...ลำน้ำลั่วเหอ..ทอดยาวคดเคียวไปตามเทือกเขาน้อยใหญ่นำพาน้ำจำนวนมหาศาลลงสู่ทะเล.
..แม่น้ำลั่วเหอแม้ไม่กว้างใหญ่แต่ยาวเป็พันลี่ผ่านขุบเขาน้อยใหญ่มากมาย บาง่กว้างใหญ่จนแทบไม่เห็นฝั่ง บาง่แคบจนกลับลำไม่ได้
ลมชิวเทียนก้อนใหญ่ปะทะ ใบเรือสินค้าขนาดกลางลำหนึ่งส่งผล เพิ่มความเร็วเล็กน้อย
มู่เซียน นั้งๆนอนๆในห้องเล็กๆท้ายเรือ สองวันแล้วที่ นั่งนอนมองฟ้ามองน้ำ แรกเริ่มก็ดูสวยงาม นานไปเริ่มจะเบื่อ ลมเย็นที่ผ่านร่างเย็นสบายจนอยากจะหลับอีกแล้ว มันถอนใจเฮื้อกใหญ่ อดคิดถึงนางจิ้งจอกชิวเฟิน ไม่ได้
ชิวเฟินที่..งดงาม !
ชิวเฟินที่..ร้อนร่าน ย่อมรับการบุกตะลุยจากมันได้ทุกกระบวนท่า..!
เชอะ..เ้าสุนัขโง่เอย.. ปีศาจโง่ตนใด มาเข้าสิงเรา ไม่นำนางมาด้วย วันเวลาที่เงียบเหงานัก
ชิวเฟินข้าคิดถึงเ้านัก
.... คิดถึงทรวงอกที่งดงาม .
..... รสหอมหวานจากปลายถันนาง .
......คิดถึงเอวที่คอดกิว สะโพกที่งอนงาม และเนินเนื้อที่มันชอบลูบคลำ
"โว๊ย !" แผดร้องเอามือตบศีรษะตัวเอง
เมือมันหลับตาเห็นเนินเนื้อที่ลึกล้ำของนาง..
มันสบัดหัวไล่ความคิดออกไป ล้มตัวลงนอนปรับลมหายใจชักนำลมปราณ สิบสองเส้นที่กระจายอยู่ทั่วร่าง มารวมที่จุดดันเถียน รวบรวมจนกลายเป็ก้อนใหญ่ ชักนำมันไปตามอวัยวะภายในหมุนวนรอบแล้วรอบเล่าจนมันหลับไป คาดว่ามันคงไม่รู้ว่าจุดหยิม จุดต๊ก ในแปดจุดสำคัญได้ถูกทะลวงไปนานแล้ว
...สายลมหอบใหญ่ปะทะใบเรือเพิ่มความเร็วอีกแล้ว....เป็เช่นนี้ไม่เกิดสองชั่วยามคงเทียบท่าเมื่องลกเอี๋ยง...
ลกเอี๋ยงเป็เมืองเก่าตั้งอยู่เป็พันปี ผ่านความเจริญและร่องรอยของา เป็รอยต่อของที่ราบสูงและพื้นราบ
.....ลมแรงที่พัดผ่านผิวน้ำกระแทกไส่ร่างผอมแห้งของเหล่าจางจนชายเสื้อพัดผลิว มันยืนอยู่บนท่าเทียบเรือลั่วยี๋ เหม่อมองท้องน้ำเนิ่นนานต้องถอนหายใจออกมา ั้แ่เด็กจนเฒ่าชรา ชีวิตมันไม่หลุดพ้นลำน้ำสายนี้กระมัง สายน้ำที่กลืนร่างของสหายและญาติพี่น้องมากมายไม่น้อยไปกว่าศัตรูของมัน หลายปีมานี้มันออกนอกค่ายเส่ยยิ๋ง(ค่ายน้ำธงแดง)นับครั้งได้ แต่วันนี้จำเป็ต้องมา
ค่ายน้ำฯเป็หมู่บ้านที่หากินทางน้ำ ล่องเรือค้าขาย ลอบค้าเกลือ เรียกค้าคุ้มครอง หลายสิบปีมามันกับน้องร่วมสาบาน(จางเย่าหยาง) ใช้เืและเนื้อก่อตั้งค่ายน้ำธงแดงขึ้นมา หากไม่ใช่เื่สำศัญ มันคงไม่มาตากแดดลมเช่นตอนนี้ มันเฒ่าชราแล้ว
เหล่าจางหันไปมอง ฝูงม้ากล่มใหญ่ที่ตรงมาหามัน ใบหน้าที่หยาบกร้านปรากฎรอยยิ้มขึ้นมา
นี้เป็ขุมกำลังคนรุ่นใหม่ที่พวกมันสร้างขึ้นมาทดแทนสหายเก่าที่ตกตายไป มันมองดูชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนลงจากม้าเดินเข้ามาคารวะมัน ต้องขมวดคิ้วกล่าว
"เสี่ยวเจี้ยวจู่(ประมุขน้อย) วันนี้มิใช่ต้องท่องหนังสือกับ จู๋ซื่อฝู่(อาจาย์แซ่จู๋)หรือไร"
เด็กหนุ่มในกลุ่มนั้น ตอบว่า " หลายวันมานี้ข้าฯอยู่บ้านท่องตำราจนเริ่มจะเบื่อหนายแล้ว ท่านลุงคงเข้าใจข้าฯ"
เหล่าจางมองดูใบหน้าที่คมคายแม้จะอ่อนเยาว์ แต่รูปร่างสูงใหญ่อายุยังไม่เต็มสิบเจ็ดปีก็สู่งใหญ่กว่ามันแล้ว ภายภาคหน้าค่ายน้ำธงแดง ต้องหวังพึ่งมันแล้ว เหล่าจางยิ้มเล็กน้อยหันมากล่าวกับคนที่ตามมา
" แน่ใจหรือว่า คนโฉดแซ่กิม ลอบลงเรือมาถึงนี้ ?"
