ซ่งอันหลิน ค่อยๆลืมตาช้าๆเพื่อปรับสภาพการมองเห็นให้ชัดเจน หญิงสาวรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างโดยเฉพาะแขนซ้ายที่เหมือนจะโดนดามไว้ด้วยไม้ไผ่ซีกขนาดพอดีกันกับแขนของเธอเพื่อเข้าเฝือกแขนที่หักแบบง่ายๆ
“..”บ้าเอ้ย..นี่มันเกิดอะไรขึ้น จำได้ว่าฉันไปแฮ้งเอ้าท์ที่คลับสุดหรูก่อนที่จะหลับไปบนเตียงในห้องพักส่วนตัวหลังจากกลับมาแล้วนี่..ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนกัน..??
สายตาเริ่มปรับสภาพกับแสงสว่าง พร้อมกับความทรงจำในสมองที่ค่อยๆหลั่งไหลเข้ามาอย่างช้าๆ ..โอ้วว..นี่มันเกิดอะไรขึ้น..
ภาพมากมายในหัวทำเอาหญิงสาวพูดไม่ออก..นี่คือความทรงจำของเ้าของร่างเดิมที่ป่วยจนตายก่อนหน้าที่เธอจะเข้ามาแทนที่
อ๊า…คอแห้งเหลือเกิน.. ซ่งอันหลินค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างทุลักทุเล พร้อมกับความเจ็บที่แขนซ้าย แต่เพราะร่างกายที่ผอมจนแทบปลิวได้จึงไม่ยากที่จะลุกขึ้นนั่งด้วยมือเพียงข้างเดียว
เ้าของร่างโดนย่าแท้ๆของตนเองฟาดด้วยท่อนฟืนจนแขนหัก แค่สาเหตุเพราะทำฝักข้าวโพดร่วงหายเพราะหิวจนตาลาย
เลยโดนข้อหาขโมยข้าวโพดนี่มันชีวิตบัดซบอันใดกัน..
ซ่งอันหลินร่างเดิมที่บังเอิญชื่อแซ่เดียวกันกับเ้าของร่างค่อยๆพยุงร่างที่ผอมเพราะขาดสารอาหาร หญิงสาวค่อยๆเกาะกำแพงบ้านโล่งๆเพื่อช่วยพยุงตัวเองให้มั่นคง หล่อนหิวน้ำจนปากแทบแห้งเป็ผง อย่าพูดถึงท้องที่แห้งเพราะไม่มีอาหารใดๆตกถึงท้องเลย
ระหว่างที่เดินไปที่ประตูก็ต้องค่อยระวังดินจากผนังที่หลุดออกมาเพราะโดนมือัั นี่ถ้าไม่ตายเพราะขาดอาหารยังไงก็ต้องตายเพราะปอดบวมจากอากาศชื้นในบ้านดินโทรมๆหลังนี้แน่นนอน ซ่งอันหลินรำพึงในใจ
ส่วนเสื้อผ้าที่ใช้ห่อร่างผอมๆนี้เลยเรียกว่าเสื้อผ้าเลย เรียกว่าผ้าขี้ริ้วเสียยังจะดีกว่า ..และกว่าที่เธอจะพยายามพาร่างกายเดินออกมาจนถึงประตูหน้าห้องครัวโดยอาศัยความทรงจำในร่างเดิมเดินไปที่โอ่งน้ำในครัวได้นั้นมันเหมือนกับใช้เวลาทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้ เพราะความอ่อนเพลียจากการขาดอาหารและอาการป่วยเพราะร่างกายที่บอบช้ำ
นานแค่ไหนแล้วนะในโลกเดิมที่เ้าของระบบซื้อขายในโลกออนไลน์แบบเธอไม่เคยได้ัักับความเ็ปและสิ้นหวังแบบนี้มาก่อน น่าจะตอนฝึกจักยานเมื่อตอนเด็กๆนั่นคงเป็ความเ็ปทางร่างกายครั้งแรกั้แ่จำความได้เมื่อทำจักรยานล้ม
เมื่อจิตนึกไปถึงระบบซื้อขายออนไลท์ที่เธอพึ่งจะพัฒนาเสร็จเมื่อโลกก่อน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง..ติ๊งเชื่อมต่อสำเร็จจากสมองของเธอ..
