“หวังอีฮังเ้าซักจะอวดดีเกินไปแล้ว แน่จริงเ้าก็รองรับหมัดนี้ข้าดู”ศิษย์น้องผู้นั้น รวมพลังไว้ที่หมัดและต่อยไปยังหวังอีฮังที่กำลังเข้าชาญอยู่
พี่โฟนั้นสะแยะยิ้มขึ้นมา และมองดูว่าหวังอีฮังนั้นจะตอบโต้ยังไง แต่หวังอีฮังนั้นไม่มีท่าทีเหมือนว่าจะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย พี่โฟนั้นดูสักบสน”หรือว่าเ้าหมอนี้มันจะโง่เกินไปเลยไม่รู้ว่าตัวเองตกอยู่ในสถานะการใดในตอนนี้”
ปัง!!
หมัดของศิษย์ต่อยออกไปและเข้าประทะกับอะไรสักอย่างจึงทำให้เกิดแรงสั่นะเื อ๊าก!! “แขนข้า!!” ศิษย์น้องจับไปที่แขนของเขาและร้องอย่างโอดควน “พลังป้องกันนี้มันอะไรกันแม้แต่ผู้ที่เปิดประตูบานที่สี่ยังทำลายไปได้”พี่โฟรู้สึกว่าหวังอีฮังนั้นคงจะมีของวิเศษบางอย่างแน่นอน
“สามารถสท้อนการโจมตีได้ด้วยซินะ”พี่โฟคิดจากนั้นเขาก็ตรวจดูอาการาเ็ของศิษย์จากนั้นเขาก็เอาโอสดรักษาออกมา ศิษย์รีบกลืนโอสดในทันที
“พี่โฟให้ข้าจัดการมันเอง”ศิษย์น้องอีกคนพูดขึ้น เขานั้นเตรียมท่าโยมตีเรียบร้อยแล้ว [อีกสามสิบวินาทีคู่ต่อสู้จะปรากฏตัว] เสียงระบบดังขึ้นทำให้พี่โฟนั้นห้ามศิษย์น้องเอาไว้ก่อน จากนั้นหวังอีฮังก็ลืมตาขึ้น
“เสียงเมื่อกี้มันหมายความว่าไง”พี่โฟถามหวังอีฮังอย่างเ็า หวังอีฮังยังคงเงียบและไม่ให้คำตอบหลังจากนั้นเขาก็เปิดประตูทั้งสองขึ้นมา ประบานที่สามของหวังอีฮังในตอนนี้ยังคงปิดสนิด
“ข้าเข้าใจผิดไปเองสินะที่คิดว่าตัวเองนั้นเปิดประตูบานที่สามสำเร็จ แต่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมพลังลมปราณที่เหลือในตัวข้าถึงมีมากเพียงนั้น ต้องทำให้ข้าลำบากซืมซับลมปราณที่เหลืออย่างเ็ป
หวังอีฮังนั้นไม่สนใจที่พี่โฟนั้นถาเขา แต่เขาเรียกที่จะทุมพลังทั้งหมดไปกลับการป้องการ เพราะเขานั้นเกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คลาดฝันเหมือนตอนที่เขานั้นพลาดท่าให้สเกเลตัลั้แ่เริ่มต่อสู้
พี่โฟที่เห็นหวังอีฮังเตรียพร้อมกับการต่อสู้จึงทำให้เขานั่นตระหนักได้ และเปิดประตูบานที่สี่ของตนมา “พวกเ้ารีบใช้พลังป้องกันเร็ว” พี่โฟคำรามเสียงดังทำให้ทั้งสองตื่นใและจากนั้นก็เปิดประตูบานที่สี่ออกมาเช่นกัน
[อ็อคเืเดือดปรากฏตัว] เมื่ออ็อคเืเดือดปรากฏตัวมันก็ร้องคำราม จากนั้นก็มีฝนเืตกลงมาจากท้องฟ้า ฝนเืนี้มีฤทธิ์ในการกัดกร่อน ทำให้ทั่วบริเวณเริ่มมีหลุมบ่อเพิ่มขึ้น เมื่อฝนเืหายไป ก็ได้มีไอเืที่ระเหยลอยขึ้นมาในอากาศ
หวังอีฮังนั้นรู้ได้ทันทีว่าไอเืที่ลอยขึ้นมาอันตรายกว่าฝนเืเมื่อครู่นี้อย่างมาก เขาใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ขจัดไอเืที่ลอยรอบตัวเขาออกไป
อ๊าก!!
