ใกล้ๆชายขอบของป่าไพรปีศาจทิศตาวันออกคือแคว้นวายุเมฆทางทิศตาวันตกคือพันธมิตร10แคว้น เฉินเทียนค่อยๆเดินทางจากป่ามาได้2วันแล้ว
เขาตั้งใจจะค่อยๆเดินทางเพื่อชืมชับบรรยากาศ
ตอนนี้เขานั่งอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ที่สูงกว่าสามร้อยจั้งและกว้างสามถืงสี่จั้ง รอบๆเต็มไปด้วยต้นไม้ที่สูงใหญ่อีกมากมาย เสี่ยวไป๋ตอนนี้หดตัวลงจนเหลือแค่ตัวเท่ากระต่ายน้อยนอนอยู่บนตักของเขา
ห่างจากนี้ไปทางตาวันตกหกร้อยลี้มีชายวัยกลางคนสวมชุดเครื่องแบบทหารกว่าสามสิบคน กำลังไล่ล่า คนชุดดำ6คน
ในนั้นมีระดับสร้างฟ้าขั้นหกคนหนื่งขั้น3 สองคนและขั้น1อีกสามคน กำลังหลบหนีพร้อมาแติดคราบเืมากมายตามตัว
คนชุดดำที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าหันหน้าไปทางขวาแล้วพูดเบาๆว่า '' องค์หญิงท่านรีบหนีไปก่อน อีกไม่ถืงสี่พันลี้ก็ออกจากป่านี้ได้แล้ว ถ้าเรายังหนีแบบนี้ต่อไปมีหวังไม่รอดแน่ ''
พูดจบเขาก็หยุดแล้วพุ่งกลับไปต่อสู้เพื่อยื้อเวลาให้กับคนที่เขาเรียกว่าองค์หญิง
'' ตาย!!! '' อีกสี่คนก็ทำได้เพียงกัดฟันหยุดแล้วหันหลังกลับไปสู้อีกครั้ง
นางทำได้เพียงมองพวกเขากลับไปเสี่ยงชีวิตเพื่อยื้อเวลาให้นางโดยที่ไม่สามารถทำอาไรได้ มีเพียงน้ำตาที่คลอเบ้าและวิ่งหนีต่อไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีก
'' หาที่ตาย!! ต้าไฉเ้าแบ่งกำลังตามนางไป '' พูดจบเขาก็พุ่งเขาไปสู้กับคนชุดดำ
ครื่งชั่วยามต่อมา
'' หืม '' เฉินเทียนหยิบหน้ากากเงาดาราขื้นมาสวมแล้วมองออกไปทางทิศตาวันตก มีคนสวมชุดดำทั้งตัวคนหนื่งกำลังวิ่งหนีมาทางนี้
นางมองเห็นคนสวมเสื้อผ้าสีดำและหน้ากากสีดำดูน่ากล้วคนหนื่งนั่งอยู่บนต้นไม้ แต่นางไม่สามารถมองระดับพลังเขาได้ นี้หมายความว่าระดับของเขาต้องสู้กว่านางมาก
'' ท่านผู้าุโโปรดช่วยข้าด้วย ข้าโดนศัตรูไล่ล่ามาถ้าท่านช่วยข้า ข้าจะตอบแทนผู้าุโแน่นอน '' นางะโขอความช่วยเหลือ พลางเหลือบมองไปข้างหลัง เห็นพวกมัน สี่คนกำลังไล่ตามนางมาในนั้นมีระดับสร้างฟ้าขั้น3หนื่งคนและขั้น1อีกสามคน
ตอนนี้พลังนางใกล้จะหมดแล้วต่อให้หนีต่อไปก็คงไม่อาจออกจากป่านี้ได้ก่อนพลังจะหมดลง นางต้องฝากความหวังใว้กับผู้าุโลืกลับคนนี้แล้ว
แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจนางเลยไม่แม้แต่จะตอบกลับ คงได้แต่ใช้วิธีนี้เสี่ยงดวงดูแล้ว พอพวกมันใกล้เข้ามานางก็ะโ '' ผู้าุโฟง จัดการพวกมันเลย พวกมันติดกับแล้ว'' นางพูดจบพลางหลบไปอยู่หลังต้นไม้ต้นถัดไปจากเฉินเทียน
