รถเมล์จอดนิ่งสนิท
พร้อมเสียงเครื่องยนต์ที่ทอดยาวราวลมหายใจสุดท้าย
แรงสั่นะเืเบาบางส่งผ่านพื้นรถ
ก่อนจะสงบลงอย่างเชื่องช้า
ประตูเปิดออก—
ช้ากว่าจังหวะที่ควรจะเป็เพียงเล็กน้อย
มากพอให้ความรู้สึกบางอย่างค้างอยู่ในอากาศ
ไอร่า ธอร์น ลุกขึ้นเป็คนแรก
ไม่ใช่เพราะรีบร้อน
แต่เพราะเธอไม่้านั่งอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียว
พื้นถนนด้านล่างยังเปียกฝน
สะท้อนแสงไฟถนนเป็เส้นยาวบิดเบี้ยว
เหมือนภาพที่ถูกลากผ่านสายตาอย่างไม่ตั้งใจ
กลิ่นควันรถผสมกับกลิ่นฝนใหม่
อากาศเย็นชื้น
ทุกอย่างเหมือนเดิม
เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา
เธอก้าวลงจากรถ
ไม่หันกลับไปมอง
ไม่จำเป็
เธอรู้ว่าเขายังอยู่
ประตูปิด
รถเมล์เคลื่อนออกไป
ทิ้งเธอไว้กับถนนที่แทบว่างเปล่า
และเสียงฝนที่เริ่มบางเบาลง
จังหวะหัวใจของเธอยังคงสม่ำเสมอ
ลมหายใจไม่ติดขัด
มือซ้ายยังคงกำถุงกระดาษแน่น
แน่นเกินความจำเป็
สงบ
…สงบเกินไป
ไอร่าเดินต่อ
เสียงรองเท้ากระทบพื้นถนนดังชัด
ก้องในความเงียบของย่านพักอาศัย
ก่อนจะมีเสียงอีกคู่หนึ่งดังขึ้นตามหลังมา
ไม่ใกล้
ไม่ไกล
รักษาระยะห่างอย่างแม่นยำ
ไม่เร่ง
ไม่ช้า
ไม่เร้าอารมณ์
เธอไม่หันกลับไปมอง
ไอร่าเปลี่ยนเส้นทาง
เลี้ยวเข้าซอยแคบที่ไฟถนนเสียไปครึ่งหนึ่ง
แสงที่เหลือกระพริบวูบไหว
ทิ้งเงาขาด ๆ บนผนังปูนเปียกชื้น
เสียงฝีเท้านั้น
เลี้ยวตามเธอเข้ามา
หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ไม่ถึงกับเป็ความกลัว
อาจเป็เพียง…
ความระแวดระวัง
ที่ร่างกายจำได้ก่อนสมอง
เธอหยุดเดิน
ก้มหน้าลง
ทำท่าค้นหาของในถุงกระดาษ
เสียงฝีเท้าหยุด
ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร
เงียบ
ไอร่าเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
เงาสะท้อนในกระจกหน้าร้านที่ปิดร้าง
เผยให้เห็นชายคนนั้น
ยืนอยู่ใต้ไฟถนนที่กระพริบไม่เป็จังหวะ
เขามองมาที่เธอ
นิ่ง
เงียบ
ไม่แสดงสีหน้าใด
ไม่มีรอยยิ้ม
ไม่มีความคุกคาม
เหมือนใครสักคนที่ยืนรออยู่ตรงนั้นมานานแล้ว
ไม่ใช่ผู้ติดตามที่เปิดเผยตัว
เป็เพียงเงา
ที่ควรจะกลืนหายไปกับถนน
“คุณทำของตก”
เสียงของเขาเรียบ
ราบเรียบ
เหมือนรายงานข้อเท็จจริงที่ไม่้าคำตอบ
ไอร่าก้มมอง
ถุงกระดาษในมือฉีกขาดตรงมุม
ของใช้กลิ้งออกมากระจายบนพื้นถนนเปียก
เธอจำไม่ได้เลย
ว่ามันขาดั้แ่เมื่อไหร่
“ขอบคุณค่ะ”
เธอตอบ
เสียงนิ่งกว่าที่คิด
มั่นคงกว่าที่รู้สึก
ชายคนนั้นก้มลงช่วยเก็บ
นิ้วของเขาเฉียดผ่านมือเธอ
เพียงเสี้ยววินาทีเดียว
แต่ร่างกายของไอร่าหดเกร็งขึ้นเอง
โดยไม่ต้องมีคำสั่ง
ไม่ใช่ความเจ็บ
ไม่ใช่ความกลัว
เป็ความรู้สึกเก่าแก่
เย็นเฉียบ
เหมือนเคยรู้จักมันมาก่อน
เหมือนเมื่อสักครู่นี้
บนรถเมล์
การรับรู้ที่ไม่อาจอธิบาย
ราวกับยืนอยู่หน้ากระจก
และเงาสะท้อนนั้น
ไม่ควรมีตัวตนอยู่
ชายคนนั้นยื่นถุงคืนให้เธอ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หน้าท้องด้านซ้ายของเธอ
นานเกินกว่าที่สุภาพบุรุษจะเป็
แต่ไม่ล้ำเส้น
ไม่แตะต้อง
ไม่ก้าวเข้ามา
เวลาราวกับหยุดนิ่ง
“คุณ…”
เขาเว้นจังหวะ
เหมือนกำลังชั่งใจ
ไอร่าดึงถุงแนบลำตัวโดยไม่รู้ตัว
“…ระวังตัวหน่อยนะ”
ไม่มีคำขู่
ไม่มีคำอธิบาย
แล้วเขาก็เดินผ่านไป
ทิ้งคำพูดนั้นไว้กลางอากาศ
ราวกับมันเป็เพียงถ้อยคำทั่วไป
ที่ไม่ควรมีความหมายใดลึกซึ้ง
ไอร่ายังคงยืนนิ่ง
ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเล็กน้อย
หยดน้ำกระทบผิวเสื้อ
เย็น
หนัก
เธอไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร
แต่ร่างกายของเธอรู้ดี
ที่หน้าท้องด้านซ้าย
ใต้เสื้อผ้าเรียบง่ายที่เปียกชื้น
ิัเย็นเฉียบ
และเป็ครั้งแรกในรอบหลายปี
ที่ไอร่ารู้สึกว่า
บางสิ่ง
กำลังตื่นขึ้น
โดยที่เธอยังไม่เคยเรียกหามันเลย
400
