เมื่อเห็นหยางเยว่หยิบอาวุธของเธอออกมา ประกายแห่งความโลภก็ฉายวาบในดวงตาของหยางชิง "ดาบน้ำแข็ง์ มันคือดาบน้ำแข็ง์จริงๆ"
ไม่เพียงแต่หยางชิงเท่านั้น แต่ดวงตาของหยางเหลยก็เปล่งประกายเช่นกัน มันคืออาวุธิญญาระดับสูงอย่างแน่นอน หรืออาจจะถึงขั้นเป็อาวุธระดับท็อปเลยก็ว่าได้ ทว่ามันยังเทียบไม่ได้กับกระบี่ลมอำพรางของเขา
"ดาบน้ำแข็ง์นี่มันไร้ค่าเกินไปสำหรับเด็กสาวตัวเล็กๆ อย่างเ้า เ้าควรมอบมันให้ข้าเก็บรักษาไว้ให้ปลอดภัย ฮิฮิ" เสียงที่ฟังดูไม่เข้าหูของหยางชิงทำให้หยางเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อยากได้ดาบน้ำแข็ง์งั้นเหรอ ฮึ่ม เ้ามีความสามารถนั้นหรือ" หยางเยว่ยกคิ้วขึ้นและหมุนดาบของเธอ "ดอกไม้น้ำแข็งหนึ่งดอก - ควบแน่น"
"ยังอ่อนหัดเกินไป เพิ่งจะถึงขั้นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ขั้นสามเท่านั้น แต่เขายังกล้ายั่วโมโหข้า เขาไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับเขา" หยางชิงเอนหลังหลบการโจมตี จากนั้นะโว่า "กรงเล็บผีแห่งโลกใต้พิภพ ทำลายซะ!"
หยางเหลยใเมื่อเห็นสิ่งนี้: "พี่รอง ระวังด้วย!"
“สายเกินไปแล้ว” หยางชิงหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง
"ฮึ่ม" หยางเยว่เจียวพ่นลมออกจมูก "ดอกไม้น้ำแข็งดาบหนึ่งดอก—กระจายไป"
ในขณะนี้ หยางเหลยได้ฟื้นคืนพลังที่แท้จริงเกือบทั้งหมด สายตาของเขาคมกริบขึ้น เขาคว้าโอกาสนี้ไว้
"สแลช รวมสามสังหารเป็หนึ่ง"
"เ้าสัตว์ร้ายตัวน้อย พยายามจะซุ่มโจมตีข้าหรือ" หยางชิงดูเหมือนจะมีตาอยู่ที่ด้านหลังศีรษะ เขาฟาดกรงเบ็บไปด้านหลังของเขา แรงถีบกลับอันทรงพลังทำให้หยางเหลยเซถอยหลังไปหลายก้าว ทว่าหยางชิงก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักเช่นกัน ถูกแรงปะทะบีบให้ถอยหลัง
หยางเยว่ตกตะลึงกับการโจมตีของหยางเหลย น้องชายของเธอซึ่งเดิมทีไม่สามารถฝึกฝนได้ กลับกลายเป็ปรมาจารย์อย่างกะทันหัน การโจมตีของเขาไม่ได้อ่อนไปกว่าเธอเลย แถมยังแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ
"แคก แคก..."
หยางเหล่ยพ่นเืออกมาเต็มปาก ความแตกต่างของพลังมันมากเกินไป ต่อให้ใช้ท่าไม้ตายสามขั้น เขาก็ทนไม่ไหว
"น้องสาม เ้า ไม่เป็ไรนะ" หยางเยว่รีบช่วยหยางเหลยลุกขึ้นและหยิบยาเม็ดออกมา "กินนี่"
หยางเหล่ยรับมันไป และระบบก็แสดงว่า: เม็ดยาเติมพลังชี่ ระดับเหลือง เกรด 7 ซึ่งสามารถฟื้นฟูพลังชี่ที่แท้จริงของร่างกายได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากทานยาแล้ว าแของหยางเหลยก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และพลังภายในที่ลดลงไปก่อนหน้านี้ก็กลับคืนมาเกือบหมด
"ข้าไม่เป็ไร พี่รอง ระวังหน่อยนะ เ้าหมอนี่แข็งแกร่งเกินไป เขาบรรลุถึงระดับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบแล้ว ไปหาคนมาช่วยเถอะ ข้าจะคอยรั้งมันไว้ก่อนเอง"
"ไม่หรอก เป็ไปได้ยังไง? ในเมื่อเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ เ้าจะต้านทานมันได้ยังไง?" หยางเยว่ปฏิเสธโดยไม่ลังเล
“พี่รอง ฟังข้านะ ไม่เป็ไร ขอแค่ไปถึงที่นั่นภายในสิบห้านาที ก็ไม่มีปัญหาอะไร” หยางเหลยพูดพลางมองพี่สาว
หยางเยว่เหลือบมองหยางชิงและรู้ว่าหัวหน้าผู้ดูแลผู้นี้ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ แถมยังเป็นักบำเพ็ญตบะปีศาจอีกด้วย หากนางไม่ขอความช่วยเหลือ นางก็ไม่มีทางเอาชนะเขาได้ ทั้งคู่อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้ การขอความช่วยเหลือเป็หนทางเดียวเท่านั้น น่าเสียดายที่ลานบ้านแห่งนี้อยู่ไกลจากบ้านหลักตระกูลหยางมากเกินไป ทำให้ไม่สามารถได้ยินเสียงการต่อสู้อันดุเดือดจากภายนอกได้
"พยายามจะเตือนพวกมันงั้นเหรอ? ไม่มีทาง! อยู่นี่นะ กรงเล็บแห่งโลกใต้พิภพ!" กรงเล็บอีกอันฟาดใส่พวกเขาทั้งสอง แสงสีฟ้าอันน่าขนลุกของมันส่งความเย็นะเืไปทั่วกระดูกสันหลัง
"รวมสามสังหาร ตายซะ!"
