรียนได้ นางก็ต้องไปลองสิ
เื่ความเข้าใจ ถือเป็ความถนัดของนางเลย ด้วยสติปัญญา ดูไม่เข้าใจหนึ่งครั้งก็ดูสองครั้ง สองครั้งยังไม่เข้าใจก็ห้าครั้งหกครั้งเจ็ดแปดครั้ง ยังไม่เข้าใจอีกก็ลองใช้วิธีคิดแก้ปัญหาและวิธีพิสูจน์ต่าง ๆ ต้องมีสักทางที่นางเข้าใจได้แน่
"ไปกันเถอะ ถ้าหาไม่เจอก็ไปดู้ากัน อีกไม่นานก็ถึงชั้นแปดแล้ว ถ้าชั้นแปดไม่มีก็ไปดูชั้นเก้ากัน"
พูดจบเยี่ยหลิงหลงก็วิ่งขึ้นไปที่ชั้นแปด ผังของชั้นแปดกับชั้นหกและเจ็ดกลับเหมือนกันราวกับแกะ นางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ในตอนนั้นเอง นางก็เห็นเสวียนอิ่งที่ไม่รู้ว่ามาอยู่บนชั้นแปดั้แ่เมื่อไหร่
นางชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักถึงสิ่งผิดปกติขึ้นมาทันที
นางรีบวิ่งไปที่ข้าง ๆ ชั้นหนังสือเพื่อดูป้ายกำกับบนนั้น ชั้นห้า ชั้นหนังสือหมายเลขแปด!
ั้แ่แรกนางไม่ได้ไปจากชั้นห้าเลย นางคิดว่าตัวเองขึ้นบันไดไปชั้นหก แต่ที่จริงนางยังคงวนเวียนอยู่ที่ชั้นห้ามาตลอด
ที่แท้ความหมายที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดว่าขึ้นไปเหนือชั้นห้าไม่ได้ก็คือแบบนี้นี่เอง!
"เหนือชั้นห้า เ้าขึ้นไปไม่ได้หรอก" เสวียนอิ่งกล่าว
"เ้ารู้หรือไม่ว่าจะขึ้นไปได้อย่างไร?"
"ไม่รู้ ข้าไม่เคยขึ้นไป ข้าแค่เห็นว่ามีข้อจำกัดอยู่บนบันได และข้อจำกัดนี้เหมือนกับถูกเพิ่มเข้าไปทีหลัง แปลกจริง ๆ ที่นี่เกิดอะไรขึ้นถึงต้องวางข้อจำกัดแบบนี้กันนะ? น่าเสียดายจริง ๆ ดูท่าจะเอาตำราวิชาหวนกำเนิดไม่ได้แล้ว ของดี ๆ ถูกผนึกเอาไว้หมดแล้ว"
เยี่ยหลิงหลงเดินขึ้นบันไดอีกครั้งด้วยความสงสัย เมื่อครู่ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอะไร แต่ครั้งนี้ขณะที่ขึ้นไป นางระดมพลังิญญาฝืนฉีดเข้าไปในบันได
ฉับพลันนั้น แสงสีขาวสว่างไสว พร้อมกับอักขระซับซ้อนมากมายค่อย ๆ ปรากฏ ก่อเป็ค่ายอาคมขนาดใหญ่ เป็ข้อจำกัดจริง ๆ!
น่าเสียดายที่ระดับการฝึกฝนของนางต่ำเกินไป ถึงจะทุ่มเทพลังทั้งหมดก็มองเห็นได้แค่นิดเดียวเท่านั้น ถ้ามองเห็นได้ชัดกว่าก็คงดี
ทันใดนั้น นางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หันหน้ากลับหาเสวียนอิ่งที่ลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นฉีกยิ้มน่ารักออกมา
878
