ตอน 3 พยัคฆ์เล็กทวงคืน
ณ วังหลวง แคว้นโฮ่วฉิน มหานครผิงหยาง
อาภรณ์สีดำเมี่ยมปักเลี่ยมทอง... มือขวาขัดไขว้บนแผ่นหลัง มือซ้ายถือดาบคู่ ผ้าคลุมทองปกคลุมแผ่นหลังปลิวพลิ้วไสวไปตามจังหวะลม ทุกเท้าที่ย่างก้าวย่ำลงพื้นดิน ราวแดนอเวจีเปิด ชายผู้นี้ช่างลึกลับนัก น้อยคนที่จะได้ัับารมีนี้ เพราะไฉเฉิงเอาแต่คลุกตัวอยู่ในสำนักอวิ๋นเทียน วางแผนการใหญ่ รอวันทวงแค้น
บุรุษผู้ลึกลับปานลม ที่ไม่เคยคิดลดตัวเกลือกกลั้วชิงดี ครั้งนี้กลับต้องยอมลงมือด้วยตัวเอง หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่คุณความดีของจักรพรรดิฮั่นอู่และช่วยเหลือไท่จื่อน้อย ค้ำจุดแผ่นดิน เ้าสำนักอวิ๋นเทียนผู้สะอิดสะเอียนราชสำนักเยี่ยงของเน่าปลาคาว คงไม่ยอมเผยโฉมให้คนได้เห็น
"ผู้ที่แต่งตัวเช่นนี้ สง่าเช่นนี้... "
“ใบหน้าเคร่งขรึมพูดน้อย นิ่งเฉยราวเทพเซียนผู้บรรลุ”
“เห็นทีว่าจะเป็อื่นใดไปไม่ได้ นอกเสียจากท่านแม่ทัพใหญ่โจวไฉเฉิง เ้าแห่งอวิ๋นเทียน” ขุนนางชั่วที่เข้าออกเขตวังเป็ว่าเล่น เนื้อตัวเต้นสั่นระริก เมื่อเบิ่งตามองเห็นชายผู้คุมอเวจีบนโลกมนุษย์
"ข้ารับใช้ราชสำนักมาเนิ่นนาน... ชื่อเสียงของท่านผู้นี้ขจรไกลคลุมสี่แคว้น จักรพรรดิทั้งสามดินแดนต่าง้าเขาไปเป็ยอดกุนซือ แต่ทว่า เ้าอวิ๋นเทียนผู้นี้กลับซื่อตรงไร้ใจคิดคด เลือกรั้งกายดูแลโฮ่วฉินเคียงฝ่าา (โฮ่วฉิน แคว้นตะวันตก) "ขุนนางน้อยใหญ่ต่างหารือกันให้แซด
สิ้นฝ่าา คิดว่าเื่น้อยใหญ่ในวังจะจัดการได้ง่ายขึ้น เห็นทีว่าการปรากฏตัวของไฉเฉิงจะดับฝันฏ ชั่วลงไปไม่น้อย
“พวกเ้าจำเอาไว้ อย่าได้ทำอะไรโดยพลการ รอจนกว่าจะได้รับคำสั่งจากข้า...” แม้กระทั่งม่อกงกง ผู้าุโเฒ่าที่รับใช้ใต้พระบาทแห่งจักรพรรดิยังรู้ร้อนรู้หนาว เพียงเพราะได้ยินกิตติศัพท์ ลือนามของเ้าอวิ๋นเทียนกว่าผู้ใด
“ม่อกงกง... บัดนี้อาการประชวรของฝ่าาเป็เช่นไรบ้าง” ไฉเฉิงแกล้งไม่รู้เห็นสิ่งใดเพื่อลองใจกงกงเฒ่าเ้าเล่ห์ ถือว่าให้โอกาสเขาสักหน
“จะ จะ เ้าอวิ๋นเทียน... อาการประชวรของฝ่าา ทรุดหนัก ระฆังมรณะดังก้องไกล ธงขาวถูกปักเรียงราย ผ้าขาวพลิ้วถูกลำเลียงออกมาแขวนทุกตำหนัก เพื่อแสดงความอาลัยแด่ฝ่าา เหตุใดเ้าอวิ๋นเทียนถึงได้ถามอย่างคนเขลา” ม่อกงกงปากแซ่บไม่เบา แค่ได้มีโอกาสอ้าปากก็พูดจากระแหนะกระแหนเหน็บแนมผู้อื่น
"นี่ท่าน!! กงกง... ไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้ว!!! " หลงชิงเจ๋อ เป็เดือดเป็ร้อน โกรธเคืองแทนไฉเฉิงที่เป็พ่อบุญธรรม ถึงขั้นกล้าชักดาบออกจากคมฝัก จ่อคอรอเฉือน
