เผยเชียนทุ่มเงินเลี้ยงหม่าหยางที่กำลังสวาปามบะหมี่เนื้ออย่างสุขใจอยู่ตรงหน้า“สุดยอดเลยพี่เชียน! พี่ไม่ได้โม้แต่เป็ทายาทรุ่นที่สองของตระกูลรวยจริงๆ ด้วย!แต่...มีเงินขนาดนี้เราไปกินร้านข้างๆ ก็ได้นี่...”
เผยเชียนโบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้ๆ ถึงร้านข้างๆ จะไม่ได้แพงมากแต่มันไม่อิ่มท้อง”
“จริงๆ เราก็ควรกินอะไรดีกว่านี้เพื่อฉลองการเริ่มงานแต่ฉันเก็บเงินไว้สร้างเกมหมดเลยต้องใช้ประหยัดๆ หน่อย”
จริงๆ แล้วเป็เพราะได้ความมั่งคั่งส่วนบุคคลมาน้อยต่างหากตอนนี้เขามีแค่เจ็ดร้อยหยวน ไม่พอต่อการใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย
หม่าหยางพยักหน้าขณะกินบะหมี่ “เข้าใจเลย! ต้องทำแบบนั้นแหละ ตอนนี้เรากำลังสร้างตัวเอาเงินไปใช้สิ้นเปลืองไม่ได้”
“เดี๋ยวเกมวางขายแล้วฉันพาแกไปกินบุฟเฟต์ปิ้งย่างหัวละห้าสิบหยวน!”
หม่าหยางพยักหน้ารัว “โอเคเลย!”
บุฟเฟต์ส่วนใหญ่ใน่เวลานี้จะอยู่ที่สามสิบหยวนต่อคน บุฟเฟต์หัวละห้าสิบหยวนที่เผยเชียนบอกถือเป็อะไรที่หรูมาก
แต่สิบปีต่อมา ราคาบุฟเฟต์ก็ขึ้นเป็หนึ่งร้อยถึงสองร้อยหยวนต่อหัวเอามาเทียบกับตอนนี้ไม่ได้
ถ้าเผยเชียนเสียเงินสามแสนหยวนเพื่อให้แปลงเป็ความมั่งคั่งส่วนบุคคลได้เขาก็จะกินอะไรก็ได้ตามใจชอบ
“จริงด้วย เื่สัญญา” เผยเชียนตักข้าวผัดไข่“เดี๋ยวกลับไปแล้วจะไปหาแบบฟอร์มดูเซ็นสัญญาเป็เด็กฝึกงานจ่ายค่าจ้างสามพันหยวนตอนสิ้นเดือนแล้วกัน”
หม่าหยางรีบตอบ “พี่เชียน ไม่ต้องทำให้เป็ทางการหรอกเงินไม่ใช่เื่สำคัญ ผมว่าไม่ต้องเซ็นสัญญาก็ได้”
เผยเชียนส่ายหัว “ไม่ได้ แกทำงานหนักให้ฉันก็ต้องได้เงินเรากำลังทำธุรกิจกันอยู่ ก็ต้องทำให้มันถูกต้องตามกระบวนการ ต้องมีสัญญา”
“เอางั้นก็ได้ ตามใจพี่เลย” หม่าหยางไม่ได้ดึงดันต่อใครกันจะไม่อยากได้เงินฟรีๆ
เขาแค่คิดว่าสามพันหยวนมันเยอะไปหน่อย รู้สึกกระดากใจถ้าจะรับมา
จริงๆ แล้วเผยเชียนอยากให้มากกว่านั้นด้วยซ้ำ แต่ระบบไม่ยินยอม!