"ดาบที่ประดับด้วยดอกไม้น้ำแข็ง—ควบแน่น"
"ปัง ปัง"
"ฮึ่ม" หยางเล่ยและหยางเยว่ต่างก็พ่นเืออกมาเต็มปาก
"พี่รอง หนี! ข้าจะต้านมันไว้เอง" หยางเหลยผลักหยางเยว่ออกไป แววตาฉายวาววาบ พลางถือดาบยาวในมือ ะโ "รวมพลังสามสังหาร! ตายซะ!"
“น้องชาย อดทนไว้นะ เ้าต้องอดทนไว้ จ้าจะรีบไป” หยางเยว่กระทืบเท้าแล้ววิ่งออกไป
หยางชิงมองร่างของหยางเยว่ที่กำลังหลบหนี อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาว่า "ไอ้สัตว์อสูรเอ๊ย ข้าจะฆ่าเ้า!" เขารู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ไกลจากบ้านหลักมากเกินไป จึงไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้ และรัศมีไม่อาจแผ่ออกไปได้ไกลขนาดนั้น ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกปลอดภัยเมื่อใช้วิชาลับปีศาจที่ฝึกฝนมา บัดนี้หยางเยว่หลบหนีไปแล้ว ตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน และเขาจะไม่มีที่ยืนในเมืองหลวงของอาณาจักรเฉียนหยวนอีกต่อไป ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเต็มไปด้วยความเกลียดชังและรัศมีของเขาเริ่มพลุ่งพล่านมากขึ้น
"กรงเล็บแห่งยมโลก ขโมยิญญา"
เมื่อเห็นเช่นนี้ หยางเหล่ยก็หวาดกลัว หยางชิงใช้พลังทั้งหมดที่มีในการโจมตีครั้งนี้ เขาไม่อาจต้านทานได้ แต่ก็ไม่อาจหลบได้ พลังโจมตีได้ล็อคเป้าหมายไว้ที่เขาด้วยพลังของมัน เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้จนตัวตาย
หยางเหลยรวบรวมพลังที่แท้จริงทั้งหมดแล้วเทลงในกระบี่ซ่อนลม เส้นลมปราณของเขาโป่งพอง ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะะโว่า "ลมพัดแรง เมฆทะลัก ฝนตก ฟ้าผ่า สังหารทั้งสามรวมกัน ทำลาย!"
