บทที่19 อัญเชิญหวนกลับ
เดนที่โดนออโรร่าเข้าโอบกอดรู้สึกสะท้านขึ้นพร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก
“จะ..เ้าปะ..ปล่อยข้าก่อนข้าหายใจไม่ออก”
ออโรร่าปล่อยเขาจากอ้อมกอดของเธอ
“ท่านเดนท่านฝึกศาสตร์ยุทธยังไงถึงได้เก่งกล้าถึงเพียงนี้ทั้งที่ท่านอายุก็ไม่น่าจะ
ห่างกับข้ามากท่านช่วยสอนข้าได้รึไม่”
“เ้าชมข้าเกินไปแล้วไว้ว่างๆข้าจะสอนให้ละกัน”
ในขณะนั้นเองแม่ทัพและกลุ่มคนในคฤหาสน์ก็มาถึง
“ท่านเดนท่านได้รับาเ็รึไม่”
แม่ทัพรีบถามทันทีที่มาถึง
“ข้าไม่เป็ไรหรอก”
“ท่านอายุยังน้อยทำไมถึงทรงพลังขนาดนี้กันคนจากเมืองของท่านฝึกกันยังไงช่วยพอบอกกล่าวแก่ข้าได้รึไม่”
“ทหารห้าร้อยกับเ้าปีศาจกระหายเืนั้นท่านยังจัดการเพียงในเวลาไม่นานทำได้ยังไงกัน”
“ท่านแม่ทัพเื่อื่นเอาไว้ก่อนเถอะตอนนี้รีบมัดพวกมันไว้ก่อนเถอะข้าไม่ได้สังหารพวกมันหรอกนะเพียงแค่ทำให้หมดสติไปแค่นั้นเอง”
เมื่อแม่ทัพได้ยินดังนั้นถึงกับตกตะลึงขึ้นอีกครั้งเนื่องจากการออมมือเพียงแค่ทำให้หมดสติแต่ไม่ได้สังหารกลุ่มคนจำนวนมากนั้นแทบเป็ไปไม่ได้ยังไงก็ต้องมีการพลั้งมือฆ่าไปบ้าง
“พวกเ้าจับพวกมันทุกคนมัดแล้วกักขังพวกมันไว้”
แม่ทัพดัชสั่งคนของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ท่านแม่ทัพตอนนี้เราเข้าไปรอฟังข่าวจากเ้าขาวข้างในเถอะ”
“อืมพ่อบ้านเมลข้าฝากเื่ข้างนอกนี้ให้ท่านจัดการแทนด้วย”
“ขอรับโปรดวางใจเชิญนายท่านพาท่านเดนไปพักผ่อนเถอะ”
เมื่อพวกเขาทั้งสามเข้ามาภายในห้องรับรองในตัวคฤหาสน์ ทั้งสามก็เริ่มพูดคุยกัน
“ท่านเดนท่านว่าเ้าดยุกถ้ามันรู้เื่นี้มันจะทำยังไงต่อไปละ”
“ท่านแม่ทัพอย่าเรียกข้าว่าท่านเลยเรียกด้วยชื่อเฉยๆก็ได้นะข้ารู้สึกแปลกๆนะ”
“อืมงั้นก็ได้แล้วเ้าคิดว่าเ้าดยุกจะทำยังไงต่อไปละ”
“อืมข้าคิดว่ามันคงเตรียมกองกำลังอย่างมหาศาลไว้คุ้มครองตัวมันภายในราชวังแน่ๆในเมื่อทหารของท่านก็จะกลับเข้าเมืองมาแล้ว”
“ตอนนี้คงต้องรอให้เ้าขาวกลับมาว่าจะพบกับาาและเหล่าองค์ชายองค์หญิงว่าถูกเ้าบ้าดยุกนั้นกักตัวพวกเขาไว้ที่ไหนเท่านั้นละ”
“เ้าคิดว่าเ้าดยุกฟาเรนมันจับตัวองค์าาเอาไว้อย่างนั้นเหรอ”
“ข้าคิดว่าเป็แบบนั้นแหละไม่ยังงั้นมันไม่กล้าทำอะไรอุกอาจอย่างนี้หรอก”
“อย่างนั้นเ้าไปนอนพักผ่อนสักนิดเถอะเดี๋ยวท่านขาวกลับมาข้าจะให้ออโรร่าไปเรียก”
“ไม่เป็ไรท่านแม่ทัพข้ายังไม่ง่วง”
“เอาน่าไปนอนชะหน่อยข้าจะให้ออโรร่าพาไป”
เมื่อเดนได้ยินคำกล่าวของแม่ทัพดัชจึงรีบกล่าวปฎิเสธทันที
“ข้าจะงีบที่นี้แหละไม่เป็ไรละท่าน”
จากนั้นเดนก็เดินไปที่ขอบหน้าต่างนั่งพิงกำแพงหลับตาเงียบไปทันที
