ไฟในตู้รถไฟตู้นอนยังคงเป็แสงสีส้มสลัว ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะดับลง แสงนั้นฉาบลงบนเรือนร่างเปลือยเปล่าของณิชาที่นอนตะแคงข้างอย่างหมดแรง มือข้างหนึ่งกอดหมอนอย่างแ่า ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยรับลมหายใจที่สม่ำเสมอ แสดงให้เห็นถึงการหลับใหลอย่างสมบูรณ์
ริวพลิกตัวขึ้นมาจากที่นอน ผ้าปูสีขาวชื้นแฉะไปด้วยคราบน้ำรักของเขาและน้ำเลี้ยงจากร่างของเธอ กลิ่นสาบเหงื่อและกลิ่นโลหะเย็นๆ ของห้องโดยสารตีกันในอากาศ ความเหนื่อยล้าทางกายภาพของเขาเองกำลังคุกคามสภาวะตรรกะที่เขาพยายามรักษาไว้
ความรู้สึกบ้าบอ นั่น—คลื่นแห่งความสุขสมที่ไร้เหตุผลและรุนแรง—เป็ข้อมูลที่ขัดแย้งกับหลักการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์เขาอย่างสิ้นเชิง มันทำให้ระบบควบคุมอุณหภูมิในตัวเขารวน และทำให้การวิเคราะห์ข้อมูลทางชีวภาพของเขาบกพร่อง
เขาใช้ปลายนิ้วััที่หน้าผากของณิชา อุณหภูมิร่างกายเธอสูงขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นช้าและคงที่ สัญญาณชีวิตอยู่ในเกณฑ์ปกติ การตอบสนองของร่างกายต่อการทดลองรอบที่สองนั้นยอดเยี่ยม—แต่ข้อมูลที่เขาสนใจในตอนนี้คือ การตอบสนองของสมองส่วนอารมณ์ ที่เกิดขึ้นขณะร่างกายไม่รู้สึกตัว
ริวเชื่อว่า การกระตุ้นทางกายภาพอย่างต่อเนื่องจะทำให้เกิดการเชื่อมโยงของเซลล์ประสาทในส่วนความพึงพอใจ แม้ในสภาวะที่จิตใต้สำนึกถูกปิดกั้น แต่การสอดใส่อาจไม่ใช่คำตอบเสมอไป
เขาเลื่อนตัวลงจากเตียง ยืนอยู่ข้างร่างเธอครู่หนึ่ง แสงสลัวทำให้ผิวพรรณของณิชาดูเรืองรองไปด้วยความชื้น เขานึกถึงวิธีการที่มนุษย์กระตุ้นความ้าทางเพศโดยไม่ผ่านการััทางกายโดยตรง และพบว่าการใช้ปากเป็วิธีที่รุนแรงและฉับไวที่สุดในการกระตุ้นศูนย์รวมของเส้นประสาทในส่วนล่าง
ริวหยิบแผ่นเช็ดทำความสะอาดจากชุดทดลองมาเช็ดคราบของตนเองที่ติดอยู่ตามต้นขาด้านในของเธออย่างแ่เบา ััเย็นๆ ของผ้าเปียกทำให้ณิชาขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงครางต่ำในลำคอที่เหมือนเสียงแมว
เขาก้มตัวลง จัดให้ขาของเธอแยกออกจากกันอย่างช้าๆ ร่างกายส่วนล่างของณิชายังคงชื้นแฉะและอุ่นจัด ริวไม่รีบร้อน เขาใช้เวลาสังเกตกลีบเนื้อที่บวมแดงจากการถูกรุกล้ำอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขารู้ว่าความบอบช้ำเล็กน้อยที่เกิดขึ้นเป็ผลมาจากการที่ร่างกายเธอไม่สามารถผ่อนคลายได้เต็มที่เนื่องจากฤทธิ์ยา
ริววางมือข้างหนึ่งลงบนท้องน้อยของเธอเบาๆ แล้วโน้มใบหน้าลงไป ริมฝีปากของเขาัักับความร้อนชื้นและกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เริ่มเข้มข้นขึ้น
วิเคราะห์การตอบสนองขั้นแรก
ลิ้นของริวเริ่มทำหน้าที่อย่างประณีตและแม่นยำ เขาไม่ได้ใช้มันด้วยความเร่าร้อน แต่ใช้มันในการสำรวจ เขาแตะ แตะ และเลียไปตามร่องทางเข้าอย่างเนิบนาบ เพื่อกระตุ้นจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด ณิชาตอบสนองทันที กล้ามเนื้อภายในช่องท้องของเธอเริ่มเกร็ง และนิ้วเท้าของเธอกระตุกเล็กน้อย