นี่ฉันคงหิวจนตาลายไปแล้วแน่ๆถึงได้ยินเสียงคล้ายกับปัญญาประดิษฐ์ในสมอง ..ซ่งอันหลินค่อยๆใช้กระบวยไม้ตักน้ำเย็นเฉียบในโอ่งขึ้นมาดื่ม
ความเย็นของน้ำค่อยๆไหลผ่านคออันแห้งผากของเธอ นั่นมันทำให้สมองของเธอเริ่มแจ่มใสขึ้นมานิดหน่อย สติสัมปชัญญะค่อยๆฟื้นแจ่มชัดขึ้นแต่ท้องที่ยังกลวงก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่
เธอดื่มน้ำเย็นเข้าไปมีความรู้สึกรับรู้ถึงการไหลของน้ำสู่กระเพาะอาหารอย่างชัดเจน โชคดีที่ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ผลิ แม้อากาศจะยังคงเย็นอยู่บ้างแต่ก็ไม่ทรมานมากนักการดื่มน้ำเย็นจากโอ่งจึงพอยังทำได้ แม้จะดูทำร้ายร่างกายไปบ้างแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรแก้ขัดเลย
…ติ๊ง.."กระบวยไม้รูปแบบวินเทจยุค60s ราคา15หยวนโฮสต์้าแลกเปลี่ยนหรือไม่"
หืม…ซ่งอันหลินยืนตัวแข็งทื่อด้วยความใ ..นี่….นี่มันอะไรกันอย่าบอกนะว่าเธอมีระบบมิติติดตัวมาด้วย นี่มันยิ่งกว่านิ้วทองคำในนิยายเสียอีก
แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่หญิงสาวคิดหน้าจอโฮโลแกรมแบบ3มิติก็แสดงรายการแลกเปลี่ยนพร้อมกับราคาของสินค้านานาชนิดในระบบร้านค้าในสมองของเธอระบบร้านค้าที่เธอพัฒนาขึ้นเมื่อภพก่อนติดตัวเธอมาด้วย โอ้ว…. มีั้แ่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบและอาวุธปืนและเครื่องป้องกันตัวแบบต่างๆ แม้กระทั่งเครื่องสำอางค์และยารักษาโรค ตำราทุกชนิดรวมไปถึงอาหารการกินมากมายหลายชนิดก็ยังมี แม้กระทั่งวิลล่าและบ้านจัดสรรบ้านน้อคดาวยังมีขาย
ที่สำคัญมีระบบเชื่อมโยงกับบริษัทผู้ผลิตสินค้ารายใหญ่ต่างๆเช่นรถยนต์ เครื่องใช้ไฟฟ้า จักรยานและวัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารต่างๆจากทั่วทุกมุมโลก
ซ่งอันหลินนั่งตั้งสติเพื่อตรวจสอบระบบการทำงานต่างๆของระบบ มันดูทันสมัยและดียิ่งกว่าระบบที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองด้วยซ้ำ นอกจากนั้นในพื้นที่ว่างในมิติจิตของระบบยังมีคล้ายๆโกดังเก็บสินค้าและสิ่งของอื่นๆได้ด้วย
นอกจากเผาวัดวาอารามแล้วเธออาจจะกอบกู้โลกไว้ก็เป็ได้ ชาตินี้ถึงได้ซวยที่โผล่มาที่แห่งนี้แต่ก็ยังดีที่มีระบบร้านค้าติดตัวมาด้วย
