(นิยายแปล) แมวขาวสาบานจะแก้แค้นแต่มัววางแผนบนตักราชามังกร

        บทที่ 5 ภูตแห่งกาลเวลา

        ยามเช้าที่แสงแดดทอประกายผ่านแมกไม้

        สัตว์มารที่แสดงความเป็๞สุนัขซื่อสัตย์โดยไม่คาดคิดนั้นยามนี้ได้ชื่อว่าโคทาโร่ (ตั้งชื่อโดยรูริ)และกำลังเดินหาอาหารหาสมุนไพรอยู่ในป่ากับรูริ

        เธอยังไม่รู้ว่าสมุนไพรหรืออะไรบ้างในโลกนี้ที่กินได้แต่ภูตที่ติดตามมาก็คอยอธิบายอย่างละเอียด จึงไม่ต้องห่วงว่าจะเก็บของมีพิษกลับไป

        “นี่ล่ะ”

        ‘อันนี้ได้’

        ‘เคี้ยวอร่อยด้วยละ’

        ภูตไม่กินดื่มก็จริงแต่พวกเขามีตัวตนอยู่ในทุกที่และคอยแบ่งปันข้อมูลกัน จึงมีทั้งข้อมูลของภูตที่อาศัยอยู่ในสถานที่ซึ่งไม่มีมนุษย์และที่อาศัยอยู่ในสถานที่เดียวกับมนุษย์

        ป่านี้มีสัตว์มารอาศัยอยู่มากมายและโคทาโร่นี่เองที่อยู่บนตำแหน่งสูงสุดของผู้ล่าในป่า พอเธอออกปากชมมันก็ร้องอย่างภูมิใจ

        จากที่เคยหวาดๆหน้าตามันจนเข้าใกล้ได้ไม่สนิทใจเท่าไหร่ รูริในตอนนี้ก็เริ่มชินแล้ว เวลาโดนดุมันจะลู่หางตก เวลาชมก็จะส่ายหางไปมาอย่างดีอกดีใจเหมือนสุนัขโคทาโร่แสดงความรู้สึกออกมาเข้าใจง่ายเสียจนเธออดนึกเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้

        รอจนตะกร้าที่โคทาโร่คาบอยู่เต็มแล้วพวกเธอก็กลับไปบ้านซึ่งเชลซีรออยู่

        ก่อนนี้เพิ่งขอให้กางเขตแดนรอบบ้านใหม่เพื่อที่โคทาโร่จะได้เข้ามาได้

        เชลซีปูผ้าผืนใหญ่รออยู่ที่หน้าบ้านนั่นเอง

        “กลับมาแล้วค่ะ”

        “เก็บมาได้เยอะเลยนี่นา”

        เทของในตะกร้าลงบนผ้าแล้วคราวนี้ก็จับแยกไปตามประเภท

        ของเหล่านี้จะนำไปขายที่ตลาดในเมืองสมุนไพรกับผลไม้ซึ่งเก็บได้รอบๆ บ้านเชลซีซึ่งอยู่กลางป่าไร้ผู้คนนี้ขายในเมืองได้ราคาดีทีเดียว

        เมืองที่ว่ามีเผ่าโบราณอาศัยอยู่เป็๲จำนวนมากรูริจึงอารมณ์ดีแต่เช้าว่าจะได้เจอเผ่าโบราณเป็๲ครั้งแรก ซึ่งก็คงช่วยไม่ได้เพราะเธอจะได้เห็นคนที่มีหูแมวหูหมาของจริงเลยนี่นา

        ขณะที่เธอฮัมเพลงไปแยกสมุนไพรไปเชลซีเห็นของที่รูริเก็บมาแล้วก็ได้แต่คิ้วกระตุก

        “ต้องรีบสอนสามัญสำนึกให้เด็กนี้ก่อนจะกลายเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่แล้ว...”

        “หืม เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ”

        “รูริ มานี่หน่อยสิ”

        พอเดินไปหาตามคำเรียกเชลซีก็อธิบายเ๹ื่๪๫สมุนไพรกับผลไม้ให้ฟัง

        เธอไม่รู้อะไรเลยก็จริงแต่ของเกือบทั้งหมดที่เก็บมาตามคำแนะนำของภูตนั้นมีเป็๲สมุนไพรที่มีคุณค่าสูงหรือผลไม้หายากที่ไม่ค่อยมีขายในตลาดรวมอยู่ด้วยเป็๲จำนวนมาก

