(ต่อ)
ผมใช้เวลาบนท้องถนนที่ร้อนระอุในประเทศที่ร้อนบรรลัยประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงหน้าตึกสถาปัตย์ ผมจอดลูกรักและเดินไปยังม้านั่งหินอ่อนในศาลากล้วยไม้ริมน้ำที่อยู่ถัดจากลานเกียร์ของพวกเด็กวิศวะมาเล็กน้อย
ตึก!
ผมวางหมวกกันน็อกลงบนโต๊ะแล้วเสยผมลวกๆ ไม่ให้มันดูเรียบจนเกินไป
"ไงมึง มาเร็วจังวะ" ไอ้คุนเอ่ยขึ้น ทั้งที่สายตามันยังคงจับจ้องอยู่ที่แล็ปท็อปรูปผลไม้
"วันนี้กูตื่นเร็วไปหน่อย" ผมเอ่ยตอบมัน พร้อมกับเปิดกระเป๋าสะพาย
"กูลืมเอากระเป๋าตังมาหรอวะ?" ผมบ่นออกมา เมื่อพบว่าตัวเองน่าจะลืมหยิบกระเป๋าตังที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวมาด้วย
"เป็ไรมึง" ไอ้คุนเงยหน้าจากจอแล็ปท็อปขึ้นมามองผมที่กำลังรื้อกระเป๋าสะพาย
"สงสัยกูจะลืมเอากระเป๋าตังมาว่ะ" ผมบอกมันไปตามความจริงที่กำลังเผชิญ เมื่อก่อนที่รักจะเตือนผสมเสมอ แต่พออีกฝ่ายไม่อยู่เลยลืมหยิบมาเหมือนตอนนี้
"มึงจะซื้ออะไร เอาตังกูไปก่อนมั้ยหรือจะไปขอที่เมีย" ไอ้คุนถามอย่างหวังดี แต่ประโยคสุดท้ายที่มันเผลอพูดออกมา ทำให้ผมมองหน้ามันแล้วเกิดอาการเดทแอร์
"เป็อะไร? อย่าบอกว่าทะเลาะกันอีกแล้ว" ไอ้คุนถามอย่างคุ้นเคยดีกับอาการนี้ของผม
"....." ผมเงียบ
"....." มันก็เงียบ เราสองคนอยู่ในอาการเงียบ โดยที่มือไอ้คุนยังคงกดบนคีย์บอร์ดไม่หยุด แม้ว่าสายตาจะกำลังมองมาที่ผมอยู่ก็ตาม
ส่วนผมเองก็มองมันกลับด้วยสายตาปลาตายไม่บ่งบอกอารมณ์
สักพักไอ้ฟาห์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับไอ้ลูซ
"ไงมึง ไมวันนี้มาเร็วกันจังวะ" ไอ้ลูซเอ่ยถาม คำถามของมันไม่ใช่คำถามที่ถามไอ้คุน แต่มันคือการถามผม
"กูตื่นเร็ว"
"ตื่นเร็วหรือยังไม่ได้นอน" ไอ้ลูซมันย้อนผมกลับ เป็ที่แน่นอนว่าเื่เมื่อคืนไม่ไอ้เนสก็ไอ้บอสบอกกับมันไปแล้ว
"กูตื่นเร็ว!" ผมเน้นย้ำคำตอบ ซึ่งมันก็พยักหน้ารับรู้
“ตื่นเร็วก็ตื่นเร็ว กูก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ” ลูซยียวน จนผลอยากจะเตะมันสักป๊าบ
"แล้วเื่ที่รัก มึงเคลียร์ยัง?" ไอ้ฟาห์เอ่ยถามผม หลังจากที่มันกับไอ้ลูซนั่งลงแล้ว เป็อันรู้กันอีกทีว่าเื่นี้ไอ้ฟาห์เองก็รับรู้มาแล้วเหมือนกัน
"ยัง" ผมตอบ
"ทำไมวะ ที่รักโกรธขนาดไม่คุยกับมึงเลยเหรอ?" ไอ้ฟาห์ถาม
"เปล่า"