ซ่งอันหลินไม่ได้โง่ ที่จะแสดงสีหน้าหรืออาการให้คนอื่นรับรู้กับเื่ราวแสนประหลาดนี้ เธอค่อยๆหันซ้ายหันขวาแล้วเอากระบวยไม้แอบไว้ในโอ่งเพื่อที่จะแลกเปลี่ยนกับระบบ
“แลกเปลี่ยน” แลกสิ..กระบวยเก่าๆได้ตั้ง15หยวนใครไม่แลกก็บ้าไปแล้ว เงิน15หยวนแม้จะเอาออกมาใช้ข้างนอกไม่ได้แต่ก็ยังสามารถซื้อของในระบบได้ตอนนี้เธอหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว
เมื่อดำเนินการแลกเปลี่ยนกระบวยตักน้ำกับระบบแล้ว ซ่งอันหลินก็ค่อยๆเดินเข้าห้องเก่าๆของเธอ
“หายแล้วเหรอถึงได้ทำลับๆล่อๆ นี่เธอแอบขโมยอะไรรึเปล่าเนี่ย…” เสียงดังมาจากด้านหลังพร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนที่เป็ป้าสะใภ้ใหญ่ของเ้าของร่าง นางจางซิ่ว
ในความทรงจำของร่างเดิมนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่จางเ้าเล่ห์เห็นแก่ได้เห็นแก่ตัว กดหัวพ่อกับแม่ของเธอจนเหมือนทาส ส่วนแบ่งอาหารการกินของดีๆก็โดนครอบครัวป้าสะใภ้กับลุงใหญ่แย่งไปหมด
ด้วยเหตุผลที่ว่า ซ่งต้าเกินลูกชายคนโตและซ่งตงกั่วลูกชายคนเล็กของบ้านใหญ่ต้องได้กินอาหารดีๆต้องกินอิ่มมากกว่าครอบครัวบ้านรองที่มีแต่ตัวขาดทุนเพราะไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายให้ตระกูลซ่งได้ ซ่งอันหลินและซ่งซิ่วหลันจึงเหมือนพลเมืองชั้นสองของตระกูลซ่ง งานบ้านสารพัดทุกชนิดตกเป็ของบ้านรอง
งานนอกบ้านทำงานแลกแต้มเป็ของพ่อของเธอกับแม่หลิวหงและลุงใหญ่ซ่งต้าฉาง ส่วนป้าสะใภ้คอยควบคุมเธอสองพี่น้องทำงานบ้าน
และสาเหตุการตายของเ้าของร่างเดิมก็เป็เพราะโดนย่าแท้ๆคิดว่าหล่อนขโมยข้าวโพดกิน จึงหวดเธอด้วยท่อนฟืนจนแขนหักคงเป็เพราะร่างกายอ่อนแอเพราะขาดอาหารอยู่แต่เดิมแล้วด้วยบวกกับความเจ็บป่วยจึงหิวจนตายเป็เหตุให้เธอจับพลัดจับพลูมาแทนที่
“…”จะมีอะไรให้ขโมยกันยะ ทั้งห้องครัวมีเหลือที่ไม่ใส่กุญแจก็โอ่งใส่น้ำนี่ถ้าใส่กุญแจได้คงใส่ไปแล้ว ซ่งอันหลินคิดในใจแล้วกรอกตา แต่ด้วยร่างกายที่จะล้มมิล้มเหล่แบบนี้ขืนไปเถียงแบบนั้นิญญาเธอคงได้หลุดออกจากร่างอีกรอบเป็แน่
ดูร่างกายที่หนาเหมือนั์ปักหลั่นของป้าใหญ่ตอนนี้คงได้แต่แสร้งเป็ยอมๆไปก่อนเหมือนที่ผ่านมา
“ปะ..ป่าวนะคะ ป้าใหญ่หลานไม่ได้ขโมยอะไรเลยหลานแค่คอแห้งเลยเดินมาดื่มน้ำ”
195
