ตอนที่ 1 อย่ารังแกแม่จ๋า
“แม่จ๋า! ตื่นสิ! อย่าเพิ่งตาย! ฮือออ...แม่จ๋า...”
เหลิงหยุนเจียวฟื้นสติท่ามกลางหัวสมองที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย เสียงร้องไห้โฮของเด็กน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะดังลั่นอยู่ข้างหู ร่างทั้งร่างของเธอสั่นสะท้านรุนแรง
แต่อย่างไร เธอรู้สึกหายใจหายคอลำบากเหลือเกิน เปลือกตาก็ยังหนักอึ้งเกินกว่าจะเปิดมองได้ และทุกอณูร่างกายก็ยังปวดร้าวระบมแสนสาหัสราวกับเพิ่งโดนจับไปทรมานมาก็ไม่ปาน
ทันใดนั้น ก็มีสุ้มเสียงอันชั่วร้ายของหญิงแปลกหน้านางหนึ่ง แหกปากะโลั่นอย่างหยามเหยียดว่า
“เ้าสวะน้อย แม่สุนัขตัวเมียของเ้าได้สิ้นใจตายไปแล้ว! ควรจะดีใจที่เ้ายังไม่ตายโหงตายห่าตามมันไป แต่....”
น้ำเสียงอันชั่วร้ายของหญิงแปลกหน้าชะงักหยุดกลางคัน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักเจือผสมความอาฆาตพยาบาทดั่งพิษร้าย
“แต่ชีวิตหลังจากนี้ของเ้าต่อให้อยู่ก็เสมือนตายทั้งเป็! พวกเ้า! พาตัวเศษสวะน้อยไป!”
“พวกเ้า! อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามานะ! แม่จ๋า…แม่จ๋า! ช่วยข้าด้วย!”
สุ้มเสียงของเด็กน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะดังกึกก้องขึ้นอีกครา สิ่งนี้เปรียบเสมือนเหล็กแหลมที่พุ่งเสียบทะลุใส่ดวงใจของเหลิงหยุนเจียว
เธอเบิกตาคู่เ็าโพล่งขึ้นในทันใด รีบหันศีรษะขวับและใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานเข้าใส่ต้นเสียงอย่างรวดเร็ว
ยังไม่ทันที่ชายฉกรรจ์เ่าั้จะแตะััร่างกายของเด็กชายตัวน้อยเสียด้วยซ้ำ กรงเล็บเรียวยาวทั้งห้าของเหลิงหยุนเจียวก็พุ่งตะปบเข้าใส่ลำคอของอีกฝ่ายไว้เสร็จสรรพ
แกร๊ก!
เสียงกระดูกคอลั่นหักสนั่นหวั่นไหวโดยพลัน แม้กระทั่งไออากาศมวลความร้อนรอบตัวยังสั่นไหวบิดเบี้ยว
ก่อนที่ผู้คนรอบข้างจะทันตอบสนองอันใด ชายฉกรรจ์ร่างกำยำผู้นั้นก็ล้มลงต่อหน้าต่อตาเหลิงหยุนเจียว ม่านตาดำของเด็กชายตัวน้อยตีบเล็กเท่ารูเข็ม สีหน้าการแสดงออกดูใสุดขีด ไม่สามารถระงับคลื่นอารมณ์ให้สงบได้
“แม่จ๋า!”
เด็กชายตัวน้อยรีบวิ่งมากอดต้นขาของเหลิงหยุนเจียวด้วยความปิติตื้นตัน โดยพร้อมกันนั้นเอง จู่ๆก็มีกระแสความทรงจำแปลกประหลาดมากมายทะลักหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดของเธอราวกับน้ำป่า
ในฐานะสายลับผู้มีนิสัยใจคอเหี้ยมโหดอันดับต้นๆแห่งยุคศตวรรษที่22 เธอได้รับภารกิจสุดท้ายโดยต้องสังหารผู้ทรยศในองค์กร จุดจบในตอนจบคือจำต้องพลีชีพตายไปพร้อมกับพวกมัน และนั่นส่งผลให้เธอทะลุมิติมายังโลกแห่งนี้!