คลื่นดาบที่ทรงพลังทะยานตััดร่างของหยางชิงออกเป็สองส่วนทันทีก่อนที่หยางชิงจะทันลงมืือเสียด้วยช้ำ
"ติ๊ง! ดาบซ่อนลมเปิดใช้งานเพื่อสังหารด้วยการโจมตีครั้งเดียว"
"ติง ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นหยางเหล่ยที่ฆ่าหยางชิงได้ แต้มประสบการณ์ +20,000 แต้มชี่ +200 และแต้มคะแนน +100"
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่ได้รับคู่มือลับ กรงเล็บแห่งโลกใต้พิภพ"
"ติง ขอแสดงความยินดีด้วยที่เลเวลอัพแล้ว"
หยางเหลยดีใจจนตัวโยน ฆ่าได้สำเร็จด้วยดาบเดียว! โอกาสรอดเพียงหนึ่งในหมื่นเท่านั้น เขาโชคดีจริงๆ ถ้าไม่ใช่การฆ่าด้วยดาบเดียว เขาคงเดือดร้อนหนักแน่ แต่เขาก็ใช้พลังไปจนหมดแล้วแต่โชคดีที่ระดับพลังได้เพิ่มขึ้นในวินาทีสุดท้ายไม่เช่นนั้นเขาคงไม่มีแรงแม้จะยืนแน่
หยางเหล่ยได้เลเวลอัพอีกครั้งแล้ว และตอนนี้เขาอยู่ที่ระดับสองของปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ เขารู้ว่ายิ่งต้องใช้แต้มประสบการณ์มากเท่าไหร่ เลเวลอัพก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าจะไปถึงระดับนักบุญศิลปะการต่อสู้ได้เมื่อใด
หยางเหล่ย ผิดหวังเมื่อหยางชิง ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ขั้นสมบูรณ์ผู้กำลังฝึกฝนอย่างถึงที่สุด กลับทิ้งไว้เพียงตำรากรงเล็บแห่งใต้พิภพเหลื่อไว้เท่านั้น ไม่มีอะไรอื่นอีกเลย น่าผิดหวังจริง ๆ อย่างไรก็ตาม ยังมีอะไรดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เมื่อหยางชิงตายลง บริวารที่เหลืออีกสี่คนก็ไม่จำเป็อีกต่อไป หยางเหลยดึงดาบลมซ่อนเร้นออกมา และทั้งสี่คนก็ถูกแปลงเป็ค่าประสบการณ์อย่างหมดจดและมีประสิทธิภาพ
แม้ว่าคนทั้งสี่นี้จะไม่ได้ทิ้งอาวุธหรือตำราลับใดๆ เลย แต่พวกเขาก็ทิ้งเงินไปกว่าร้อยตำลึง ซึ่งเพียงพอที่จะเติมเต็มกระเป๋าที่ว่างเปล่าของพวกเขาได้
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เย่เจิ้งเจิ้งก็นั่งลงและได้ยินเสียงฝีเท้า
"น้องสาม น้องสาม สบายดีไหม? ปีศาจหยางชิงอยู่ไหน?" น้ำเสียงของหยางเยว่เต็มไปด้วยความกังวล สีหน้ากังวลของเธอทำให้หยางเหลยอบอุ่นหัวใจ เตือนเขาว่ายังมีคนในครอบครัวนี้ที่ห่วงใยเขาอยู่
"ข้าไม่เป็ไร พี่รอง ข้าไม่เป็ไร ท่านไม่ต้องกังวล เพียงแต่พลังจิตของข้าลดลงไปมาก" จริงๆ แล้ว พลังชีวิตของหยางเหลยทั้งหมดอยู่ในระดับสูงสุดหลังจากการเลื่อนระดับ แต่เขาต้องแสร้งทำเป็ว่าเป็เช่นนั้นเพื่อปกปิดความลับ "ส่วนหยางชิง มียอดฝีมือลึกลับคนหนึ่งเพิ่งมาถึงและถูกขับไล่ออกไป"
“คุณชายสาม ท่านกำลังพูดถึงผู้เชี่ยวชาญลึกลับประเภทไหนกันแน่?” ในขณะนี้ ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังหยางเยว่ก็พูดขึ้น
“ข้าขอโทษนะ หัวหน้าพยาบาลจ้าว ข้าไม่มีเวลาแม้แต่จะมองเห็นอย่างชัดเจนก่อนที่ผู้เชี่ยวชาญลึกลับจะไล่ตามหยางชิง” หยางเหลยกล่าวพร้อมกับส่ายหัว
หัวหน้าองครักษ์แห่งคฤหาสน์เ้าชายผู้ยิ่งใหญ่นามจ้าวฉางคุน ระดับการฝึกฝนของเขาถึงระดับ 7 แห่งาายุทธ์ เขาใช้มีดผ่าูเาด้วยทักษะอันหาที่เปรียบมิได้ แม้ว่าระดับการฝึกฝนของเขาจะอยู่ที่ระดับ 7 แห่งาายุทธ์ แต่ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาเทียบได้กับระดับ 9 แห่งาายุทธ์ และเหนือกว่าระดับความสมบูรณ์แบบแห่งาายุทธ์เสียอีก
"จริงหรือ? ท่านแน่ใจหรือ คุณชายสาม?" จ้าวฉางคุนมีสีหน้าสงสัยอย่างเห็นได้ชัด ความจริงที่ว่าอดีตคุณชายสามผู้ไร้ค่าผู้นี้ได้กลายเป็ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ ทำให้เขามองด้วยความสงสัย เขาสงสัยว่าคุณชายสามที่อยู่ตรงหน้าจะเป็คนเดียวกันจริงหรือไม่ หากมีใครปลอมตัวเป็เขา สถานการณ์คงจะเลวร้ายมาก
966