        ทั้งหมดนั้นเป็๞ของหายากที่ต่อให้เป็๞แถบนี้ก็ใช่จะได้เห็นกันบ่อยๆเธอว่าตัวเองไม่ได้เดินไปไกล แล้วแต่ละอย่างก็ขึ้นอยู่ทั่วไปตามธรรมชาติ หากหลายวันก่อนตอนเชลซีเป็๞คนไปเก็บนั้นไม่มีอะไรแบบนี้อยู่เลย

        พวกภูตคงอยากให้เธอดีใจจึงมีสมุนไพรที่ไม่มีทางขึ้นในฤดูนี้ปนอยู่ด้วย

        หากนำของหายากเหล่านี้ไปขายเป็๞จำนวนมากราคาตลาดก็จะพังเอาได้ แถมยังกลายเป็๞ที่จับตามองของคนอื่นด้วย

        ถ้าโดนคนคิดร้ายหมายหัวเอาก็จะเป็๲อันตรายเมืองที่ตั้งใจว่าจะไปนี้ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็๲เผ่าโบราณนานครั้งจึงจะมีคนที่อื่นแวะมา หากก็อยู่ใกล้เมืองหลวงจึงไม่อาจฟันธงได้ว่าจะไม่มีมาเลยเชลซีตบท้ายอีกว่าถ้าจะเป็๲เ๱ื่๵๹ก็เวลาโดนคนที่มองไม่เห็นภูตหมายตัวเอานี่แหละ

        ในกรณีนี้ ที่เชลซีห่วงไม่ใช่ตัวรูริโดยตรงแต่เป็๞ผลกระทบต่อคนรอบๆ เมื่อภูตลงมืออะไรเพื่อช่วยรูริมากกว่า

        หญิงชราตัดสินใจว่าจะไม่ขายทั้งหมดแต่ขายแค่ครึ่งเดียวก็พอ

        ว่าแล้วเชลซีก็กำส่วนที่เหลือขึ้นมาโยนไปข้างหน้า

        ที่นั่นพลันเกิดรอยแยกซึ่งส่องแสงสว่างสมุนไพรที่ถูกโยนไปก็หายเข้าไปในนั้น

        โดยไม่สนใจรูริที่ผงะไปเชลซีโยนผลไม้กับสมุนไพรเข้ารอยแยกไปเรื่อยๆ ไม่นานนัก ผลไม้และสมุนไพรกองโตก็หายไปหมด

        “คุณเชลซี เมื่อกี้มัน!? อะไรน่ะ!!”

        “จะอะไรก็ข้าเปิดช่องมิติไง”

        “ทำได้ไงน่ะ แล้วช่องมิติคืออะไร!?”

        มองสีหน้าตื่นเต้นของรูริแล้วหญิงชราก็นึกได้ว่า “อ้อ รูริไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรของโลกนี้เลยนี่นะ” ก่อนจะอธิบาย

        “อันนี้น่ะ คือเราขอให้ภูตแห่งกาลเวลาที่ไม่ได้อยู่ในโลกอื่นช่วยเชื่อมโยงมิติไปยังโลกของภูตแห่งกาลเวลา กลายเป็๲ช่องมิติขึ้นมาแล้วของที่ใส่ไว้ในช่องมิติที่ว่านี่จะถูกหยุดเวลาเอาไว้ไงละเราถึงเอาสมุนไพรกับผลไม้เก็บไว้ได้โดยไม่ต้องห่วงว่ามันจะเสียมนุษย์หนึ่งคนสามารถมีช่องมิติเป็๲ของตัวเองได้หนึ่งอัน ปริมาณพลังเวทและความเข้ากันของคลื่นกับภูตแห่งกาลเวลาจะเป็๲ตัวกำหนดขนาดของช่องมิติเวทมนตร์นี้น่ะง่ายๆ ขอแค่มีพลังเวท ขนาดเด็กยังใช้ได้เลย”

        “ฉันก็ทำได้ด้วยเหรอ”

        “ก็ลองดูสิ”

        ด้วยประสบการณ์ที่เคยเล่นเกมทำให้เธอจินตนาการเวทมนตร์ประเภทนี้ได้ไม่ยากแล้วรอยแยกเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีปัญหาอะไร

        เธอรู้สึกได้ว่าพลังเวทลดลงไปมากกว่าทุกทีแต่เมื่อเห็นรอยแยกเรืองแสง นั่นก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่อะไรเลย

        “โอ้---!”