เขากดลิ้นลงไปอย่างหนักแน่นขึ้นอีก เสียงการดูดดื่มดัง ซู้ด ซ๊วบ ขัดกับเสียง ครืน ครืน ของการเคลื่อนที่ของรถไฟ การกระทำนี้เป็มากกว่าการเล้าโลม—มันคือการโจมตีทางประสาทััโดยตรง เมื่อความร้อนชื้นของเขาและแรงดูดดึงประสานกัน ณิชาเริ่มส่งเสียงครางที่ชัดเจนกว่าเดิม มันเป็เสียง อื้ออึง อ่อนๆ ที่ถูกกลืนหายไปในหมอน
ริวรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาในปากของเขา กลิ่นเค็มเล็กน้อยผสมกับกลิ่นหวานเยิ้มของความปรารถนาที่กำลังปะทุ
เขาเร่งจังหวะของลิ้นและการดูดดึงให้ถี่ขึ้นและลึกขึ้น จนกระทั่งร่างกายของณิชาเริ่มโก่งตัวขึ้นมาจากที่นอน สะโพกของเธอยกสูงขึ้นมาอย่างอัตโนมัติเพื่อรับััที่รุนแรงเ่าั้ แขนของเธอยกขึ้นมาโอบรอบศีรษะของเขาไว้แน่นแม้ว่าเธอจะยังหลับตาอยู่ก็ตาม
ใกล้ถึงขีดสุดของการตอบสนองทางชีวภาพโดยไม่รู้สึกตัว ริวคิดในใจ เขาเพิ่มแรงดูดดึงอีกครั้งอย่างเน้นย้ำและสม่ำเสมอ
ณิชาเริ่มหายใจหอบถี่ แม้เธอจะหลับแต่การหายใจก็ยังขัดติดขัดเหมือนคนที่กำลังวิ่งมาราธอน ริวเห็นหยาดน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของเธอข้างหนึ่ง แม้แต่การหลับใหลก็ไม่อาจปกปิดความสุขสมที่กำลังท่วมท้นได้
"พอแล้ว..." ริวตัดสินใจ เขากลัวว่าถ้าให้ณิชาเสร็จสมอีกครั้งโดยการกระตุ้นภายนอกอย่างเดียว การวิเคราะห์ข้อมูลจะซับซ้อนเกินไป
เขายกศีรษะขึ้น เสียงดัง แคว่ก จากการถอนริมฝีปากออกมาจากความชื้นภายในนั้นดังชัดเจน ณิชาครางเสียงสูงขึ้นทันที เมื่อความกระหายที่ถูกเติมเต็มไปอย่างรุนแรงถูกถอนออกไปอย่างกะทันหัน เธอขยับสะโพกไปมาอย่างหงุดหงิดใต้ผืนผ้าปู
ร่างกายของริวเองก็ตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง การสังเกตการณ์ที่เคยเป็ตรรกะ ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยความกระหายในการรุกล้ำอย่างบ้าคลั่ง
เขาฉีกซองของสารหล่อลื่นชนิดพิเศษที่ไม่มีสีและไม่มีกลิ่นออกทาลงบนแกนกายของตนเองที่กำลังแข็งขืนเต็มที่อย่างรวดเร็ว กลิ่นของยางหรือพลาสติกใดๆ ถูกกีดกันออกไปจากการทดลองนี้ทั้งหมด การััต้องเป็ไปอย่างบริสุทธิ์ที่สุด
ริวขยับไปอยู่ระหว่างขาของณิชา จัดให้เธอนอนในท่าหงาย เขาดึงเข่าของเธอเข้ามาชิดกับหน้าอกเพื่อเปิดทางให้การสอดใส่เป็ไปอย่างลึกที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้
"รอบนี้เราจะวัดความลึก" เขาพึมพำกับตัวเอง
เขาใช้ปลายองคชาตแตะลงบนช่องทางที่กำลังชื้นแฉะและเต้นตุบๆ จากการกระตุ้นก่อนหน้า ริวหายใจเข้าลึกๆ และเริ่มดันเข้าไปอย่างช้าๆ
อื้อออออ... ณิชาครางเสียงยาวเหยียด
ความรู้สึกนั้นรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าผนังกล้ามเนื้อภายในได้เรียนรู้ที่จะตอบสนองต่อการรุกรานได้อย่างยอดเยี่ยม ความคับแน่นนั้นรุนแรงจนริวต้องกัดฟันข่มอารมณ์ เขาััได้ถึงการบีบรัดที่เกิดขึ้นเป็ระลอกคลื่น ซึ่งไม่ใช่การเกร็งเพราะความเ็ป แต่เป็การเกร็งจากความเร้าอารมณ์
ริวเริ่มขยับตัวอย่างช้าๆ แต่เน้นความลึก แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้ร่างของณิชาลอยขึ้นจากที่นอนเล็กน้อยแล้วตกลงมากระทบกับฟูกเบาๆ
ตั๊บ... แช่บ... ตั๊บ...
