จื่อลู่ล่วงรู้ดีว่าตนเองได้กระทำการผิดพลาดครั้งใหญ่จนแผนลับพังทลาย เขาไม่รอช้าพุ่งตัวตรงไปยังแท่นบรรทมที่จิ่นติ้งหลับใหลอยู่ทันที “เด็กน้อย อย่าได้เคียดแค้นข้าเลย ข้าขอโทษที่ต้องลงมือเช่นนี้ หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะขอติดตามรับใช้ไถ่บาปให้แก่เ้า” หลังจากสิ้นคำกล่าวอันแ่เบา จื่อลู่ก็สะบัดฝ่ามืออัดกระแทกพลังทำลายจุดกำเนิดพลังปราณของจิ่นติ้งจนแตกสลายสิ้นในพริบตา!
**********************************************************
ณ ห้องรับประทานอาหารชั้นล่าง
“กรี๊ดดดดด!”
“นี่มันเสียงของสาวรับใช้ที่อยู่ในห้องของจิ่นติ้ง!” อวิ๋นเหมยและจิ่นลี่ ที่กำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่พุ่งสบสายตากันทันที อวิ๋นเหมยมิรอช้า ใช้ออกด้วยเคล็ดวิชา มารเคลื่อนจันทร์ ในพริบตา! วิชามารเคลื่อนจันทร์นี้ถือว่าเป็วิชาเคลื่อนย้ายที่แข็งแกร่งที่สุดในวิชายุทธ์ เพราะวิชานี้จะสืบทอดให้เฉพาะเชื้อพระวงศ์มารเท่านั้น เมื่อเทียบกับวิชาเคลื่อนย้ายวิชาอื่น มารเคลื่อนจันทร์ถือว่าอยู่จุดสูงสุดของวิชาเคลื่อนย้าย
จิ่นลี่มองเห็นร่างของอวิ๋นเหมยที่อยู่ตรงหน้าเลือนหายไป เหลือเพียงกลุ่มหมอกสีดำจาง ๆ ติดตาเท่านั้น เขาเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานตามไปทันทีโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดรอบข้างอีก
เมื่อจิ่นลี่มาถึงหน้าประตูห้องก็พบเจอศพขององครักษ์เฝ้ายามนอนตายอยู่บนพื้น โลหิตไหลนองกลายเป็บ่อน้ำพรั่งพรู
จิ่นลี่เงยหน้าขึ้นแล้วเดินเข้าไปข้างกายอวิ๋นเหมยที่ยืนอยู่หน้าประตู “เกิดเื่อันใดขึ้น?” เขาเอ่ยปากถามนางพร้อมกวาดตาดูรอบห้องตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นเขาก็เห็นศพสาวรับใช้สองคนในสภาพคอหักราวกับไม่มีกระดูกลำคอ ส่วนอีกคนตรงกลางหน้าผากมีมีดสั้นปักลึกจนมองเห็นเพียงด้ามมีด และเบื้องหน้าของเขาคือบุรุษที่สวมอาภรณ์สีดำปกปิดมิดชิด แค่เพียงจ้องมองก็รู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้ฝีมือไม่ธรรมดา หากต้องปะมือกันย่อมเกิดความวุ่นวายสายฟ้าแลบเป็แน่
“เ้าเป็ใคร เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย! แล้วอีกอย่าง ปล่อยลูกข้าเดี๋ยวนี้!” อวิ๋นเหมยกล่าวเสียงแข็ง น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นมหาศาล เพราะสิ่งที่อยู่ในอ้อมอกของบุรุษปริศนาคือบุตรชายของนางที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงสามวันเท่านั้น นางปลดปล่อยรังสีฆ่าฟันออกไปทันที จิ่นลี่ถึงกับตระลึงอยู่ชั่วครู่ เพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่าอวิ๋นเหมยในยามนี้จะดูน่ากลัวถึงเพียงนี้
“เ้าปล่อยลูกข้าซะ” จิ่นลี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ แต่กลับปลดปล่อยรังสีฆ่าฟันอันกดดันเข้าใส่บุรุษปริศนาที่อยู่เบื้องหน้า
“ท่านจักรพรรดิทั้งสอง ข้าเป็เพียงบุคคลต่ำต้อย ไม่กล้ากระทำการเช่นนี้แน่ แต่ที่ข้าต้องทำเพราะมันจำเป็” บุรุษปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็า
อวิ๋นเหมยและจิ่นลี่เมื่อได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที “เ้าจะบอกว่าสิ่งที่เ้าทำมันจำเป็อย่างงั้นรึ?” น้ำเสียงของอวิ๋นเหมยแฝงไปด้วยโทสะอันร้อนแรง รังสีฆ่าฟันของนางยังคงพุ่งพล่านอยู่ตลอด นางในยามนี้น่ากลัวกว่าผู้ใดที่จิ่นลี่เคยพบพานมาทั้งชีวิต ส่วนทางด้านของจื่อลู่ที่ยืนอยู่ต่อหน้าทั้งสองก็หลั่งเหงื่อออกมาแทบจะกลายเป็สายน้ำ
“นี่มันบ้าไปแล้ว เหตุใดพวกมันถึงมาไวเช่นนี้! ถ้าขืนเป็แบบนี้ต่อไป ข้าเอาตัวไม่รอดเป็แน่แท้” จื่อลู่พึมพำอยู่ในใจ แต่สีหน้าภายนอกยังคงเรียบเฉย
“ข้าได้รับคำสั่งมาเช่นนั้น และอีกอย่างคือห้ามทำพลาดเสียด้วย แม้ว่าข้าไม่อยากกระทำการนี้เท่าไหร่ แต่ข้าไม่อาจขัดคำสั่งได้” จื่อลู่พูดเสียงแข็งใส่ทั้งสอง เมื่ออวิ๋นเหมยได้ยินดังนั้น โทสะที่มีอยู่ก็ะเิขึ้นทันที! นางปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาส่งผลให้จื่อลู่และจิ่นลี่ต้องถดถอยออกไปหลายก้าว ขนาดกายาระดับเทพลิขิตฟ้ายังต้องหายใจติดขัด พลังที่นางปลดปล่อยออกมาเป็แรงกดดันมหาศาล มากเสียจนแทบจะเทียบเท่ากับจ้าวดินแดนเทพนภา!