        มันช่างง่ายดายดังที่เชลซีบอก

        และทำให้เธอทึ่งว่าเวทมนตร์ช่างสะดวกจริงๆ

        เท่านี้ก็ไม่จำเป็๲ต้องเหนื่อยแบกของหนักไม่ต้องห่วงว่าอาหารจะหมดอายุเมื่อไหร่ ช่างเป็๲เวทมนตร์ที่วิเศษอะไรอย่างนี้แม่บ้านทุกคนควรมีไว้ใช้

        รูริจ้องรอยแยกนั้นอยู่พักหนึ่ง อยู่ๆก็มุดหัวเข้าไปในรอยแยก ทำเอาเชลซีตาถลน

        มองจากคนอื่นแล้วมันเหมือนมีร่างไร้ศีรษะนั่งอยู่กับพื้นราวกับฉากหนึ่งในหนังสยองขวัญก็ไม่ปาน

        เชลซีรีบคว้าคอเสื้อรูริดึงกลับมา

        “หวา อยู่ๆ ทำอะไรน่ะ มึนไปหมดเลย”

        “นั่นมันคำพูดของข้า! เ๯้านั่นแหละทำอะไร!!”

        “ก็อยากรู้นี่นาว่าข้างในเป็๲ยังไง”

        “ไม่มีใครบ้าพอจะมุดหัวเข้าไปดูหรอก!”

        “เหรอคะ”

        หญิงชราตัวสั่นเทิ้มหากรูริก็เพียงแต่ทำหน้างง

        “แต่ว่า ข้างในกว้างมากแล้วก็สว่างดีด้วยนะคะ”

        “หา?”

        “คุณเชลซีก็ลองดูสิ”

        เธอดันเชลซีที่ยังทำหน้างุนงงให้ไปยังรอยแยกเรืองแสง

        อีกฝ่ายปฏิเสธเสียงแข็งแต่ความอยากรู้ก็ชนะไปได้ฉิวเฉียด หลังจากรีรออยู่ครู่หนึ่ง ก็กลั้นใจมุดหัวเข้าไป

        “มองจากทางนี้ก็น่ากลัวจริงๆ แฮะ...”

        เห็นเชลซีไม่มีหัวแล้วรูริจึงทำหน้าแหยด้วยเพิ่งเข้าใจว่าตอนตัวเองมุดนั้นเป็๲อย่างไร ไม่นานนักเชลซีก็ถอนศีรษะกลับมาด้วยสีหน้าตะลึง

        “คุณเชลซี?”

        เธอโบกมือตรงหน้าหญิงชราก่อนที่อีกฝ่ายจะได้สติ

        “เป็๞ไรไหมคะ”

        “อ้อ ไม่เป็๲ไรหรอก แต่๻๠ใ๽นิดหน่อยข้าไม่เคยนึกมาก่อนว่าข้างในจะเป็๲แบบนั้น”

        “ไม่เคยเข้าไปดูจริงๆ เหรอคะ”

        “คงเพราะมีคติฝังหัวไปแล้วว่าไม่มีทางเข้าไปได้อย่าว่าแต่ช่องมิติของข้าไม่ได้ใหญ่มาก ยังไงก็เข้าไปไม่ได้อยู่ดี”

        รูริหยุดคิดเล็กน้อย

        เธออยากลองเข้าไปทั้งตัว แต่ดูจากท่าทีของเชลซีแล้วก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะปลอดภัยหรือเปล่า

        ใจหนึ่งไม่อยากทำเ๹ื่๪๫เสี่ยงแต่เท่าที่ลองมุดหัวดูก็รู้แล้วว่ามีอากาศหายใจได้

        “อืม อยากลองเข้าไปจังเลย ทำไงดีนะ”

        ถ้าเข้าไปแล้ว ปากทางเกิดปิดออกมาไม่ได้จะทำยังไงดี

        ความอยากรู้กับความกังวลปะทะกันอย่างสูสีให้เธอกุมขมับกลุ้มใจอยู่พวกภูตก็หัวเราะคิกคักขึ้นมา

        ‘ไม่ต้องห่วงหรอก’

        ‘เขาเรียกให้เ๽้าเข้าไปอยู่นี่ไง’

        “เรียกให้เข้าไป....ใครเรียกเหรอ”

        ‘เข้าไปแล้วก็รู้เองแหละ’

        เธอหันไปมองหน้ากับเชลซีก่อนจะสรุปได้ว่าถ้าพวกภูตรับรองแล้วก็คงไม่เป็๲ไรจริงๆเธอจึงทำรอยแยกให้ใหญ่ขึ้นแล้วกระโจนเข้าไป

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite

https://bit.ly/2Gbylei