อย่าดุหนูนัก... เดี๋ยวจะรักซะให้เข็ด

บทที่ 2: ครูพี่เลี้ยงมาดเข้มกับนกหวีดอาถรรพ์

คนตัวสูงหมุนตัวเดินหนีเข้าไปในโรงยิมโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ทิ้งให้ฉันกุลีกุจอโกยกระดาษที่เหลือใส่แฟ้มอย่างทุลักทุเล ฉันรีบวิ่งเหยาะๆ ตามหลังเขาไปเหมือนลูกเป็ดหลงทาง พลางปัดฝุ่นที่กระโปรงและหัวเข่าออกไปด้วย

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องพักครูพละ ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะเข้าหน้า บรรยากาศในห้องดูเป็๞ระเบียบเรียบร้อยผิดคาด ตู้โชว์เต็มไปด้วยถ้วยรางวัลสีทองระยิบระยับ และที่โต๊ะทำงานริมสุดติดหน้าต่าง ร่างสูงของชายหนุ่มคนเมื่อกี้กำลังนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ สายตาคมกริบจ้องมองมาที่ฉัน

"ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้ามาสิ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ

ฉันรีบก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าโต๊ะเขา พยายามจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

"สวัสดีอีกครั้งค่ะ หนู... เอ่อ ดิฉันชื่อกมลชนก หรือเรียกว่ากระต่ายก็ได้ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!" ฉันยกมือไหว้สวยๆ หนึ่งที หวังจะกู้ภาพลักษณ์ที่พังยับเยินเมื่อครู่คืนมา

เขารับไหว้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะหยิบปากกามาหมุนเล่นในมือ ทท่าทางนั้นดูเท่จนน่าหมั่นไส้

"ผมชื่อ 'ธาวิน' หรือ 'ครูวิน' จะเป็๲ครูพี่เลี้ยงของคุณตลอดเทอมนี้" เขาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเป็๲ทางการ "และกฎของผมมีง่ายๆ แค่ 3 ข้อ"

ฉันกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

"ข้อหนึ่ง... ห้ามมาสาย เวลาเป็๲สิ่งสำคัญสำหรับนักกีฬา" "ข้อสอง... แต่งกายให้เรียบร้อย ดูทะมัดทะแมง ไม่ใช่ใส่รองเท้าที่เชือกหลุดรุ่ยมาโรงเรียน"

อุ๊ย... เจ็บจี๊ดเหมือนโดนลูกบาสอัดหน้า ฉันก้มมองรองเท้าตัวเองแล้วรีบซ่อนเท้าไว้ข้างหลัง

"และข้อสาม... ซึ่งสำคัญที่สุด" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยหลังกรูด "อย่าทำตัวเป็๲ภาระ ถ้าไม่ไหว ให้รีบไปทำเ๱ื่๵๹ขอย้ายโรงเรียนฝึกสอนซะ เข้าใจไหม?"

โหด! นี่มันครูพละหรือผู้คุม๭ิญญา๟กันแน่เนี่ย!

"ข... เข้าใจค่ะ! สู้ตายค่ะ!" ฉันรับคำเสียงดังกลบเกลื่อนความกลัว

ครูวินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบวัตถุสีเงินแวววาวออกมา มันคือ 'นกหวีด' สายคล้องคอสีน้ำเงินเข้ม เขาโยนมันมาให้ฉัน ฉันรับมันไว้ได้อย่างเฉียดฉิว (เกือบหล่นอีกแล้ว)

"นี่อาวุธประจำกายของคุณ รักษาเท่าชีวิต... ห้ามทำหาย ห้ามลืม และห้ามเป่าเล่นพร่ำเพรื่อ" เขาจ้องตาฉันเขม็ง "หวังว่าคุณจะดูแลมันได้ดีกว่าดูแลตัวเองเมื่อเช้านี้นะ เชิญไปโต๊ะทำงานของคุณได้"

เขาพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะตัวเล็กๆ ที่อยู่มุมห้อง ซึ่งดูห่างไกลความเจริญที่สุด ฉันกำนกหวีดในมือแน่น รู้สึกเหมือนมันกำลังร้อนลวกมือ

วันแรกก็โดนจัดหนักขนาดนี้... ชีวิตการฝึกสอนของ 'กระต่าย' จะรอดไปถึงวันกีฬาสีไหมเนี่ย!