“อะ อ๊ากกก เ้าค่าเอ้ย เร็วเข้า... ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย บัดนี้สิ้นรัชศก แผ่นดินเปลี่ยนนาย เ้าอวิ๋นเทียนผู้คลั่งอำนาจ เตรียมจะยึดครองวัง แม้กระทั่งกงกงเฒ่าเช่นข้าก็ไม่ละเว้น” ช่างน่าตบให้ขบฟัน กงกงมากเล่ห์เพทุบาย เพราะมีฮองเฮาหนุนหลังทำกำเริบเสิบสาน ถึงได้ใจกล้าต่อกรกับไฉเฉิงขนาดนี้
“ช่างเถอะชิงเจ๋อ... ก็แค่สุนัขเฒ่าเห่าใบตองแห้ง จะสนใจมันปะไร” สมกับที่เป็ผู้อยู่เหนือคน คำพูดเพียงเท่านั้นไม่ทำให้ไฉเฉิงะเืใจแม้แต่น้อย
เขากลับทำหน้าตายแสนเ็า เบี่ยงเบือนหน้าหนี ก้าวเข้าตำหนักใหญ่อย่างผ่าเผย... ในเมื่อในโอกาสแล้วไม่เจียมตัว เ้าอวิ๋นเทียน ก็ขอทำเฉกเช่นกงกงเฒ่าเป็เพียงอากาศไร้ตัวตน
หน้าพระศพของฝ่าา มิได้มีอะไรผิดปกติ ร่างกายอยู่ครบทั้ง 32 ประการ ทุกส่วนสมบูรณ์ไร้ร่องรอย
ไฉเฉิง เพ่งมองอย่างตั้งใจแต่ละจุดอย่างละเอียด ไม่นานนักสมองอันปราดเปรื่องตัดสินการตายของฝ่าา ว่าเกิดจากการได้รับพิษมาเนิ่นนาน
ลูกประคำทองที่ร่วงหล่นพื้น ไม่มีแม้แต่ผู้กล้าหยิบ แต่ไฉเฉิงกลับสังเกตเห็นว่าที่ลูกประคำ มีบางอย่างผิดแปลกไป ตามเส้นเชือกที่ใช้สอยร้อย มีสีดำเข้ม คล้ายว่าโดนอาบด้วยพิษ
“ชิงเจ๋อ มอบปิ่นเงินแก่ข้า” ไฉเฉิงเป็ผู้ลงมือเองทุกขั้นตอน กระทั่งทราบต้นสายปลายเหตุได้ว่า การสิ้นพระชนม์ของฝ่าา เกิดจากผู้ลอบวางยา
ทว่าผู้ที่จะวางยาได้อย่างแยบยลขนาดนี้ คงเป็ผู้แนบชิดใกล้ตัว เข้าออกนอกในได้อย่างเปิดเผย
เห็นท่าว่า...ผู้ต้องสงสัย คงเป็ผู้ใดไปไม่ได้ เว้นแต่ฮองเฮาผู้เดียว นี่คือสิ่งที่เขาคิดสันนิษฐาน วางหมากไว้แต่แรก
“ม่อกงกง... ข้าขอเอ่ยถามท่านเพียงหนึ่งประโยค” เสียงเย็นๆ เรียกหากงกงที่ยืนรออยู่หน้าโถงใหญ่
“ม่อกงกงมาแล้ว...” เสียงแหลมขานรับทันควัน พร้อมเร่งฝีเท้าย่างเข้ามา
"ตอบข้า... ลูกประคำทอง ผู้ใดมอบแก่ฝ่าา "คำถามที่แสนธรรมดา แต่วัดอะไรได้หลายอย่าง
"อะเอ่อ... "กงกงดูอ้ำอึ้ง ตะกุกตะกัก ยิ่งชวนให้ดูน่าสงสัย
"ม่อกงกง... ท่านคิดดูให้ดีก็แล้วกัน ว่าควรตอบเช่นไร... "
"ชื่อเสียงอวิ๋นเทียน ใช่ว่าท่านจะมิรู้ นามที่คนขนานว่ายมโลกบนแดนมนุษย์ มิได้กล่าวเกินจริงไปหรอก "ชิงเจ๋อกัดฟันพูด กระซิบข้างหูให้เขาตัดสินใจได้ง่ายขึ้น
“พูดขอรับ... ข้ายอมพูด เื่นี้ไม่ใช่ความลับอะไร เหตุใดข้าจะไม่กล้าพูด”
"ลูกประคำทองเป็ของล้ำค่า... ที่ฮองเฮานำมาถวาย "
“ครั้งที่พระนาง นำมาถวายแก่ฝ่าา ก็เพื่อใช้ความเชื่อแห่งลัทธิเทพบรรเทา นอกจากนี้ ฮองเฮายังกล่าวว่า หากฝ่าาทำใจให้สงบ นับลูกประคำ สุดหายใจเข้าออกลึกๆ จากนั้นอธิษฐานภายในใจ จะช่วยให้ฝ่าากลับมาสุขภาพแข็งแรงในเร็ววัน”
ระหว่างที่กงกงพูดอย่างตั้งใจ สายตาของไฉเฉิงแหลมคม
เหลือบไปเห็นไหหยกที่ห่อหีบบรรจุยาน้ำ กลิ่นฉุนคลุ้งแรง
