บทที่ 11 การต่อสู้
“ขอโทษ? ข้าต้องขอโทษอะไรนางกัน ข้าไม่กล้าลงมือกับบิดามารดาหรอก ท่านพ่อ ถึงแม้ท่านจะเป็บิดาของข้า ก็ไม่ควรพูดเหลวไหลเช่นนี้นะ” เสียงประโยคนี้ดังแหลมคมมาก เพื่อนบ้านทั้งสองข้างได้ยินกันอย่างชัดเจน ทุกคนต่างตั้งใจฟังด้วยความกระตือรือร้น ยากนักที่จะได้ดูละครเช่นนี้ เฉินผิงอันะโเสียงดังด้วยใบหน้าดุดัน
“เ้าลูกสาวไร้ค่า ยังกล้าพูดเหลวไหลอีกหรือ ต่อหน้าข้า เ้ายังกล้าโกหก ดูซิว่าข้าจะตีเ้าตายหรือไม่” เฉินเถียนเถียน้าผลแบบนี้พอดี เมื่อครู่ตบหน้าอย่างมีเทคนิค บนใบหน้าของหลินชุนฮวาไม่เห็นร่องรอยใด ๆ เลย แต่นี่กลับยั่วโทสะเฉินผิงอันได้ดีมาก
“ถึงแม้ท่านจะช่วยท่านแม่ แต่ก็ไม่ควรใส่ร้ายข้าแบบนี้นะ ถึงให้ข้ามีความกล้าสิบเท่า ข้าก็ไม่กล้าลงมือกับแม่หรอก ท่านแม่ ท่านเป็คนที่รักข้ามากที่สุด ท่านช่วยอธิบายให้ท่านพ่อฟังหน่อยเถอะ” ความโกรธแค้นผ่านแววตาของหลินชุนฮวา แต่ในเวลาอันสั้น นางก็เข้าใจแล้วว่าการเผชิญหน้ากับลูกสาวตัวแสบแบบโจ่งแจ้งคงทำไม่ได้แล้ว ดังนั้น เป็ครั้งแรกที่นางก้มหัวลงต่ำ
“ลูกคิดเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อลูกไม่อยากแต่งงานไปบ้านนั้น ก็ไม่ต้องไปก็ได้ ก่อนหน้านี้แม่ผิดเอง ที่เดาใจลูกผิด คิดว่าลูกควรใช้ชีวิตที่ไม่ต้องกังวลเื่ปากท้อง” เฉินเถียนเถียนย่อมไม่เชื่อเื่นี้ แต่ตอนนี้ถ้านางยังคุกคามต่อไป กลับทำให้ชาวบ้านที่ยังอยู่บนถนนมีความรู้สึกไม่ดี ในตอนนี้ นางโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง และยังอยู่ในยุคโบราณที่ความกตัญญูใหญ่กว่าฟ้า สิ่งเดียวที่นางพึ่งพาได้ก็คือชาวบ้านคนอื่น ๆ
ถ้าหากมารดายอมรับผิด แต่ตัวเองยังคงคุกคามอยู่ ไม่ว่าตัวเองจะถูกหรือผิด สายตาของคนอื่นที่มองตัวเองก็จะแตกต่างออกไป หลินชุนฮวาทำภาพลวงตาออกมาได้ดีเกินไป ณ เวลานี้ สิ่งที่ผู้คนเห็นเพียงชั่วครู่ชั่วยาม ยังไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของชาวบ้านได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเองมาถึงยุคนี้ นิสัยเปลี่ยนแปลงมากอย่างผิดปกติ ยากที่จะดึงดูดความสนใจของผู้คน ดังนั้นถึงแม้เฉินเถียนเถียนจะรู้สึกไม่ยอมแพ้บ้าง แต่ก็ต้องหยุดลง
“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านแม่ทำเพื่อข้า เพียงแต่คุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ ลูกไม่ชอบเขาจริง ๆ ”เฉินเถียนเถียนทำท่าทางเป็ลูกสาวที่น่ารัก ความโกรธแค้นผ่านแววตาของหลินชุนฮวา ถ้าลูกสาวคนนี้ยังคงเอาแต่ใจต่อไป สถานการณ์ของตัวนางก็จะดีขึ้นมาก ในเมื่อเฉินเถียนเถียนอ่อนข้อแล้ว หลินชุนฮวาก็ต้องฝืนอาการคลื่นไส้ต่อไป
“ไม่ชอบก็ไม่ชอบ เราค่อยหาใหม่ก็แล้วกัน” เฉินผิงอันเห็นใบหน้าสดใสในความทรงจำอีกครั้งกลับเงียบไป ในใจรู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก
“คิดว่าตัวเองเป็คุณหนูใหญ่จริง ๆ หรือ ไม่ลองมองตัวเองดูบ้างหรือว่าเป็อย่างไร ยังจะรังเกียจคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่อีก ข้าว่าเ้าคงอยากขึ้น์แล้ว” เฉินเถียนเถียนขอบคุณบิดาผู้โง่เขลาจากใจจริง ตอนนี้พูดเช่นนี้ ไม่ใช่กำลังให้โอกาสเฉินเถียนเถียนระบายหรอกหรือ นางรีบพูดเสียงดังพร้อมน้ำตาคลอ
“ท่านพ่อ ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ท่านเป็บิดาแท้ ๆ ของข้านะ ข้าอาจไม่คู่ควรกับคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ก็จริง แต่ก็ไม่ได้ต่ำต้อยถึงขั้นเป็ของเล่นให้ใคร ท่านส่งข้าไปหาคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่โดยไม่บอกกล่าว หรือคิดว่าเป็เกียรติของลูกสาวหรือ” เฉินผิงอันมองคนรอบข้าง สายตาของเขาเต็มไปด้วยนัยลึกซึ้ง ลูกสาวคนนี้มาหลอกล่อพ่อชัด ๆ เฉินผิงอันปวดหัวมาก แต่กลับไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร สุดท้ายก็เป็แค่ชาวนา สมองไม่ได้ปราดเปรื่องขนาดนั้น ส่วนหลินชุนฮวาตอบสนองทันที จับเฉินผิงอันไว้
