ท่ามกลางคืนฤดูหนาว...
เด็กหนุ่มร่างเพรียวบางกำลังโยกย้ายไปกับไฟแสงสี คิรินทร์เมามายไปกับเครื่องดื่มที่เพื่อนสนิทตัวดีมอบให้ ไฟในตัวลุกโชก่จนร่างกายเลื้อยไปมาเหมือนกับงูทะเลโต้คลื่น แม้จะสนุกสนานอย่างออกหน้าออกตา แต่ท่าทางก็ไม่ได้ขัดหูขัดตาเหมือนกับคนเมาทั่วๆไป...
“เอาอีกแก้วสิมึง จะปีใหม่แล้ว”
“อื้ออ ชะเอม จะให้กูกินอีกแล้วหรอ”
“เอาเถอะ แดกช่วยกูหน่อย”
“อื้ออ”
หญิงสาวไม่พูดพร่ำเพื่อ...
เธอยกแก้วเหล้าเข้มจัดให้เพื่อนสนิทกระดกเข้าไปในลำคอทีเดียวจนหมด ร่างกายขาวใสและใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อขึ้นมาทัน ลำคอแสบร้อนไปถึงอวัยวะภายในทุกซอกทุกมุม ยังดีที่เพื่อนสาวช่วยเอาน้ำเปล่าเข้ามาดับฤทธิ์ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีสติยืนอยู่ได้ถึงเที่ยงคืนเพื่อนับถอยขึ้นปีใหม่พร้อมกับคนอื่น...
ตุ้ม ตู้มมม ตุ้ม!!!
“เฮ้~”
เสียงร้องของผู้คนในร้านเหล้าะโขึ้นพร้อมกับอย่างสนุกสนาน...
ปีใหม่ปีนี้เป็ปีสุดท้ายที่คิรินทร์จะได้อยู่ในรั้วมหาลัย ั้แ่ที่เข้ามาเรียน เด็กหนุ่มก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือเพียงอย่างเดียว ถ้าเกิดว่าเพื่อนสนิทอย่างชะเอมไม่ได้ลากออกมาสู่สังคมภายนอก ป่านนี้คงเน่าตายอยู่ในห้องสมุดเป็ผีสิงหนังสือไปแล้ว
“มึง กูเมามาก…”
“เดี๋ยวมึงกลับไปนอนบ้านกูก็ได้”
“หือ…จะดีหรอ”
“เออ นั่งแท็กซี่ไปแป๊บเดียว”
“….โอเค”
คิรินทร์พยักหน้า...
ทั้งสองรู้จักและสนิทสนมกันมาั้แ่เด็ก บ้านของชะเอมอยู่นอกชานเมืองเหมือนกับคิรินทร์แต่อยู่คนละฝั่ง จะไปมาหาสู่กันก็ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ยังดีที่โรงเรียนของพวกเขาอยู่ตรงกลางระหว่างหมู่บ้าน มันเลยทำให้ทั้งคู่ใช้เวลาเล่นในโรงเรียนเสียส่วนใหญ่มากกว่าบ้านของใครอีกคน
แต่เด็กหนุ่มชอบการไปเล่นที่บ้านของเพื่อนสนิทมากกว่า...
เพราะชายร่างสูงหุ่นล่ำหน้าตาคมเข้มชอบทำให้หวั่นไหวทุกคราว ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ เด็กหนุ่มจะรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนไปั้แ่อารมณ์เข้าสู่วัยรุ่น ดวงตากลมโตมักจะแอบจ้องมองเรือนร่างชายผู้นั้นเมื่อสบโอกาส ทุกครั้งที่มือหนาเอื้อมมาแตะเนื้อต้องตัว ร่างเล็กก็รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตั้แ่หัวจรดเท้าจนอ่อนระทวยไปหมด
ถ้าหากว่านั่นไม่ใช่พ่อของเพื่อนสนิท...
ป่านนี้อะไรหลายๆอย่างที่ไม่คาดคิดคงได้เกิดขึ้น!
1K