"ที่แท้... ก็เป็เช่นนี้เอง" ไฉเฉิงเดาออกทั้งหมด แต่ยังเก็บเงียบ ไม่หุนหันพลันแล่นเพื่อจะวัดใจคน ไม่เพียงเท่านั้น เขายังแสร้งไม่รู้ไม่ชี้เหมือนคนไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง
“นี่มันของจำพวกใดกัน เหตุใดอยู่เคียงกายฝ่าา” ไฉเฉิงเอ่ยถามอย่างใจเย็น
เพราะความนิ่งเฉยของเขานั้นสยบทุกสถานการณ์ แม้กระทั่งกงกงเฒ่ายังตามไม่เท่าทันความหลักแหลมของเขา
"ของสิ่งนี้ เป็ของฮองเฮา พระนางกล่าวว่า... สำคัญยิ่ง ต้องนำวางไว้ใกล้ตัวฝ่าา "
"กระสายยาเทพที่ฮองเฮาตั้งใจปรุงั้แ่เช้ามืด เพื่อถวายฝ่าาทุกวัน หวังบำรุงพระวรกายและขจัดโรคร้ายทั่วร่าง" ไฉเฉิงล่อให้กงกงเฒ่าพูดจนหมดเปลือกทั้งที่เขาพอจะคาดคะเนทุกอย่างได้เองั้แ่แรก
“หึ...” ไฉเฉิงแสยะยิ้มมุมปาก เพราะทุกอย่างเป็ไปอย่างที่เขาคาดคิด ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่จุดเดียว
“ชิงเจ๋อ!!” เสียงเย็นๆ ของบิดาเอ่ยเรียกทีไร ต้องมีเหตุทุกที
“ขอรับ” หลงชิงเจ๋อโค้งตัวอ่อนรอรับคำสั่ง
“สั่งคนของอวิ๋นเทียนจับตาดู และเฝ้ากงกงอย่าให้คลาดสายตา” สิ้นเสียงสั่ง ม่อกงกงถูกลากตัวออกไปจากตำหนักใหญ่
"ดะ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ท่านเ้าอวิ๋นเทียน นี่ข้าเป็ถึงกงกงาุโ เหตุใดท่านกล้าใช้อำนาจรังแกข้า..." กงกงเฒ่าพยายามขัดขืน ส่งเสียงเอ่ยถามหาสาเหตุของความผิด
ไฉเฉิงหันหลังกลับโดยไม่ตอบคำถามผู้ใดทั้งสิ้น เขานั่งเทียบข้างร่างไร้ิญญาของฮ่องเต้ นิ้วเรียวยาวจับโอบมือฝ่าาให้คลายกังวล หวนคืนสู่วิมานภพสุคติ...
ท่ามกลางความเงียบสงบวังเวงกลางโถงกว้างใหญ่ ไฉเฉิงโค้งตัวลงต่ำ เหลียวตามอง มือลูบคลำ ควานหาราชโองการลับที่ฝ่าาตระเตรียมสำรองไว้ ที่ใต้แท่นบรรทม
" นี่มันคือเื่จริงหรือนี่... " ไฉเฉิงหยุดชะงักลง เมื่อคลำััเข้ากับบางอย่างใต้แท่นเตียง เขาแทบไม่อยากจะปักใจเชื่อว่านี่จะเป็เื่จริง แต่หากจะให้คิดว่าเป็เพียงเหตุบังเอิญคงมิใช่
“หากราชโองการมอบอำนาจแก่ข้าเป็เื่จริง เช่นนั้นคำพูดและแรงโอดครวญในฝันข้า คงเป็เื่เท็จมิได้...” เขาพึมพำผู้เดียว กำแท่งไม้แน่น ก่อนออกแรงถกดึงกระทั่งแท่งไม้หลุดแยกจากแท่นบรรทม
“ท่านพ่อขอรับ โปรดระมัดระวัง” ชิงเจ๋อ ลูกรักผู้กตัญญู เห็นบิดาบุญธรรมเสียหลัก รีบเอาร่างใหญ่เข้าโอบรับประคองรับแรงกระแทกทั้งหมดแทน
“ข้าไม่เป็ไร” สองชายหนุ่มเหลียวมองหน้ากันอย่างมีเลศนัย ก่อนจะตัดสินใจตรงกัน ยอมเปิดแท่งไม้ออกเป็สองส่วน
ไฉเฉิงเห็นกับตา โดยมีชิงเจ๋อเป็พยาน ราชโองการลับที่มีลายพระหัตถ์สีชาด ประทับตราพยัคฆ์กำกับ
บันทึกอักษร ลายพระหัตถ์ ใจความว่า...
390