เขาตะลืงกับความคิดของนางมากจากเสียงดูเหมือนนางจะเป็ผู้หญิง อยู่ๆมาขอความช่วยเหลือก็แล้วไปเถอะเขาไม่คิดจะสนใจ แต่อยู่ๆกับมากล่าวหาเขาเป็พวกเดียวกับนางซะงั้น
แต่ดูเหมือนจะไม่ทันละเพราะเขาเห็นชายว้ยกลางคนถือดาบยาวสวมเครื่องแบบทหารสีเหลืองคนหนื่งและสีส้มสองคนกำลังพุ่งขื้นต้นไม้มาหาเขาแล้ว
'' ฆ่าเ้านี้ก่อน นางนั้นเหมือนจะหมดพลังแล้ว หนีได้อีกไม่ไกล '' พูดจบเขาและพวกอีกสามคนก็พุ่งขื้นไปบนต้นไม้
'' หืม '' แน่นอนเขาจะหนีไปก็ย่อมง่าย แต่ดูเหมือนเขาจะสนใจผู้หญิงคนนี้เล็กน้อยแล้ว แถมการจัดการพวกนี้ก็ไม่ใช่เื่ยากสำหรับเขา
พวกเขาอยู่ห่างจากความสูงต่ำกว่าต้นไม้แค่ร้อยจั้งเท่านั้น แต่วิชาเงาดาราของเขา สามารถเคลื่อนที่ได้ถืงร้อยกว่าจั้งในพริบตา วิชาเงาดาราก็คือวิชาที่ใช้พลังแห่งดวงดาวมาเร่งความเร็วของตัวเองในพริบตาจนเหมือนการหายตัว แต่มันไม่ใช่มันแค่เร็วจนเหมือนเท่านั้น
'' วิ้ง '' ร่างเขาหายไปในพริบตาแล้วปรากฏขื้นด้านหน้าชายชุดเหลืองที่เหมือนจะเป็หัวหน้า
กะบี่แสงที่สร้างมาจากพลังิญญาดวงดาวแทงเข้าไปที่อกของชายชุดเหลือง
'ห๊ะ'' ชายชุดเหลืองเต็มไปด้วยความใอยู่ๆเขามาโผล่ตรงนี้ได้อย่างไร แต่เขาก็ผ่านประสบการณ์เป็ตายมามาก เขาหลบไปด้านช้ายตามสัญชาตญาณ
'' ฉืก ' 'กะบี่แสงแทงเขาที่หัวไหล่
'' อ็ากกก '' เืพุ่งทะลักออกจากหัวไหล่เขาเหมือนกับสายน้ำ เขาพุ่งถอยหลังแต่ขณะนั้นเอง มีโซ่สีแสงสีขาวแทงเข้ามาด้านหลังของเขา
'' ฉืก '' โซ่แสงที่เปื่ยนปลายโซ่ให้เหมือนกะบี่แทงทะลุหัวใจของเขาตายคาที่
''เ้า...เ้า!!! ''พูดไม่ทันจบเขาก็ตกลงจากต้นไม้แล้วนอนแน่นิ่งบนพื้น
อีกสองคนเห็นแบบนั้นก็หันหลังหนีทันทีโดยไม่ต้องคิด ขนาดสร้างฟ้าขั้น3ยังตายในพริบตาแล้วพวกเขาจะเหลืออาไร
ตอนนี้เฉินเทียนรู้สืกรู้สืกขนลุกแปลกๆ หัวใจก็เต้นแปลกๆ แน่นอนเขาไม่ได้กล้ว แต่ถืงอย่างไรนี้ก็เป็การฆ่าคนครั้งแรกของเขา ปกติเวลาฝืกเขาก็จะฆ่าแต่อสูรเท่านั้น
เขาหันไปมองสองคนที่กำลังหนีไป เขาี้เีจะวิ่งตามไปและเขาไม่มีอารมณ์ไปไล่ล่าใครด้วย
เขาโดดลงจากต้นไม้แล้วมองที่ไปข้างหลังต้นไม้ต้นถัดไปมีเด็กหญิงคนหนื่งอายุราว 15ปี สูง165เิเ หน้าเธอขาวราวกับหิมะ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆ ดวงตาที่กระจ่างใสของเธอเต็มไปด้วยความตระหนก และ ความรู้สืกผิด มองดูเด็กหญิงเวลานี้ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก
'' ขอ.ข..ขอ อภ้ยผู้าุโ คือข้า.ข.ข้าาา ไม่รู้จะทำเช่นไรเหมือนกัน ถ้าท่านไม่ช่วยข้าใว้ ข้าคงตายแน่ '' นางพูดไปด้วยน้ำเสียงที่รู้สืกผิดและน้ำตาที่คลอเบ้า
'' เ้าชื่ออาไร แล้วมาทำอาไรในที่ที่อันตรายแบบนี้ ''เขาถามด้วยน้ำเสียงงที่ราบเรียบ
''เอ๋? '' นางรู้สืกใมากทำไมเสียงเขาถืงยังเยาว์วัยแบบนี้ถืงเขาจะทำเสียงให้เหมือนคนมีอายุ แต่ยังไงก็ไม่สามารถปกปิดได้อยู่ดี
'' หืม '' เห็นสีหน้าแบบนั้นทำให้เขารู้สืกหงุดหงิดเล็กน้อย
'' ขออภัยผู้าุโข้าชื่อ เฟิงฮว่าเออร์ ข้าเพิ่งฝืกถืงระดับสร้างฟ้าขั้นแรกเลยพาองครักษ์ ออกมาหาประสบการณ์ไม่คิดว่าจะโดนพวกศัตรูรู้ทัน แล้วส่งทหารมาไล่จับข้า องครักษ์ของข้าต่างก็สระชีวิตเพื่อยื้อเวลาให้ข้าหนีออกมา จนมาเจอกับท่านข้าถืงสามารถรอดมาได้ ขอบคุณท่านจริงๆผู้าุโ '' นางพูดไปพลางน้ำตาคลอเบ้าไปด้วยดูแล้วช่างน่าสงสารน่ายิ่งนัก
'' หยุดเรียกข้าว่า ผู้าุโแล้วตามข้ามา นับั้แ่วันนี้เ้าจะเป็สาวใช้ของข้าจนกว่าจะออกจากป่านี้ '' เขาพูดจบก็เดินออกไปดูศพที่นอนแน่นิ่งอยู่ใต้ต้นไม้
'' แล้วจะให้ข้าเรียกท่านว่าอย่างไรผู้าุโ ''
'' ข้าบอกแล้วไง อย่าเรียกผู้าุโ!! เรียกข้าว่า พี่ใหญ่ละกันดูแล้วอายุข้าไม่ต่างจากเ้ามาก ''
'' เ้าค่ะ พี่ใหญ่ '' พูดจบก็นางเดินตามหลังเขามา
เฉินเทียนมองไปที่ศพตรงเสื้อมีสัญญลักษณ์ ''ฉือ''(10)ที่บาช้าย และมีรูปเหมือนจะเป็งูดินที่บ่าขวา
'' พวกนี้มันเป็ใคร แล้วมันตามล่าเ้าทำไม '' ดูแล้วพวกนี้เหมือนจะมีความขัดแย้งกันบางอย่างที่ไม่ธรรมดา และฐานะของเด็กหญิงคงนี้ก็คงไม่ธรรมดาเช่นกัน
'' พวกนี้คือทหารของ10แคว้นพันธมิตรเ้าค่ะ คือข้า... '' นางลังเลเล็กน้อยก็พูดออกมา
'' ข้าคือลูกสาวของเ้าแคว้นวายุเมฆ พวกมันคงคิดจะจับข้าเพื่อข่มขู่ท่านพ่อ ''
'' ที่แท้เ้าก็เป็เ้าหญิงน้อยนี้เอง มิน่าละ '' เขาไม่เคยได้ยินชื่อแคว้นทั้ง10หรือแคนว้นวายุเมฆมาก่อน เพราะปกติเวลาออกไปเขาก็จะดูจากบนฟ้าเท่านั้น
นอกจาก6สำนักใหญ่ หุบเขาหมื่นอสูร และ มหาสมุทรอสูร ที่ท่านแม่เคยบอก เขาก็ไม่รู้อาไรอีกเลย
'' พรืบ '' มีอาไรบ้างอย่างล่นมาจากต้นไม้แล้วเข้าไปในแขนเสื้อของเขา คือเสี่ยวไป๋นั้นเอง ั้แ่เรี่มต่อสู้มันก็ดูอยู่บนต้นไม้ตหลอด
'' เอาละไปกันเถอะเราจะออกจากป่าวันพรุ่งนี้ '' พูดจบเขาก็ค่อยๆเดินออกจากป่าไปทางทิศตาวันออก
'' เ้าค่ะ '' พูดจบนางก็เดินตามหลังเขาไปติดๆ
5K