ริวเอามือข้างหนึ่งกุมหน้าอกของณิชาไว้เบาๆ เพื่อวัดอัตราการเต้นของหัวใจ และใช้มืออีกข้างกำมือที่กำลังเกร็งแน่นของเธอเอาไว้
เขาก้มลงมองใบหน้าของเธอที่ยังคงหลับตาอยู่ แต่ภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทนั้น ริวรู้ดีว่าสมองส่วนลึกของเธอกำลังถูกรุกล้ำเข้าไปในฝัน
เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและป่าเถื่อนขึ้นกว่าการทดลองครั้งก่อน แรงกระแทกที่รุนแรงทำให้เกิดเสียง เพียะ! ของผิวเนื้อกระทบกัน
"นี่คือการบันทึกคลื่นสมองส่วนความสุข... จงจำมันไว้..." ริวกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูของเธออย่างมีอำนาจ
ร่างกายของณิชาตอบสนองอย่างสุดขีด เธอเกร็งไปทั้งตัว สะโพกพยายามยกสวนขึ้นมารับแรงกระแทกเ่าั้แม้ว่าจะหลับอยู่ การบีบรัดภายในช่องทางนั้นรุนแรงขึ้นอย่างไม่ลดละ
ริวเริ่มเคลื่อนไหวโดยไม่มีการควบคุมใดๆ ทั้งสิ้น สัญชาตญาณดิบที่เขาตั้งใจจะบันทึกผลกลับกลืนกินตัวเขาเอง การกระทบกระทั่งเป็ไปอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั่วจากความสุขที่ไม่อาจปฏิเสธได้
สาม... สอง... หนึ่ง...
เขากดร่างของณิชาไว้แน่นด้วยแรงทั้งหมดที่มี กระแทกเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของเธอเป็ครั้งสุดท้าย แรงกระตุกรุนแรงจากภายในตัวณิชาพุ่งเข้าปะทะแกนกายของเขาพร้อมกับการปล่อยน้ำเชื้อที่ร้อนผ่าวและท่วมท้นเข้าไปในโพรงถ้ำนั้นทั้งหมด
แรงกระตุกเกร็งของณิชากินเวลานานกว่าการทดลองครั้งก่อน เธอส่งเสียง อาห์! ที่แหบแห้งออกมาพร้อมกับการปล่อยอารมณ์ที่รุนแรงที่สุด ร่างกายเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้แล้วจมลงไปบนที่นอนอีกครั้งอย่างหมดแรง
ริวทรุดตัวลงทับร่างของณิชา หายใจหอบถี่ ใบหน้าของเขาซบลงบนซอกคอที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของเธอ
ข้อมูลถูกบันทึกเรียบร้อยแล้ว—แต่ข้อมูลนั้นมาพร้อมกับความรู้สึกอันเป็อันตรายอย่างยิ่ง: ความผูกพัน (Attachment)
เขาจ้องมองไปยังแววตาที่ปิดสนิทของณิชา สภาพร่างกายของเธอตอนนี้ดูบอบช้ำและถูกใช้งานอย่างหนัก แต่เธอกลับดูสงบอย่างประหลาดในห้วงนิทรานั้น ริวรู้สึกได้ถึงคลื่นความปรารถนาที่ไม่อิ่มเอม—ความปรารถนาที่จะทำซ้ำและทำซ้ำไปเรื่อยๆ เพื่อไขว่คว้า 'ความสุข' ที่ไร้เหตุผลนี้ไว้
ริวถอนตัวออกอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาเปียกชื้นไปทั้งตัว เขาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบงัน มองดูนาฬิกา... เหลือเวลาอีกเพียงสี่ชั่วโมงก่อนรุ่งสาง
เขาจะต้องหยุด ริวบอกตัวเอง เขาต้องประมวลผลข้อมูลที่ได้มาอย่างมหาศาลนี้เสียก่อน เพื่อทำความเข้าใจกับเชื้อไวรัสทางอารมณ์ที่กำลังคุกคามสภาวะตรรกะของเขา
แต่เมื่อเขาหันไปหยิบผ้าเช็ดตัว... สายตาของเขาก็กลับไปจับจ้องอยู่ที่ณิชาอีกครั้ง
'รอบต่อไปจะวัดผลของความอ่อนโยน' เสียงที่ไร้ตรรกะผุดขึ้นในหัว
ริวรู้ดีว่าเขาไม่ได้้าข้อมูลอีกต่อไปแล้ว แต่เขา้า 'ความสุขสม' ที่มนุษย์เรียกว่ามันว่า... การรักใคร่
เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งไป แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ริวเดินกลับมาที่เตียงอย่างช้าๆ ทรุดตัวลงข้างๆ ณิชาอีกครั้ง และเริ่มััไปตามร่างกายของเธออย่างประณีตราวกับว่าเธอกำลังตื่นอยู่... และการทดลองที่สามได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โดยไร้ซึ่งวัตถุประสงค์ทางวิทยาศาสตร์ใดๆ
287
