ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เสียงนี้มาอีกแล้ว

           วันนี้ชิงเถาก็ยังหยุดอยู่บ้านอีกวันแต่วันนี้มีเพียงนางคนเดียวที่อยู่ คนอื่นๆ ออกไปตลาดกันหมดแล้ว เรื่องสร้างห้องเก็บของนายช่างได้เอาคนมาเพิ่มเพื่อเร่งมือให้เสร็จเร็วขึ้นคาดว่าเย็นนี้ก็คงแล้วเสร็จ ชิงเถาเดินออกจากจวนไปฝึกปราณที่เคยฝึกเมื่อวานเนื่องจากนางลองฝึกแล้วเมื่อคืนพบว่าพลังปราณในป่าด้านหลังนี้จะมีให้นางดูดมาใช้ได้มากกว่า ดังนั้นวันนี้ทั้งวันนางก็จะฝึกอยู่ที่นี่นางได้บอกคนอื่นไปแล้วว่ามีเรื่องให้ต้องทำจึงไม่ต้องกลับไปตอนที่ทุกคนกลับมา วันนี้นางจะดึงพลังปราณมาเพิ่มความแข็งแกร่งจุดตันเถียนแค่ตอนเช้าเพราะตอนบ่ายนางจะไปทำข้อต่อไปแล้ว 

           ตอนบ่าย หลังจากที่ชิงเถาทานข้าวที่เอามาด้วยจนอิ่มนางก็เริ่มฝึกขั้นต่อไป ซึ่งอธิบายถึงการดึงพลังปราณมาเก็บในจุดตันเถียนวิธีไม่ได้แตกต่างกับวิธีการก่อนหน้านัก ชิงเถาจึงไม่ต้องฝึกที่ละขั้นตอนอย่างช้าๆแล้ว เมื่อเข้าใจก็ทำตามขั้นตอนต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วก็ไปถึงหน้าต่อไปที่จะเป็นการดูดซับพลังปราณในอากาศในท่านั่งสมาธิจนเมื่อชิงเถาเริ่มจะมีเส้นสายของปราณในธรรมชาติไหลเข้ามาในตัวนางวิธีนี้ไม่ได้ทำให้ร่างกายนางเหนื่อยแต่อย่างไร แต่กลับกันยิ่งได้ดึงพลังปราณมาร่างกายก็ดูเหมือนจะชอบสิ่งนี้เอามากๆด้วย  เมื่อดึงปราณในอากาศในท่านั่งได้แล้วหน้าหนังสือหน้าต่อไป ก็เป็นการฝึกด้วยการยืน ชิงเถายืนตามลักษณะที่หนังสือบอกคือยืนกางขาออกให้ปลายเท้าขนานกับไหล่ส่วนแขนทั้งสองก็เหยียดตรงออกด้านข้างท่านี้เพียงชิงเถาจะยืนให้นิ่งๆ ยังอยากเลยแต่เมื่อทำได้คือปริมาณพลังปราณที่เข้าหานางมากกว่าวิธีแรกเสียอีกถึงจะแลกมาด้วยความเมื่อยขบของร่างกายก็ตาม

           วันต่อมาชิงเถาจะต้องสร้างตู้เก็บสมบัติให้พ่อค้าผู้นั้นและก็ของครอบครัวนางที่ทางร้านนำมาส่งให้ครึ่งหนึ่งในเมื่อวานจนตอนนี้ตู้ที่เรียงรายอยู่ในห้องที่ทำขึ้นใหม่จึงได้แน่นจนนางจะไม่มีที่เดินอยู่แล้วรอบนี้มีตู้ที่พวกนางจะต้องเพิ่มแร่กรีดร้องเกือบสี่ร้อยหลังตู้จึงต้องวางหลังใหญ่เล็กซ้อนกันหลายชั้นขอให้เพียงมีที่ให้นางเทแร่กรีดร้องให้โดนทุกตู้ก็เป็นพอ

“เถาเอ๋อร์ให้พ่อช่วยนะลูก” จิ้นสิงที่เห็นว่าเป็นงานใหญ่ที่นางต้องทำคนเดียวจึงเอ่ยอาสาออกมา

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะทุกคนออกไปรอข้างนอกเถอะ ข้างนอกน่าจะเสียงไม่ดังเท่าในนี้”ชิงเถาบอกกับทุกคนที่มายืนออกันอยู่หน้าประตู้เข้าห้องนางไม่สามารถให้คนอื่นช่วยได้ เพราะยังหาคำตอบให้ไม่ได้ในการทำสิ่งนี้ของนาง

“ถ้าฉะนั้นก็ระวังตัวให้มากนะลูกนี่ปิดหูไว้ให้สนิทนะ” นางลี่จูบอกลูกออกมา พร้อมยื่นก้อนผ้าเล็กๆ ไว้ให้นางอัดหู ซึ่งชิงเถาก็รีบให้ทุกคนเห็นทันทีทุกคนจะได้สบายใจมากขึ้น