โลกแห่งนี้เรียกว่า ทวีปลมปราณฟ้า ความแข็งแกร่งคือสิ่งสำคัญเหนือสรรพสิ่ง และทุกคนก็ยังสามารถฝึกปรือลมปราณได้อีกด้วย
ทว่าร่างกายที่เธอกำลังอยู่นี้ แม้จะเป็ถึงคุณหนูหกแห่งตระกูลเหลิงผู้ยิ่งใหญ่และสูงศักดิ์ในเมืองหลวงเซินจิ้ง แต่พร์ที่ได้มากลับเป็เพียงเศษขยะไร้ประโยชน์ นางไม่สามารถฝึกปรือหรือแม้แต่จับััการมีอยู่ของลมปราณได้ด้วยซ้ำ เพราะเหตุนี้เอง นางจึงกลายมาเป็ความอัปยศอดสูของตระกูลเหลิงั้แ่ยังเด็ก
เมื่อห้าปีก่อน เ้าของเดิมถูกผู้ไม่ประสงค์ดีวางแผนชั่วล้อมกรอบจนต้องตั้งครรภ์นอกสมรส เื่นี้ส่งผลให้ต่อมา ตระกูลเหลิงต้องกลายมาเป็ตัวตลกประจำเมืองหลวงเซินจิ้งอยู่ระยะใหญ่
ด้วยสาเหตุนี้เอง ประมุขตระกูลจึงส่งนางมาที่ตระกูลเหลิงสายรองในเมืองเฟิงหยวนเสมือนการตัดหางปล่อยวัด
ใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมา เ้าของเดิมกับลูกชายตัวน้อยของนางต่างถูกคนในตระกูลสายรองข่มเหงรังแกสารพัด กล่าวได้ว่าแต่ละวิธีล้วนแล้วแต่โเี้ผิดมนุษย์มนา
ในวันนี้ นางถูกกคุณหนูรองล่อลวงให้ไปในป่าทุรกันดาร ก่อนจะโดนรุมทุบตีจนตาย!
ร่างหนึ่งยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล คือสาวน้อยในชุดอาภรณ์สีเขียวกำลังยกสองมือขึ้นกอดอก ส่งเสียงเ็าก่นเบาๆปนไม่พอใจอยู่หลายที สีหน้าการแสดงออกเผยถึงแววความอำมหิตดูแคลนสุดหัวใจ
“ไม่ว่าอย่างไร วันนี้เ้ายังต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่! พวกเ้า! จัดการมัน!”
ทันทีที่สาวน้อยยกมือส่งสัญญาณให้ ก็มีชายฉกรรจ์ร่างกำยำอีกสามคนวิ่งตรงเข้ามาล้อมกรอบเหลิงหยุนเจียวเอาไว้อย่างแ่า
เหลิงหยุนเจียวยืนนิ่งยังรู้สึกได้ว่า ขวดน้ำมันตัวน้อยที่เกาะแข้งเกาะขาของนางอยู่กำลังสั่นเทาหวาดกลัวมากเพียงใด เห็นได้ชัดว่า เขาขวัญเสียหนักแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกอดแน่นไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย
แต่เสี้ยวอึดใจต่อมา เธอก็ได้รับรู้จากกระแสความทรงจำแปลกประหลาดที่ไหลบ่าเข้ามา ได้ความว่า ในสายตาเ้าของเดิม เด็กชายตัวน้อยคนนี้ก็คือจุดด้างพร้อยที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเ้าของร่างเดิม
เพราะแบบนั้น เ้าของร่างเดิมจึงไม่เคยรักหรือสนใจเด็กคนนี้มาก่อนเลย ในทางตรงข้าม นางกลับโยนความผิดทั้งหมดให้กับเขา ทั้งยังดุด่าทุบตีเพื่อระบายอารมณ์ความโกรธที่ได้รับมาจากภายนอกลงที่เขาอีกด้วย
แต่ถึงแบบนั้น เด็กน้อยคนนี้ก็ยังเลือกที่จะปกป้องเ้าของเดิมโดยไม่คิดชีวิต
ส่วนสาวน้อยในชุดสีเขียวเบื้องหน้าของนางก็คือ สาวรับใช้คนสนิทของคุณหนูรองแห่งตระกูลเหลิงสายรอง
ในวันธรรมดาทั่วไป ก็เป็นายบ่าวคู่นี้ที่ชอบรุมกลั่นแกล้งรังแกและสร้างปัญหาให้กับสองแม่ลูกมากที่สุดแล้ว
เธอหรี่สายตาบีบแคบลง กำลังมุ่งสมาธิตั้งท่าเตรียมต่อสู้ ทว่าทันใดนั้น ก็บังเอิญสังเกตเห็นแถบสีดำบนข้อมือของตนเข้าพอดิบพอดี ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า ระบบห้องสมุดสีดำที่เป็ไมโครชิพสำหรับสายลับนักฆ่าในชีวิตก่อนหน้าจะทะลุมิติมากับเธอด้วย
ชายฉกรรจ์ทั้งสามเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นต่อเนื่อง เหลิงหยุนเจียวชำเลืองมองคนพวกนั้นอย่างแ่เบา ทันใดนั้น มุมปากของเธอก็กระตุกยิ้มเผยแววความชั่วร้ายออกมา พร้อมควักเอาวัตถุสีดำด้านกระบอกหนึ่งขึ้นมาจากห้วงระบบ
2K