“ผิงอัน เ้าดูสิ เ้าก็แค่พูดไม่เป็เถียนเถียนเป็ลูกสาวนะ เป็ธรรมดาที่จะอายบ้าง เกรงว่านางคงยังไม่เข้าใจความตั้งใจดีของเรา” เฉินผิงอันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยื่นบันไดให้เขา แน่นอนว่าเขาก็ต้องเดินลงบันไดไป
“ฮึ ก็แค่เ้าใจดี” พูดจบก็เดินจากไปอย่างโกรธเคือง เฉินเถียนเถียน รู้สึกผิดหวังเป็อย่างมาก ชายผู้นี้ช่างไร้สมองเสียจริง เพียงแค่ถูกยั่วยุเล็กน้อยก็พุ่งเข้าใส่อย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่น่าเสียดายที่หลินชุนฮวาเป็คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมพอสมควร หลินชุนฮวามองดู เฉินเถียนเถียนก้มหน้าลง นางรู้สึกภูมิใจขึ้นมาทันที เ้าเด็กสาวต่ำต้อยเพียงเท่านี้ ท้ายที่สุดก็หนีไม่พ้นกำมือของข้า แต่เมื่อหลินชุนฮวา ค่อย ๆ เข้าใกล้เฉินเถียนเถียน เฉินเถียนเถียนก็หลบไปทางด้านข้างโดยไม่ได้ตั้งใจ นี่ไม่ใช่เพราะนางจงใจทำ แต่เป็ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของร่างกายนี้
ดูเหมือนว่านางก็เคยถูกหลินชุนฮวารังแก าแบางส่วนบนร่างกายนั้นเกิดจากหลินชุนฮวาเป็ต้นเหตุ ลุง ๆ ป้า ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ส่งเสียงดูถูกออกมา มีแค่เฉินผิงอัน ไอ้โง่นั่นที่มองไม่ออก ทุกคนต่างเห็นกันหมดแล้วว่าเฉินเถียนเถียน ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแค่ไหนภายใต้อำนาจของหลินชุนฮวา เฉินผิงอันอาจจะไม่ได้ไม่เห็นแต่ถึงแม้จะเห็นแล้ว เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะสนใจหรือแม้กระทั่งคิดว่ามันเป็เื่ปกติธรรมดา ความโกรธปรากฏในแววตาของหลินชุนฮวา แต่ต่อหน้าผู้คนมากมาย นางก็ไม่สามารถแสดงออกได้ ได้แต่กลั้นใจเดินเข้าไปใกล้อย่างช้า ๆ
“พอแล้วเถียนเถียน ระหว่างพ่อกับลูกจะมีเื่โกรธเคืองอะไรกัน การตัดสินใจของพ่อเ้า ถึงแม้เ้าจะไม่ชอบ แต่ท้ายที่สุดก็เพื่อความดีของเ้า แล้วเหตุใดเ้าถึงต้องดื้อรั้นกับท่านด้วยล่ะ” เฉินเถียนเถียนอยากจะโต้แย้งกลับไปจริง ๆ แต่น่าเสียดาย ตามนิสัยเดิมของเฉินเถียนเถียน นางควรจะก้มหน้าลงอย่างอ่อนแอ เพื่อไม่ให้ทุกคนสงสัย
นางจึงกัดฟันกลืนความโกรธนี้ลงไป ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าจะอดทนกับเ้าไปก่อนนะหลินชุนฮวา รอดูเถอะ! เ้าจะต้องได้รับกรรมอย่างสาสมแน่ ท่าทางก้มหน้าอย่างอ่อนแอของเฉินเถียนเถียนทำให้หลินชุนฮวา รู้สึกภูมิใจยิ่งนัก ยื่นมือแกล้งทำเป็สนิทสนมจับแขนของ เฉินเถียนเถียนแต่ความจริงแล้วกลับบิดแขนของนางไปด้วยและกระซิบข้าง ๆ หูของเฉินเถียนเถียน อย่างชั่วร้ายว่า
“หากเ้ายังกล้าดื้อรั้นอีก ข้าจะส่งเ้าไปให้คนป่าในูเา ข้าอยากจะดูซิว่าเ้าจะหนีพ้นจากมือพวกมันได้อย่างไร” เฉินเถียนเถียนรู้สึกเ็ปอย่างรุนแรงในทีแรก จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มเยาะขึ้นมา หากเป็เฉินเถียนเถียนคนเดิมอาจจะถูกข่มขู่ได้ ผิดกับตอนนี้นางแตกต่างออกไปมากแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะแสดงออก
หากนิสัยเปลี่ยนไปมากเกินไปในทันทีทันใด นางคงไม่ได้รับประโยชน์อะไร หนอยนังแม่มดแก่!! รอดูเถอะ สิ่งที่เ้ามอบให้ข้าเหล่านี้ สักวันหนึ่งข้าจะตอบแทนเ้าคืนร้อยเท่าพันเท่าเลย ความเ็ปที่เถียนเถียนเคยได้รับ ข้าจะตอบแทนให้เ้าเป็อย่างดี เฉินเถียนเถียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ในความเป็จริงนางกลับกลั้นน้ำตาร้อนตามหลังหลินชุนฮวากลับไป ชาวบ้านที่อยู่ด้านหลังเห็นดังนั้น ต่างก็ถอนหายใจด้วยความเสียดาย
49K