“เจ้าค่ะข้าจะรีบทำให้เสร็จเร็วๆ” ชิงเถาบอกทุกคน จากนั้นจึงปิดประตูขังตัวเองไว้กับพวกตู้ในห้องนี้ ถึงห้องนี้จะทำจากไม้ที่สั่งให้ปิดช่องเล็กน้อยที่มีให้มิดชิดที่สุดแต่ด้วยอานุภาพของแร่กรีดร้องมีขนาดนี้ห้องของนางคงช่วยลดเสียงได้เพียงแค่หนึ่งหรือสองในสิบส่วนเท่านั้นดังนั้นนางจึงต้องรีบๆ ทำให้เสร็จโดยเร็ว

‘มาเริ่มกันเถอะ’เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยออมาให้สัญญาณการเริ่มงานชิงเถาก็เปิดขวดแร่กรีดร้อง นางเคยทำงานนี้มาแล้ว จึงสามารถทำได้รวดเร็วขึ้นเป็นเท่าตัวแต่เนื่องมีขนาดเยอะขนาดนี้ก็คงต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งเค่อได้

ข้างนอกห้องทุกคนในครอบครัวมายืนรอโดยออกห่างออกมาพอสมควร

“พี่รองเริ่มแล้ว”หมิงลู่พูดออกมา แต่ไม่มีใครสนใจที่เขาพูดหรอกเพราะเสียงงานของชิงเถานั้นกลบไปจนหมดแล้ว สีหน้าทุกคนตอนนี้มองไปทางห้องด้วยความเป็นห่วงและเอาใจช่วยให้ชิงเถาทำงานนี้ให้แล้วเสร็จเร็วๆ

ชาวบ้านในระแวก

“แงงงง”  “ฮือๆๆๆๆ” เสียงนี้อีกแล้ว”  “เสียงจากบ้านไหนกัน”  “พาลูกข้าเข้าบ้านเร็วเข้า”  “นี่มันอะไรอีกเนี่ย”  หลายๆ เสียงที่ออกมาจากเหตุการณ์ที่มีเสียงแร่กรีดร้องดังรบกวนอีกแล้วเสียงดังออกมานั้นเหมือนครั้งก่อนที่พวกเขาได้ยินไม่มีผิดแต่ทำไมรอบนี้จะนานกว่าเดิมล่ะ แล้วจะไหนที่เสียงค่อยๆ ดังเพิ่มขึ้นอีก

จวนตระกูลเยี่ยน(จวนที่ติดกับจวนสกุลเจี้ยนเฉิง)

 “เสียงนี้อีกแล้ว ฮูหยินต้องอารมณ์เสียมากแน่ๆ”บ่าวรับใช้ที่เริ่มได้ยินเสียงดังลอยมาจึงเริ่มพูดคุยกัน ยังไม่ทันขาดคำดีเสียงฮูหยินก็เริ่มมีน้ำโหร้องเสียงดังแข่งกับเสียงดังของชิงเถา

“เสียงนี้มันอะไรกัน”ฮูหยินตระกูลเยี่ยนที่นอนกลางวันจะต้องตื่นขึ้นมาเจอเสียงดังอย่างนี้อีกแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองที่นางได้ยินเสียงนี้แล้วจากที่วันนี้ลูกชายนางมาหาจนนางยิ้มแก้มปริมาครึ่งวันแล้ว แต่ต้องมาเสียอารมณ์เอาตอนนี้

“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาปิดประตูหน้าต่างเร็วเข้า”นางตะโกนแข่งกับเสียงแร่กรีดร้องออกไปเรียกบ่าวไพร่ให้เข้ามาปิดหน้าต่างที่เปิดรับลมไว้หลายบาน

“เจ้าค่ะ”เสียงบ่าวรีบตอบรับและรีบเข้ามากันหลายคนพวกนางรีบช่วยกันปิดห้องให้มิดชิดหนีจากเสียงนั้นให้มากที่สุด  แต่เสียงก็ลดลงได้ไม่มานักอารมณ์ผู้ได้ยินยังมีมากอยู่ จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว

“ข้าไม่ไหวแล้วนะต้องจัดการให้เข็ดหลาบ” ฮูหยินยืนขึ้นแล้วรีบเดินออกจากห้อง

“เสียงมาจากที่ไหนไปหาต้นตอมาซะ ข้าจะได้ไปจัดการมันได้ถูก”นางออกมาแล้วบอกแก่บ่าวที่ยืนรอรับใช้อยู่หน้าเรือน

“รับทราบขอรับ”บ่าวชายตอบรับแล้วจึงรีบไปสืบทันที ก่อนที่คนจะโดนฮูหยินลงโทษจะเป็นเขาเอง