ศิษย์น้องที่โจมตีหวังอีฮังร้องออกมา เนื่องจากเขานั้นได้สูดเอาไอเืเข้าสู่ร่างกายจึงทำให้อวัยวะภายในของเขานั้นถูกกัดกร่อน ศิษย์น้องผู้นั้นดิ้นไปมาบนพื้นจากนั้นร่างการก็เริ่มสลายทีละเล็กทีละน้อย
ศิษย์อีกคนที่เห็นเขาจึงใช้ลมปราณป้องกันไอเืนั้นทันที พี่โฟเองก็รู้สึกใกลับสถานะการที่แปลกประหลาดที่เขากำลังพบเจอ อ็อคเืเดือดสูงสี่เมตร มันมีสายดวงตาที่แดงฉานราวกับว่าดวงตาคู่นั้นถูกสร้างมาจากอัญมณีโลหิต
มีดขนาดสองเมตรที่อ็อคเืเดือดถืดอยู่ก็มีออร่าแห่งความตายนั้นปรากฏอบู่บนใบมีดด้วย หวังอีฮังรู้สึกเหงื่อไหลออกมาทันที “พลังระดับตัวตนเปิดประตูบานที่ห้าแถมออร่านั้นมันเหนือกว่าระดับห้าไปอีกหลายขั้น” การต่อสู้ในครั้งนี้หวังอีกฮังนั้นรู้สึกว่าเขานั้นไม่มีทางเอาชนะได้เลย
พี่โฟเองก็รู้สึกถึงได้พลังที่แข็งแกร่งของอ็อคตัวนี้เขามองดูรอบๆ แล้วเขานั้นมั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะได้แต่ติดตรงที่มีตัวถวงเขาถึงสองคน พี่โฟกำหมัดแน่นและปล่อยพลังสายฟ้าจากหมดออกไปจัดการกับศิษย์น้องของตน
ตู้ม!!
ร่างกายของศิษย์น้องะเิในทันที หวังอีฮังที่เห็นพี่โฟนั้นสังหารพวกเดียวกันก็ทำให้เขานั้นรู้หวาดหวั่นขึ้นมา พี่โฟมองมายังหวังอีฮังแววตาสีฟ้าของพี่โฟนั้นส่องสว่างขึ้น จากนั้นก็ได้มีกระแสไฟฟ้าเข้าสู้ร่างกายของหวังอีฮัง สายฟ้านั้นทำให้หวังอีฮังรู้สึกซาไปทั้งตัวจากนั้นเขาก็ล้ลงไปด้วยสภาพร่างกายที่าเ็และมีควรลอยออกจากร่างกายของเขาจากการเผาไหม้ของสายฟ้า
“ระดับเปิดประตูบานที่เหรอ”หวังอีฮังนั้นแกล้งทำเป็ถูกไฟฟ้าช็อทตาย เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการโดนพี่โฟนั้นโจมตีอีกครั้ง พี่โฟนั้นเปิดประตูทั้งหกบานของเขาออกมา พลังออร่ามหาศาลพุ่งโพยออกมาทำให้ร่างกายของหวังอีฮังนั้นกระเด็นไปติดกลับกำแพงด้านหลัง
พลังสายฟ้าห่อหุ่มร่างกายของพี่โฟเขานั้นสวมชุดเกราะสายฟ้าและถือหอกสายฟ้าด้วยมือข้างขวาส่วนมือข้างซ้ายมีสายฟ้าส่องแสงจ้าออกมา อ็อคเืเดือดที่ััได้ถึงพลังสายฟ้ามันก็เริ่มแพร่ออร่าแห่งความตายออกมามากกว่าเดิมนับสิบเท่า
หอกสายฟ้าของพี่โฟแทงไปที่อ็อคเืเดือดด้วยความเร็วของสายฟ้าทำให้หอกนั้นพุ่งโจมตีทะลุหน้าอกของอ็อคเืเดือดในทันที เมื่ออ็อคเืเดือดถูกโจมตีมันร้องคำรามเืที่ไหลออกมานั้นก่อตัวเป็อ็อคขนาดหนึ่งเมตรนับร้อยตัว
“เ้านี้มันสามารถสร้างร่างแยกได้เหรอเนี่ย” พี่โฟกำหอกในมืแน่นและใช้วิชาหอกร่ายรำไม่ว่าพี่โฟนั้นจะโจมตีไปทางไหน หอกนั้นก็แทงเข้าไปที่อ็อคหนึ่งเมตรตายในทันที
อ็อคเืเดือดยกมีดขึ้นจากนั้นก็ฟันลงมาด้วยความรุนแรง แรงกดดันจากออร่าแห่งความตายที่เพิ่มขึ้นนับสิบเท่านั้น ทำให้พี่โฟนั้นไม่อาจที่จะขยับร่างกายเพื่อหลบการโจมตีของอ็อคเืเดือดได้
ฟี่โฟรวมพลังจากมือข้างซ้ายและรวมเ้ากับหอกที่มือขวา หอกสายฟ้าเปร่งประกาบและมีพลังเพิ่มขึ้น ทำให้หอกสายฟ้ารวกับว่ามันเป็อาวุธของเทพเ้าสายฟ้า “หนึ่งหอกพลิกปฐี” พี่โฟแทงหอกเข้าประทะกับการโจมตีของอ็อคเืเดือด การโจมตีของทั้งคู่เข้าประทะกันและพื้นที่ที่พี่โฟยืนอยู่ก็เริ่มยุบลงไป
อ็อคเืเดือดก็เริ่มประทุพลังออกมาอีกครั้งและกดให้พี่โฟเริ่มจมพื้นแม้แต่พื้นที่ ที่อ็อคเืเดือดยืนอยู่เองก็เริ่มยุบลงด้วยเช่นกัน กำแพงรอบด้านเริ่มเกิดรอยร้ายจากการประทะโจมตีของทั้งคู่จากนั้นแรงประทะของทั้งคู่ก็ะเิออก
“ตู้ม!!”