เมื่อคนในวังหลวงััได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลก็พากันตื่นตระหนก ท่านจ้าวดินแดนเทพนภาที่ยังออกไปได้ไม่ไกลนักก็ััได้ทันทีว่าพลังนี้ถูกปลดปล่อยออกมาจากห้องของจิ่นติ้งหลานชายของตน เขาไม่รอช้าเช่นกัน เพียงพริบตาเดียวร่างก็มาปรากฏอยู่ข้างหลังของอวิ๋นเหมยและจิ่นลี่
เมื่อจิ่นลี่ััได้ถึงพลังของบิดาก็หันกลับมาบอกเล่าเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ใบหน้าของจ้าวดินแดนเทพนภาในยามนี้บังเกิดโทสะขึ้นเช่นกัน เขาไม่คิดเลยว่าในวังหลวงที่มีทหารเฝ้าอยู่ทุกซอกทุกมุมอย่างแ่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้ “ใจเย็นก่อนจักรพรรดินี เดี๋ยวขอให้ข้าได้พูดกับเขาสักสองสามประโยคก่อน” จ้าวดินแดนเทพนภากล่าวพร้อมกับจับไปที่หัวไหล่ของนาง ทำให้รังสีฆ่าฟันของนางค่อยๆ อ่อนกำลังลง
จ้าวดินแดนเทพนภาจ้องมองบุรุษปริศนาอย่างจริงจัง ทันใดนั้นในจิตของเขากลับได้ยินเสียงกระซิบผ่านกระแสจิตจากบุรุษปริศนาผู้นั้น “ท่านจ้าวดินแดนเทพนภา คำสั่งที่ข้าได้รับมาจากท่านเ้าพรรคเทพส่องฟ้า ข้าเองก็ไม่ทราบเหตุผลเช่นกันว่าทำไมเขาถึงสั่งให้ข้าทำเช่นนี้”
เมื่อจ้าวดินแดนเทพนภาได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนจากคลายโทสะกลับกลายเป็ขมวดคิ้วเคร่งเครียดทันที “คำสั่งจากเจียงเหองั้นรึ? เพราะเหตุใดกัน หรือว่าสิ่งที่เขาพูดให้ข้าและทั้งสองฟังไม่ใช่เื่จริง?” จ้าวดินแดนเทพนภาได้แต่คิดอยู่ในใจโดยมิได้เอ่ยปากถามอันใด ทำเพียงยืนกอดอกนิ่งเฉียบจ้องมองไปยังบุรุษปริศนาผู้นั้น “ข้าต้องไปคุยกับเจียงเหอเป็การส่วนตัวเสียแล้ว” เขาพึมพำในใจ
จื่อลู่เห็นทั้งสามยอดฝีมือกำลังสับสน เขาก็ค่อย ๆ ถ่ายเทพลังปราณลงสู่กำไลข้ามมิติ อย่างระมัดระวังที่สุด
อวิ๋นเหมยเพียงปรายตามองก็รู้ได้ทันทีว่าบุรุษปริศนาเบื้องหน้ากำลังเตรียมจะหลบหนี นางไม่รอช้าพุ่งตรงเข้าใส่บุรุษปริศนาตรงหน้าทันที เมื่อจื่อลู่เห็นดังนั้นก็ไม่รีรอ ปลดปล่อยพลังปราณเข้าเข้าต้านทานและเรียกกระบี่ยาวที่มีสีเขียวมรกตแวววับออกมา
“อสรพิษกลืนดารา!”
จื่อลู่สะบัดกระบี่สร้างปราณรูปงูั์สีเขียวขนาดมหึมา อ้าปากกว้างหวังเขมือบทั้งอวิ๋นเหมยและจิ่นลี่ที่พุ่งตรงเข้ามาในทันที!
ตู้ม!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวที่เกิดจากการปลดปล่อยพลังของชายปริศนา แม้พลังจะรุนแรงเพียงใด แต่หากโจมตีไม่ถูกเป้าหมายย่อมไร้ความหมาย อวิ๋นเหมยสร้างม่านป้องกันขึ้นมาต้านทานพลังที่พุ่งเข้าปะทะอย่างจัง จนบังเกิดรอยแตกร้าวทั่วม่านป้องกัน ก่อนที่ม่านนั้นจะสลายไปทันที
นางหยุดนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความหมาย ทั้งจิ่นลี่ จ้าวดินแดนเทพนภา และจื่อลู่ ต่างไม่ทราบเลยว่านางกำลังคิดอ่านประการใด จื่อลู่ที่มือซ้ายโอบอุ้มจิ่นติ้ง มือขวาถือกระบี่มรกต บัดนี้มีสีหน้าตื่นตระหนก ั์ตาเบิกกว้าง เพราะในพริบตานั้น อวิ๋นเหมยได้เรียกกระบี่ของนางออกมา... กระบี่ที่มีสีดำสนิทราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า
“กระบี่ทลายฟ้า!” กลุ่มหมอกควันสีดำเริ่มทยอยไหลออกมาจากตัวกระบี่ ก่อตัวเป็รูปร่างกระบี่ั์สีดำทมิฬพุ่งตรงเข้าหาจื่อลู่ในทันที!
22K