ระบบมีกฎห้ามจ่ายเงินเดือนพนักงานสูงกว่ามาตรฐาน หลังจากลองทดสอบดูเผยเชียนก็รู้ว่ามาตรฐานที่เหมาะสมต้องไม่เกินสองเท่าของราคาตลาด
ยกตัวอย่างกรณีของหม่าหยาง
ถ้าเขาไปช่วยงานบริษัทเกมอื่น เงินเดือนเด็กฝึกงานพื้นฐานจะอยู่ที่หนึ่งพันห้าร้อยหยวน
แน่นอนว่าอาจมีกรณีที่บางบริษัทใจดีหรือเด็กฝึกงานมีภาระรับผิดชอบเยอะก็จะได้เงินเพิ่มขึ้น
แต่ก็ต้องดูความสามารถของหม่าหยางด้วยดูแล้วน่าจะไปสร้างปัญหาให้บริษัทมากกว่า...
ดังนั้นเผยเชียนเลยให้ค่าจ้างเด็กฝึกงานที่สามพันหยวนซึ่งเป็ราคาสูงสุดที่ระบบยอมให้ผ่าน
ขณะกำลังกินบะหมี่อยู่ หม่าหยางก็ตบหน้าขาตัวเอง
“เอ้อ! พี่เชียน! ผมนึกอะไรดีๆ ออก! ผมเปลี่ยนแม่ทัพในสามก๊กเป็ผู้หญิงให้หมดเลยได้มั้ยฉีกแนวพอรึเปล่า”
เผยเชียนแทบสำลักข้าว
“ไม่ได้!”
เขาปฏิเสธเด็ดขาด
หม่าหยางงงไปหมด “ทำไมล่ะ ไหนพี่บอกให้ฉีกแนว”
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออก
ทำไมไม่ได้น่ะหรือ
ก็เพราะดูเป็ไอเดียที่น่าจะประสบความสำเร็จไงล่ะ...
แิจับตัวละครสามก๊กมาเปลี่ยนเพศนั้นมีในมังงะและอนิเมะแล้วแถมได้กระแสตอบรับดี
แม้ว่าในปี 2009 เกมแนวภาพสองมิติจะยังไม่ค่อยมีกระแสเท่าไหร่แต่ก็มีสัญญาณว่ากำลังเป็ไปในทิศทางที่ดี เนื่องจากเกมการ์ดหลายๆเกมก็ออกแบบมาเป็สไตล์การ์ตูน แปลว่ากระแสนี้ได้รับการยอมรับอยู่กลายๆ
ถ้าสลับเพศแล้วดันไปติดใจพวกเก็บตัวอยู่บ้านแล้วเกมดังขึ้นมาจะทำอย่างไร!
เผยเชียนไม่มีทางยอมให้เป็แบบนั้นแน่
แต่แน่นอนว่าเผยเชียนไม่สามารถบอกความจริงในใจให้หม่าหยางรู้ได้
เขากระแอมกระไอก่อนจะอธิบายเหตุผล “ทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะตัวละครแต่ละตัวจะขาดเอกลักษณ์!”
“อย่างถ้าม้าเฉียว เตียวหยุนกองซุนจ้านเป็ผู้หญิง...ตัวละครทุกตัวเป็ผู้หญิงหมดก็ไม่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเลยสิ!”
“ที่นายทำมาน่ะดีแล้ว ม้าเฉียวเป็เซ็นทอร์ กวนอูเป็ัทำแบบนี้แล้วแยกง่ายว่าใครเป็ใคร!”
“เพราะงั้นอันปัจจุบันที่ทำมาน่ะดีแล้ว”
หม่าหยางพยักหน้า ในที่สุดก็เข้าใจ “อ๋อ แบบนี้นี่เอง เข้าใจแล้ว”
เผยเชียนถอนหายใจยาวเหมือนว่าการจ้างพนักงานจะไม่ใช่เื่ที่ดีเท่าไหร่
ถึงจะเอาเงินไปจ่ายเป็เงินเดือนเพิ่มได้แต่กลยุทธ์ของเผยเชียนจะทำให้พวกเขานึกสงสัยและตั้งคำถามได้ พอเป็แบบนั้นเขาก็ต้องหาคำอธิบายที่มีเหตุผลมาแก้ต่าง
ถ้าไม่ทำแบบนั้นพนักงานอาจสงสัยว่าเผยเชียนตั้งใจทำให้บริษัทขาดทุนหรือเปล่าถ้ามีใครสงสัยขึ้นมาจะไปละเมิดกฎระบบเอาได้
“โชคดีที่หม่าหยางไม่ฉลาดเท่าไหร่”
“ต่อไปถ้าจะจ้างคนเพิ่มก็ต้องหาคนแบบเ้านี่แหละ”
เผยเชียนโอดครวญกับตัวเองในใจ
...
กินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็กลับหอพัก
หม่าหยางปีนขึ้นเตียงชั้นบนแล้วทำงานกรอกแบบฟอร์มต่ออย่างกระตือรือร้น
ส่วนเผยเชียนเปิดโน้ตบุ๊กเข้าเว็บไซต์รวมทรัพยากรข้อความที่ส่งไปมีการตอบกลับแล้ว
หร่วนกวางเจี่ยน:“้ากี่ชิ้น คร่าวๆ อยากได้งานแบบไหน”
เผยเชียนบอกรายละเอียดภาพรวมที่ต้องคร่าวๆ ไปซึ่งรวมถึงจำนวนการ์ดสไตล์ภาพ และอื่นๆ
แบบฟอร์มที่มีข้อมูลละเอียดนั้นยังไม่เสร็จเผยเชียนจึงทำได้แค่อธิบายไปคร่าวๆ
“ไม่เอาภาพสไตล์การ์ตูน ที่เหลือตามใจคุณเลย”
“ตัวละครมีทั้งหมดห้าสิบตัว แต่ละตัวของานออริจินัลสี่แบบรวมทั้งหมดสองร้อยชิ้น”
“ตอนนี้กำลังทำข้อมูลแบบละเอียดอยู่ เสร็จแล้วจะส่งให้ทีหลัง”
ผ่านไปสามนาที เผยเชียนก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับเขาคิดว่าหร่วนกวางเจี่ยนต้องงงแน่
ตัวอย่างงานมีแต่ภาพสไตล์การ์ตูน แต่สิ่งที่บอกอย่างแรกคือไม่เอางานสไตล์การ์ตูนเนี่ยนะ!
ผ่านไปครู่หนึ่ง หร่วนกวางเจี่ยนก็ตอบกลับ
“ได้ครับ ราคาเซ็ตละสองพันหยวน โอเคไหมครับราคาอาจสูงไปหน่อยสำหรับนักวาดหน้าใหม่ แต่ไม่ต้องห่วงงานภาพของผมคุณภาพระดับท็อปแค่ไม่ค่อยมีผลงานลงเท่าไหร่เพราะยังเรียนอยู่”
เซ็ตละสองพัน หมายความว่าภาพละห้าร้อยเองหรือ!
เผยเชียนไม่พอใจอย่างแรงเพราะมันถูกเกินไป!
ก็หมายความว่าจะใช้เงินได้ไม่หมดน่ะสิ!
เขาตั้งราคาไว้ว่าเซ็ตหนึ่งสักสามพันหยวนแต่ตอนนี้ได้ราคามาสองพันหยวน
แปลว่าจะประหยัดเงินไปห้าหมื่นหยวนสำหรับตัวละครห้าสิบตัว
ไม่ ไม่ได้!
“ผมคิดว่าเราต้องคุยกันเื่ราคา” เผยเชียนตอบกลับ
หร่วนกวางเจี่ยน:“คุณให้เท่าไหร่ นั่นราคาสุดๆ ของผมแล้ว”
เผยเชียน:“ทางเรา้าอะไรพิเศษหน่อย”
“เราอยากได้งานแบบที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน อยากได้ภาพแบบที่มันแตกต่าง! เพราะงั้นงานก็จะยากขึ้นกว่าเดิมถูกไหม”
“อีกอย่างเื่การออกแบบงานภาพเราไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่เพราะงั้นรายละเอียดงานที่อยากได้จะดูกำกวม”
“ผมว่าคุณจะต้องทำงานหนักกว่าเดิม”
“ด้วยเหตุผลที่บอกไป ผมคิดว่าเซ็ตละสองพันไม่ค่อยแฟร์กับคุณเซ็ตละสามพันน่าจะเหมาะกว่า!”