"หรือที่รักไล่มึงไปนอนนอกห้องวะ" คราวนี้เป็คำถามจากไอ้ลูซ
"ไม่ใช่" ผมตอบกลับไป คราวนี้มันสองคนถึงกับต้องมองหน้ากันไปมาก่อนจะหันไปทางไอ้คุน ซึ่งไอ้คุนก็ส่ายหัวบอกว่า
'กูไม่รู้เื่'
"แล้วมันเพราะเหี้.ยอะไรมึงกับที่รักถึงยังไม่ได้เคลียร์กัน" ไอ้ลูซถามอีกรอบ
"เพราะที่รักแม่งเก็บของย้ายออกจากห้องกูไปแล้ว"
"หา?" ไอ้คุนอุทานเสียงหลง เมื่อได้ยินว่าที่รักเก็บของออกจากห้องผมไปแล้ว
"....." ไอ้ฟาร์
"เอาจริง?" ไอ้ลูซถามย้ำ ว่าที่ได้ยินเมื่อกี้มันไม่ได้หูฝาดไป
"เออ" ผมยืนยันคำพูดเมื่อกี้ ก่อนจะฟุบหน้าลงไปบนพื้นโต๊ะ
"อะแฮ่มๆ เอ่อ ไอ้กิ้งก่าั์ยังไม่มาเหรอวะ" ไอ้คุนเปลี่ยนเื่ไป เพราะมันน่าจะรู้แล้วว่าเื่นี้ผมยังไม่พร้อมที่จะพูด
"มันโทรมาบอกว่าวันนี้อาจจะเข้าสาย" ไอ้ฟาห์ตอบ
หลังจากนั้นทั้งกลุ่มก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ ไม่มีเสียงพูดคุยมีแต่เสียงคีย์บอร์ดไอ้คุน กับเสียงขีดเส้นลงบนสมุดของไอ้ลูซ นอกจากนั้นแล้วพวกมันยังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เหมือนกำลังสื่อสานกันทางสายตา แต่เพราะผมเหนื่อยเกินกว่าที่จะคิดเลยไม่รู้ว่าเื่ที่พวกมันคุยกันอยู่คือเื่อะไร
ลำพังแค่เื่ที่รักหนีก็ทำผมปวดหัวแล้ว อย่าให้ผมต้องมาคิดเลยว่าพวกมันกำลังคุยอะไรกัน
ผ่านไปสักพักใหญ่ก็ถึงเวลาที่พวกเราต้องเข้าห้องเรียน ในตอนนั้นเองไอ้ทีก็วิ่งผมตั้งเข้ามาสมทบ
"แฮ่กๆๆ กูนึกว่าจะไม่ทัน แฮ่กๆ เหนื่อยฉิบหาย" มันจับบ่าไอ้ฟาห์ไว้ก่อนจะหอบหายใจแฮ่กๆ เป็หมา
"ไหนว่าจะเข้าสาย" ไอ้ฟาห์เอ่ยถาม
"ตอนแรกใช่ เพราะพ่อจะให้กูเข้าประชุมด้วย แต่แม่กูมาได้ยินพอดี เลยบอกให้กูมาเรียนไม่ต้องเข้าประชุมกับพ่อเดี๋ยวแม่กูเข้าเอง" ไอ้ทีร่ายยาว ถึงสาเหตุที่ทำให้ตัวเองเกือบเข้าเรียนสาย
"งานนี้มีคนกระอักเืตาย" ไอ้คุนเอ่ยขึ้น ซึ่งพวกผมก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง แม่ไอ้ทีไม่ใช่คนดุ ออกจะเป็ผู้หญิงน่ารักเลยด้วยซ้ำ แต่นั่นก็ไม่ใช่กับเวลาที่เข้าประชุม เพราะถ้าแม่มันร่วมประชุมด้วยเมื่อไหร่ หมายความว่าหัวข้อที่จะประชุมจะต้องใกล้เคียงกับคำว่าสำเร็จและดีที่สุด
"ช่างเื่แม่กู แล้วมาเื่ไอ้เดย์ก่อน สรุปยังไงได้เคลียร์ยัง" มันเอ่ยปากถามในขณะที่พวกเรากำลังเดินไปห้องเรียน เป็อันรู้กันอีกครั้งว่าไอ้เนสกับไอ้บอสบอกพวกมันทุกคนไปแล้วจริงๆ อย่างที่พูดไว้เมื่อคืน
