การเดินทางด้วยรถไฟจากเชียงใหม่ไปพัทยาใช้เวลายาวนานเกือบทั้งวันแต่การเดินทางก็ไม่น่าเบื่อไปหมด ทุกคนนั่งคุยกัน หยอกล้อ และแบ่งปันขนมกันจนเวลาเดินทางนั้นเหมือนเป็เพียงแค่ชั่วขณะเราจองห้องโฮสเทลแบบห้าคนไว้สำหรับพวกเราทั้งหมด พี่นิว เบส อันนา น้ำ และพีทมันควรจะเป็ทริปที่สมบูรณ์แบบ
แต่ก่อนที่เราจะถึงชายหาดพีทสังเกตเห็นบางอย่างไม่ปกติ พี่นิวดูไม่กระตือรือร้นเท่าที่คิด เธอดูยิ้มแย้มอยู่ก็จริงแต่มีอะไรบางอย่างที่ดูไม่เป็ปกติ เธอพูดคุยสั้นลงกว่าปกติ พีทพยายามบอกตัวเองว่าเธออาจแค่เหนื่อยจากการเดินทาง
เมื่อเรามาถึงชายหาดทรายสีทองทอดยาวสุดสายตา คลื่นซัดเข้าหาฝั่งอย่างมีจังหวะที่แค่เพียงได้ยินก็รู้สึกผ่อนคลาย เราใช้เวลาทั้งวันเล่นน้ำ สนุกสนานเฮฮาทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาเป็ปกติ
จนกระทั่ง่บ่ายทุกคนตัดสินใจกลับไปที่โฮสเทลเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า พีทวางแผนที่จะชวนพี่นิวไปเดินเล่นริมชายหาดใน่พระอาทิตย์ตกดินในจินตนาการของเขา มันควรจะเป็ภาพที่สุดโรแมนติก มีแค่เพียงทั้งคู่เดินเคียงข้างกันท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่จมหายไปในทะเล
เมื่อถึงเวลา พีทก็ได้โอกาสที่รอคอย“ไปเดินเล่นกันเถอะ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่สดใส เธอพยักหน้าตอบใบหน้าของเธอดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ทั้งคู่เริ่มเดินไปตามแนวชายฝั่ง
ในที่สุด เขาก็รู้สึกเหมือนว่าทุกอย่างกำลังไปได้ดีทุกอย่าลงตัว เขามองหน้าพี่นิว แสงอาทิตย์ตกดินสะท้อนกับเส้นผมของเธอ ปกติเธอก็ดูสวยอยู่แล้วแต่แสงอาทิตย์ตกดินยิ่งทำให้เธอดูดีขึ้นไปอีก
แต่ความสมบูรณ์แบบก็ไม่เคยอยู่ได้นาน
“ดูนี่สิ!” เสียงของเบสดังลั่นจากด้านหลังทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง เขาวิ่งมาไปหาพีทพร้อมถุงที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มเบียร์และขนมในขณะที่อันนากับน้ำเดินตามอยู่ด้านหลัง
“เรามาตั้งแคมป์ตรงนี้เถอะ!”เบสประกาศ โดยไม่สนใจว่าเขาพึ่งทำลายบรรยากาศสุดโรแมนติกลงไป
และด้วยเหตุนี้่เวลาโรแมนติกที่พีทวางแผนไว้ก็กลายเป็กิจกรรมกลุ่มไป ทุกคนนั่งล้อมวงบนชายหาดดื่มเบียร์และสนุกสนานใต้แสงดาว ขณะที่คนอื่น ๆ ดูเหมือนจะสนุกกันสุดเหวี่ยง พีทกลับไม่สามารถมองข้ามสิ่งที่เขารับรู้ได้จากตัวพี่นิวเสียงถอนหายใจเบา ๆ ของเธอ การที่เธอจ้องพื้นแทนที่จะร่วมวงกับกลุ่ม มันชัดเจนเกินไปใคร ๆ ก็เห็นว่าเธอไม่พอใจอะไรบางอย่าง
คืนนั้นขณะที่ทุกคนหลับ พีทนอนไม่หลับเลยแม้แต่นิดเดียว ความรู้สึกผิดกัดกินใจเขา เขาเป็คนชวนทุกคนมาเพราะคิดว่ามันจะทำให้ทริปสนุกขึ้น แต่ฉันกลับมองข้ามสิ่งที่พี่นิว้าไป
เช้าวันถัดมา พีทตื่นแต่เช้าและออกจากห้องหาที่นั่งบนม้านั่งที่มองเห็นคลื่นซัดเข้าฝั่ง เขานั่งอยู่ตรงนั้นพลางทบทวนเหตุการณ์เมื่อวาน
“ทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว” เสียงของอันนาเธอยืนกอดอกก่อนจะเดินเข้ามา
“หน้าอะไร?” พีทถาม
“หน้านายตอนที่คิดมากเกินไปไง” เธอพูดพร้อมนั่งลงข้าง ๆ พีท “เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรไม่สบายใจเหรอ?”