“ราคานั้นรวมออกแบบงานภาพออริจินัลหลักและการปรับแก้เพิ่มเติมภายหลังผมหวังว่าคุณจะวาดให้เราแบบพิถีพิถัน เอาแบบนี้เป็ไง”
หร่วนกวางเจี่ยนเงียบไปอีกครั้ง
ชัดเจนว่าเขาไม่เคยเจอลูกค้าขอต่อขึ้นราคาเหมือนเผยเชียน...
ลูกค้าคนนี้อยากให้เงินเพิ่มอีกหนึ่งพันหยวนต่อเซ็ต!
แต่การกระทำของเผยเชียนไม่ได้ขัดต่อกฎ ระบบจึงไม่ได้แจ้งเตือนอะไร
เพราะคำขอของเผยเชียนสมเหตุสมผลเงินที่เพิ่มเข้ามาก็เพราะปัญหาเื่ระบุรายละเอียดที่้าไม่ชัดเจนขอเพิ่มคุณภาพงาน รวมถึงการแก้งานในภายหลัง
ไม่กี่นาที หร่วนกวางเจี่ยนก็ตอบกลับมา “โอเค รวมทั้งหมดห้าสิบเซ็ตสองร้อยรูป ราคาหนึ่งแสนห้าพันหยวน รวมปรับแก้งานยี่สิบครั้งปรับแก้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ห้าสิบครั้ง”
เผยเชียนยิ้มกว้าง
ฉันจ่ายเงินเพิ่มให้ปรับแก้งานได้ แต่ไม่จำเป็ต้องเอามาใช้ก็ได้!
อย่างไรเสีย ขอแค่งานออกมาน่าเกลียดก็พอแล้ว
ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อยและเตรียมเซ็นสัญญาดิจิทัลบนเว็บไซต์รวมทรัพยากร
จู่ๆ เผยเชียนก็นึกอะไรขึ้นได้ “คุณวาดได้กี่รูปในสามสัปดาห์เดี๋ยวผมจะได้แก้จำนวนแล้วเซ็นสัญญา”
ระบบกำหนดไม่ให้เผยเชียนมีสินค้าที่ไม่ได้วางจำหน่ายหนึ่งสัปดาห์ก่อนปิดบัญชี
ถ้าเผยเชียนอยากปล่อยเกมก่อนปิดบัญชีหนึ่งสัปดาห์หร่วนกวางเจี่ยนก็มีเวลาแค่สามสัปดาห์ในการทำงาน
หร่วนกวางเจี่ยน: “ผมวาดทั้งหมดสองร้อยรูปเองไม่ได้แน่ แต่ผมเอางานไปแบ่งให้รูมเมตช่วยทำได้ไม่ต้องห่วง ผมจะคอยดูงานตลอด รับรองว่างานได้คุณภาพ สไตล์ไปในทางเดียวกันแน่นอน”
เผยเชียนแสนสุขใจ “เอาแบบนั้นเลย!งั้นผมให้คุณทำทั้งหมดเลยนะ!”
หร่วนกวางเจี่ยนยังเรียนอยู่ถึงความสามารถเขาจะผ่านเกณฑ์ของทางเว็บไซต์แต่รูมเมตอาจจะไม่ได้เก่งเหมือนเขาก็ได้!
ถือเป็ช่องโหว่เล็กๆ ในการใช้เงินลดคุณภาพงานอย่างถูกต้อง
ยอดไปเลย!
2K