ชายฉกรรจ์ที่มีอายุมากสุดตอบว่า
" เรียนผู้อวุโส คนของเราพบเห็นมันลงเรือสินค้าที่ท่าซู่หยิง เป็เรือของตะกูลยู่ "
" เช่นนี้คงต้องลงมือตรวจค้นแล้ว หลิวซี่ หยางไห่ เ้าสองคนเ้าตรวจค้นใต้ท้องเรือ เฉินลี่ เฉินหว๋า พวกเ้าตรวจค้นท้ายเรือ ส่วนหว่างมู่ เย่าหยาง ช่วยเราตรวจค้นห้องพัก "
"ข้าพเ้าเล่าทำอะไร ?" จางเซียวเจ๋อท้วงขึ้นมา
"เสี่ยวเจี้ยวจู่(ประมุขน้อย) ท่านรอที่นี่เถอะ"
"ไม่ ข้า.."
พลันเสียงสดใส สอดขึ้ว่า
"เซียวเจ๋อ เชื่อฟังว่าจาท่านลุง "
จางเซียวเจ๋อหันไปมองด้านหลัง พบเห็นหญิงสาวหน้าตาสดใส อายุมากกว่ามันหลายปี ต้องยกมือคารวะอย่างนอบนอบกล่าวว่า
"ตั๋วเจี่ยท่านก็มา "
จางจิ่วเม่ยยิ้มรับหันไปกล่าวกับเหล่าจางว่า
" สุดท้าย ท่านลุงใหญ่ ก็ออกมา "
" เฮอะ !มิใช่เพราะเ้าที่หายหน้าไปหลายวันหรอกหรือ "
ชายชราโกรธขึ้นมาเมือเห็นหน้าหลานสาว อ้าปากจะดุด่าออกไป หลานสาวสุดที่รักรีบย่อกายขอโทษมัน ขออภัยเสียงออดอ้อนว่า
"ท่านลุงใหญ่ เม่ยยี้ สำนึกผิดไปแล้ว คราวหน้าจะไม่ทำอีก "
" เฮอ ! เ้า "..มันถอนใจอีกครา
" เป็ข้าผิดเองที่ตามใจเ้า "
"ผู้อวุโส..เรือมาแล้ว.." หลิวซี่กล่าวขึ้นจนทุกคนหันไปมองเรือสินค้าลำหนึ่งไกล้เข้ามา
"ใช่ลำนี้หรือไม่? "
"ใช่. ติดธงตะกลูยู่ " เช่นนั้นทำตามแผน หยางไห่เ้าแสดงธงให้มันจอดเทียบท่า.."
"ท่านลุง..ให้ข้าไปแทนท่านเถอะ "
" เชื่อฟังวาจาเรา เ้ากับเสี่ยวจึ้งจู่ อยู่ตรงนี้ ลมหอบใหญ่ปะทะเรืออีกแล้ว...