พีทถอนหายใจ “ฉันคิดว่าฉันทำพังแล้วแหละทริปนี้…พี่นิวอยากให้มันเป็แค่เราสองคน ฉันดันไม่รู้ตัวจนมันสายไปแล้ว”
“นายไม่รู้ตัวเลยเหรอ? พีทมันชัดเจนมากนะ” อันนาถาม
พีทก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด
“ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะเปลี่ยนแผนแต่ก็ลองพยายามให้ความสำคัญกับเธอดูนะ” เธอพูด น้ำเสียงอ่อนลง “นายเก่งเื่ใส่ใจคนอื่นนะแต่บางทีนายควรเริ่มใส่ใจเธอมากกว่านี้บ้าง นายจะทำตัว ไม่รู้เื่ แบบนี้ตลอดไปไม่ได้นะ”
พีทพยักหน้า เขารู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองนั้นทำผิดกับพี่นิว
เมื่อทั้งคู่กลับมาที่ห้องสีหน้าของพี่นิวก็แสดงออกอย่างชัดเจน เธอไม่ได้โกรธ แต่เธอดูเสียใจ
วันนั้น พีทพยายามมากขึ้นเราเล่นบานาน่าโบ๊ท ขี่เจ็ตสกี และลองอาหารทะเลทุกอย่างที่หาได้ พีทอยู่ใกล้ชิดกับพี่นิวมากขึ้นถามความเห็นของเธอ จับมือเธอ และพยายามชดเชยสิ่งที่เขาทำพลาดไป พอตกเย็นอารมณ์ของเธอดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย
คืนนั้นเบสเจอบาร์เล็ก ๆ บนชายหาด บรรยากาศอบอุ่นด้วยแสงไฟและเสียงเพลงเบา ๆ ทุกคนนั่งล้อมวงกันและในชั่วขณะนั้น ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาปกติ
แต่เมื่อพีทเริ่มเล่าเื่อดีตเล่าเื่สมัยมัธยมและรวมถึงเล่าเื่ของมีนาทันใดนั้นพี่นิวก็ลุกขึ้นยืน
“เดี๋ยวพี่มานะ” เธอพูดด้วยเสียงแข็งก่อนเดินออกไป
พีทรีบตามเธอไปทันทีและเมื่อเธอหันกลับ ดวงตาของเธอแดงก่ำ น้ำตาคลอทำให้เขาถึงกับชะงัก
“ทำไมนายไม่เคยคิดถึงความรู้สึกพี่บ้างเลย?” เธอถามเสียงของเธอสั่น “พี่อยากให้มันเป็แค่เราสองคน แต่มันกลับกลายเป็ทริปกลุ่ม
นายอยู่กับเพื่อนตลอดเวลา นายรู้จักเพื่อนพี่บ้างมั้ย? นายสนใจสิ่งที่พี่้าบ้างหรือเปล่า?”
คำพูดของเธอเหมือนคลื่นั์ที่ซัดกระแทกตัวพีทแต่คำถามสุดท้ายคือสิ่งที่ทำให้ใจเขาสลาย
“นายรักพี่เหมือนที่พี่รักนายบ้างมั้ย?”
พีทชะงัก หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาแต่ไม่มีคำพูดใดออกจากปากเขาเลย พีทไม่สามารถโกหกเธอได้ ไม่ใช่เื่นี้
“ผมขอโทษ” พีทพูดออกมา
“โอเค” สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเธอหันหลังและเดินกลับไปที่ห้อง
การเดินทางกลับเชียงใหม่ด้วยรถไฟเป็สิ่งที่ทุกคนทนแทบไม่ได้พี่นิวเงียบตลอดทั้งทาง เอาแต่จ้องออกไปนอกหน้าต่าง พีทเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่างแต่คำพูดก็ไม่ยอมออกมาจากปากเขา
คืนนั้นหลังจากที่เราถึงที่หมาย พีทได้รับข้อความที่เขาเองก็รู้ว่าจะมา แต่เขาก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
“เราเลิกกันเถอะ”
และเพียงเท่านั้นความสัมพันธ์ครั้งแรกของเขาก็จบลง
ความเสียใจนั้นเหมือนจะบีบรัดตัวพีทแต่ขณะที่เขานั่งอยู่คนเดียว จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ว่างเปล่า เขาก็รู้ตัวว่าแม้ว่าความสัมพันธ์นี้สุดท้ายแล้วจะทำให้เขาเ็ป เขาก็ได้เรียนรู้ว่า ชีวิตไม่ได้มีแค่ความสุขเพียงอย่างเดียวแต่มันมีทั้งสุขทั้งทุกข์ทั้งเศร้าอยู่รวมกัน และที่สำคัญที่สุด เขาเรียนรู้ว่าถ้า้ารักษาสิ่งใดไว้เขาก็ต้องพยายามใส่ใจสิ่งนั้นด้วยเช่นกัน
140