แรงะเิจากการประทะของทั้งสองมีรัศมีการทำลายมากกว่ายีสิบลี้ คลื่นการโจมตีที่ะเิออกมาทำให้บริเวณห้าลี้นั้นเป็ดินแดนรกร้างนั้นทันที และมีถ้ำหลากสีเป็สูญกลาง
“ดูเหมือนว่าศิษย์ของผู้าุโสี่กำลังต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งอยู่สินะ” เซียนอี้ที่ยืนดูบนต้นไม้สูงพูดขึ้นอย่างแปลกใจ อาจารย์จางที่เดินทางออกมาจากถ้ำหลากสีได้ยี่สิบลี้เขาก็มองกลับไป “เกิดอะไรขึ้นที่นั้นกัน หรือว่าผู้าุโชองสำนักหมาป่าสีเงินจะเข้ามาโจมตีถ้ำหลากสี” อาจารย์จากเฝ้ามองอย่างสับสน
ประมุขของสำนักเองก็รู้สึกหวันขึ้นมา “ทีมที่ส่งไปช่วยเหลือเ้าเด็กนั้นไปถึงไหนแล้ว” ประมุขมองผู้าุโสี่อย่างเ็า ผู้าุโสี่มีเหงื่อไหลออกมา “เ้าลูกศิษย์ข้าทพำไมถึงกอเื่ได้เร็วจัง หรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ ข้าก็กำซับไว้แล้วว่าอย่าพึ่งเปิดเผยตัวตนหากไม่ตกอยู่ในอันตราย”
ด้วยแรงะเิเมื่อครู่ทำให้อ็อคเลืดเดือดและพี่โพี่นั้นกระเด็นไปตดกลับกำแพงห้อง แฮกๆ พี่โฟเช็ดเืที่มุมปากของตนจากนั้นก็มองไปที่อ็อคเืเดือดอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ไหนอาจารข้าบอกว่าพวกอันเดธมันแพ้ธาตุสายฟ้าของข้ากัน” พี่โฟกำหอกสายฟ้าไว้แน่นและลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ
อ็อคเืเดือดมีแววตาที่แดงเข้มขึ้นมา และออร่าแห่งความตายก็พยุงอ็อคเืเดือดให้ยืนขึ้นและยังรักษาอาการาเ็ให้กายไปในทันที “บ้าชิปมันเป็อัมตะหรือไงกัน” พี่โฟนั้นสบดขค้นมา
“แสงแก่งการชำระล้าง”จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา เสียงนั้นทำให้พี่โฟรู้สึกประหลาดใจ “หวังอีฮังข้าสังหารเ้าไปแล้วไม่ใช่หรือไงทำไมเ้าถึง…”
“หยุดพูดก่อนเถอะรีบโจมตีมันตอนที่ข้าใช้พลัง”หวังอีฮังะโ พี่โฟนั่นเลิกสนใจกวังอีฮังจากนั้นเขาก็สนใจอ็อคเืเดือดที่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ไอแห่งความตายของมันนั่นดูลดน้อยลง ทันในนั้นพี่โฟก็ตระหนักได้ว่าแสงนั้นทำให้อ็อคนั้นมีไอแห่งความตายลดน้อยลง
พี่โฟกำหอกสายห้าในมืแน่นและเข้าต่อสู้กับอ็อคเืเดือดอีกครั้ง ทั้งสองนั้นผลัดกันลุกและผลัดกันรับโดดที่ไม่มีใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบแม้แต่น้อย “เ้านี้ถึงแม้ไอแห่งความตายจะลดลงมันก็ยังแข็งแกร่งถึงขั้นนี้เชียวหรือ”หวังอีฮังที่กำลังใช้อาณาเขตแสงแห่งการชำระล้างเขารู้สึกได้ว่าลมปราณของเขานั้นเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว
“นี่เ้าข้าสามารถใช้พลังได้เพียงสามนาที้จ้าจะต้องรีบจบมันให้ได้”หวังอีฮังคำรามในตอนนี้มีแต่ต้องช่วนกันไม่เข่นนั้นหากไม่สามารถเอาชนะอ็อคเืเดือดได้เขาอาจจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ได้
พี่โฟนั้นไม่สบอารมณ์ที่โดนเด็กน้อยสั่งแต่เขายั้นไม่มีเวลาแล้ว จากที่หวังอีฮังบอกเขานั้นจะต้องเอาชนะอ็อคเืเดือดให้ได้ภายในสามนาที”โถ่เว้ย” พี่โฟคำราม จากนั้นสายฟ้าที่ทรงพลังก็ประทุออกมาจากร่างกายของเขา
672