กิมยู่อั่งครางเบาๆเมือลมหอบความเย็นเข้าหน้าต่างขับไล่ความร้อนออกไป ปีนี้มันอายุใกล้สามสิบแล้ว หลายปีมานี้มันร่อนเร่ในยุทธจักร ผ่านเื่ราวมากมาย และกระทำตามใจมาไม่น้อย ครานี้คงต้องกลับบ้าน กบดานให้นานปีแล้ว .... กิมยู่เอย.กิมยู่..เหตุใดจึงเห็นสตรีที่ตั้งครรร์ไม่ได้ ราคะเข้าครอบงำทุกครั้งไป คราวนี้ดันไปเล่นสตรีของค่ายน้ำธงแดง เ้ารู้ทั้งรู้ว่าคนเหล่านี้แตะต้องไม่ได้...ถึงลกเอี่ยงคงต้องเปลียนเป็ทางบกแล้ว......แต่ว่าเสียงร้องของสตรีตั้งครรณ์นางนั้นช่างวิเศษจริง.......เพียงแค่คิดแกนกายมันก็ดิ้นลนผงาดค้ำ
.....มู่เซียน หลับแล้วหลับอีก มาสะดุ่งตืน เมือเรือกระตุกหยุดลง ลุกขึ้นนั้งชโงกมองที่หน้าต่างเห็น แต่ชายหญิงคู่หนึ่งยืนบนท่าเรือ คิดจะล้มตัวลงนอนต่อ แต่สตรีคมคายทั้งงดงาม และ เข้มแข็งแต่งชุดสีดำ กางเกงดำหันหน้ามองมา อดที่จะพยักหน้ายิ้มทักทายมิได้ แต่สตรีผู้นั้นหาสนใจมันไม่
จางจิ่วเม่ยไม่สนใจมัน ตาจ้องมองหน้าที่โพล่ออกมา กล่าวกับน้องชายต่างแม่ว่า
"ใช่ มันหรือไม่ "
" ฟังว่า กิมยู่ อายุไกล้สามสิบ หน้าปรุสิวหนอง และผมสั่นคล้ายหลวงจีน "
"อ้อ !"หญิงงสาวรับคำก็เลิกสนใจ
มู่เซียนฝืนยิ้ม ยอมรับหน้าตาตัวเองแม้ไม่อัปลักษณ์ แต่ก็ไม่หล่อเหลามากทาย ข้อดีของมันคือแกล้งโง่เซ่อ ดังนั้นมันนั้งท้าวคางมองดูนางงามที่สะพายกระบี่ ร่างที่สูงโปร่ง ผิวกายที่ขาวปานหิมะตัดกับเสื้อผ้าสีดำกระชับร่าง มองดูทรวงอกที่เติบใหญ่ มองดูเอวคอดกิ่ว สโพกที่โค้งมน ่ขาที่เรียวยาว มันเหม่อมองร่างงามทียืนรับลมที่กระโชกแรงจนเสื้อผ้านางพัดปลิวจนแนนกับร่าง มองอย่างโง่ซึ่ม น้ำลายหยด
ดูท่าลมก็..มีประโยชน์จริงๆก็วันนี้ละ.....
จางจิ่วเม่ย ถูกจ้องมองจนคล้ายกับตัวนางยืนเปลือยปล่าวกลางตลาด อารมณ์เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาแล้ว หันหน้าไปจะเอ่ยปากด่าออกไป
.. โครม!
หน้าต่างอีกบานพลันะเิออก เงาร่างสามร่าง ก็พุ่งออกมา .กิมยู่ถือดาบสั้นลอยตัวออกมาก่อน มีหลิวซี่ หยางไห่พุ่งตามติดออกมา กิมยู่แม้เป็โจรปล้นสวาท แต่ฝีมือหาอ่อนด้อยไม่ แม้ลอยตัวอยู่มันยังซัดมีดสันกลับหลังเข้าไส่ศัตรูที่ตามหลังมา มีดสั้นซัดใส่ ร่างหยางไห่ จนชงักวูบตกลงน้ำไป หลิวซี่ ใคว้าร่างสหายไว้ร่างทั่งสองจึงร่วงลงน้ำไป
กิมยู่ เท้าตกถึงพื้นยังไม่ทันเปลียนลมหายใจ ม่านกระบี่ที่สท้อนแสงตะวันก็ชอนใชในตามัน มันตวาดก้อง ตวัดมือฟันดาบต้านกระบี่ พร้อมดีดตัวออกไปหลายก้าว
"หนีไปที่ใด ! "
เสียงแค่นสดใสของจางซิ่วเม่ยดังไล่หลังมัน กิมยู่วิ่งออกไปแค่สองก้าว รังสีกระบี่ก็มาถึงหลังมันแล้ว มันร้องด้วยความคับแค้นบิดเอวฟันดาบกลับหลังไป
ติ่งๆๆ สามดาบของมันทำไห้ ม่านกระบี่หายลับไป
กิมยู่สูดหายใจเต็มปอดดีดกายพุ่งหนีไปอีกครา
" หนีไปที่ใด ? "
ม่านกระบี่ยังคงตามติดหลังมัน เหมือนแมวเย้ายอกกับหนู ดูแล้วน่าหัวร่อ แต่หนูตาย แน่นอน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในพริบตา
7K