"คงเคลียร์ได้หรอก ที่รักเก็บเสื้อผ้าหนีมันไปแล้ว" ไอ้ลูซตอบ
"นั่นไง กูว่าแล้ว" ไอ้ทีตบมือดังฉาด
"ตอนไอ้เนสบอกให้ตาม เสือกไม่ตาม" ไอ้ลูซพูดย้ำ เหมือนว่ามัน้าซ้ำเติมผม
"ช่างแม่งดิ กูให้เวลานับจากนี้อีกสามวัน เดี๋ยวที่รักมันก็กลับมา" ผมตอบอย่างมั่นใจ ด้วยเพราะอยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าไอ้สี่คนนี้ ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่พวกมัรก็รู้อยู่แล้วเป็อย่างดีว่าผมเกรงใจที่รักมากแค่ไหน
"มึงแน่ใจนะ" ไอ้ฟาห์ถามย้ำ
"แน่ใจอะไร?" ผมถามกลับอย่างสงสัย
"แน่ใจนะว่าเขาจะกลับมาหามึงอ่ะ" ประโยคนี้ของไอ้ฟาห์ทำเอาผมไปต่อไม่ถูก
"รักเขาไปแล้วยังจะปากแข็ง" ไอ้ทีบ่นงุ๊งงิ๊งที่ข้างหูของไอ้ฟาห์ แต่มันดันดังมาให้ผมได้ยิน เหมือนว่ามันตั้งใจให้ได้ยินอยู่แล้ว
"จริง ปากแข็งฉิบหาย" ไอ้ลูซพูดเสริมประโยคของไอ้ที
ผมใช้หางตามองพวกมันก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องเรียน จากนั้นก็เดินตรงไปยังที่นั่งประจำและเริ่มเรียนไปอย่างเช่นที่ผ่านมา
เรียน ฟัง เล่น นอน คุย วนเวียนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหมดคาบบ่าย
"เย็นนี้ไปไหนกันเปล่าวะ" ผมถามพวกมันอีกครั้ง
"เหอะ ไม่ได้ไปไหน" ไอ้คุนเป็ฝ่ายตอบผมกลับมา
"งั้นก็ไปห้องกู ช่วยกันทำโมเดลที่'จารย์อนันท์ส่งให้เสร็จ ยังไงพรุ่งนี้กับมะรืนก็วันหยุด"
"ก็ดี งั้นกูดีล!" ไอ้ทีตอบ ก่อนที่สามคนที่เหลือจะพยักหน้า แล้วพวกมันก็แยกย้ายกันกลับไปที่ห้องเพื่อหอบงานโมเดลของแต่ละคนมาช่วยกันต่อที่ห้องของผม
เวลาเข้าหกโมงเย็นกว่าๆ ไอ้สี่ตัวไม่เต็มบาทก็มาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาที่ห้องของผม พร้อมด้วยอุปกรณ์ทำโมเดลที่พวกมันขนกันมา บอกได้เลยว่างานนี้ต่อให้ห้องผมกว้างขนาดไหน แต่ถ้าเจอของที่พวกมันขนมาแล้ว กว้างก็กว้างเหอะ เหลือเล็กเท่ารูหนู
พวกเรานั่งทำงานกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวๆ สามถึงสี่ชั่วโมง ซึ่งหมายความว่าตอนนี้เวลาสี่ทุ่มกว่าๆ ทั้งหมดจึงได้ละมือจากงานที่ทำแล้วนั่งพักผ่อน ยืดเส้นยืนสาย กางแขนขากันตามอัธยาศัย
ไอ้ฟาห์กับไอ้คุนเดินไปนั่งๆ นอนๆ อยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ไอ้ลูซก็นอนพักสายตาอยู่ใต้กองโมเดล ไอ้ทีนั่งไถโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย สักพักก็กดพิมพ์ สักพักก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
อะไรของมัน
ผมได้แต่มองด้วยความสงสัย ก่อนจะส่ายหน้าและผละตัวออกมาสูบบุหรี่ที่ระเบียงห้อง ตอนอยู่กับที่รักผมจะไม่ค่อยสูบ ไม่ใช่ว่าที่รักไม่ชอบหรืออะไรหรอกนะ ยัยนั่นไม่พูดไม่ว่าแถมจะแย่งไปลองสูบด้วย จนผมต้องเลี่ยงๆ ออกมาเวลาจะสูบ แล้วก็เลิกสูบไปเลยเพราะี้เีระแวงว่ามันมาขอสูบด้วยเมื่อไหร่
ผมสูบบุหรี่ไปก็นั่งมองหน้าจอมือถือไป
“ทำไมไม่โทรมาเลยว่ะ”
ผมได้แต่คิดในใจ พลางกดเข้าแอพพิเคชั่นชื่อดังเพื่อเลื่อนดูอะไรเพลินๆ แต่แล้วสายตาก็ดันไปปะทะเข้ากับชื่อไอดีที่คุ้นเคยอย่าง 'callmedarling' ที่เพิ่งจะอัพรูปภาพล่าสุดไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว พร้อมแคปชั่นสั้นๆ เป็รูปหัวใจหักตรงกลาง (????)
ผมจะไม่อะไรเลยถ้ารูปที่ยัยนั่นลง ไม่ใช่รูปที่ดูผ่านๆ ยังรู้เลยว่าคนในรูปใส่แค่เสื้อโอเวอร์ไซต์ที่ข้างในโนบรา ดีหน่อยที่ผมพอจะมองออกว่ายัยนั่นใช้ที่แปะจุกไม่ให้ภาพมันดูลามกจนเกินไป แต่แล้วยังไงละ ในเมื่อสุดท้ายก็โนบราอยู่ดี นี่ถ้าอยู่ใกล้ๆ นะ ผมจับมาตีตูดแน่ๆ ไหนจะคอมเม้นของไอ้พวกตัวผู้พวกนั้นอีก อย่าให้กูเจอนะพ่อจะต่อยเรียงตัวเลย
ภายในห้องดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่เดย์ไลท์คนเดียวที่เห็นภาพนั้นของหญิงสาว แต่เพื่อนของชายหนุ่มก็เห็นแล้วด้วยเช่นกัน ทั้งสี่คนมองหน้ากันไปมา ก่อนจะพูดเบาๆ เชิงกระซิบกระซาบ พลางสอดส่องสายตามองไปยังเพื่อนที่นั่งหน้าเป็ตูดอยู่ที่ระเบียง
"พวกมึงคิดเหมือนที่กูคิดมั้ยวะ" คุนเอ่ยถาม พร้อมกับมองไปยังสามคนที่เหลือ
"ถ้าใช่เื่นั้นก็คงเื่เดียวกัน" ลูซตอบ ก่อนที่ทีเร็กซ์จะพยักหน้าเห็นด้วย และประโยคสุดท้ายที่จาฟาห์พูดก็ทำให้ทั้งสามพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียงกัน
"มึงว่ามันโดนเมียเทเปล่าวะ"
"โดน!" จบคำถามของจาฟาห์ ทุกคนก็ตอบออกมาและพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียงกัน
136
![พันธนาการมังกร [ท้องได้] เล่ม2 [ทดลองอ่าน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1619187968_67435614.webp)