“เฮ้อ.ช่างเป็คนที่ดื้อดึงจริงแหะเอาเถอะออโรร่าเ้าอยู่ที่นี้เป็เพื่อนเขานะข้าจะไปดูพวกข้างนอกว่าจัดการไปถึงไหนแล้ว”
“คะท่านพ่อ”
จากนั้นแม่ทัพก็เดินออกจากห้องไปเหลือไว้เพียงออโรร่าอยู่ภายในห้องกับเดนเพียงลำพัง ออโรร่านั่งลงตรงเก้าอี้เอามือทั้งสองข้างท้าวคางโดยเอาศอกวางไว้บนโต๊ะจ้องมองเดนที่นั่งงีบหลับตรงขอบหน้าต่างที่กว้างพอที่จะนั่งงีบตรงนั้นได้ถึงสองคน
แสงพระจันทร์สีขาวละมุนส่องเข้ามากระทบกับร่างกายของเดนในขณะที่เขานั่งหลับนั้นต้องทำให้ออโรร่าต้องตกอยู่ในพวังอยู่เนิ่นนานแล้วเธอก็ลุกเดินเข้าไปหาเขาอย่างเงียบกริบและก้มหน้าลงไปที่เขาช้าๆริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่อวบอิ่มของเธอที่ใกล้จะถึงริมฝีปากของเขานั้นอยู่ก็มีเสียงขึ้นมาขัดทำให้เธอต้องชะงักค้างแล้วหันหน้าไปทางเสียงนั้น
“อะ.แฮ่ม”
“ท่านขาวท่านมาเมื่อไรกัน”
“ก็มาพอที่จะเห็นเ้าพยายามขโมยจูบจากชายหนุ่มอยู่นะสิ หึ หึ”
เ้าขาวยิ้มกว้างอย่างเ้าเล่ห์มองไปยังออโรร่า
ในตอนนั้นเดนก็ลืมตาขึ้นหันมองเ้าขาวและออโรร่าที่กำลังหน้าแดงอยู่
“อ้าวมาแล้วรึแล้วได้ความว่ายังไงมั้งละ”
“ขอรับนายท่านข้าไปสืบข่าวภายในวังมาแล้วมีเื่ที่น่าสงสัยบางอย่างด้วยละ”
“มีเื่อะไรบ้างเล่ามาสิ”
“เดี๋ยวก่อนรอสักแปปนะเดี๋ยวข้าไปเรียกท่านพ่อก่อน”
ออโรร่ากล่าวขัดขึ้นทันทีที่เ้าขาวกำลังจะเล่า
“อืมใช่ต้องให้ท่านแม่ทัพมาฟังด้วยนินะเดี๋ยวเขาต้องถามอีกแน่อืมเ้ารีบไปเรียกเขามาเถอะ”
ออโรร่าจึงรีบวิ่งออกไปตามพ่อของนางทันที
“นายท่านพวกที่โดนจับข้างนอกนั้นใครกันนะ”
“ออเ้าดยุกมันส่งกองทหารมาจะจับข้ากับพวกแม่ทัพนะข้าเลยจัดการพวกมันชะ”
“อย่างนั้นเองหรอกรึ เออใช่ข้าเจอเ้าดยุกนั้นด้วยละออร่าที่เปล่งออกจากตัวมันออกมาข้ารู้สึกแปลกกับมันอย่างมากเลยละ”
“ยังไง”
“ยังกับไม่ใช่ของคนบนดาวดวงนี้พลังออร่าของมันมีกลิ่นอายความชั่วร้ายและความน่าเกรงขามอย่างมากเลยละคล้ายกับท่านแต่ไม่ทรงพลังเท่า”
“หือเ้าดยุกนั้นมันเป็ใครกันแน่ข้าเริ่มสังหรณ์ใจแปลกๆแล้วสิ”
“นั้นนะสิข้าก็ว่ามันแปลกคนธรรมดาไม่น่าจะมีออร่าเช่นนั้นได้”
ในตอนนั้นเองออโรร่าและแม่ทัพดัชก็เข้ามา
“ท่านขาวท่านเข้ามาทางไหนกันทำไมข้าไม่เห็นท่านผ่านประตูคฤหาสน์เข้ามาละ”
“ความลับเอาละในเมื่อมาครบแล้วข้าจะเล่าสถาณการณ์ภายในวังให้พวกท่านได้ฟัง”
“เมื่อข้าเข้าไปภายในวังนั้นข้าพบว่าผู้คนภายในนั้นทำเหมือนกับว่าไร้ซึ่งจิติญญามีเพียงร่างกายเปล่าๆเหลือแต่เหล่าทหารเท่านั้นละที่ยังพอเป็คนธรรมดาอยู่ ข้าตรวจค้นจนถึงห้องลับที่อยู่ด้านล่างห้องนอนขนาดใหญ่ห้องหนึ่งพบกลุ่มคนจำนวนหนึ่งถูกคุมขังและดูเหมือนจะถูกพิษควบคุมอยู่ด้วยละ”
“คนกลุ่มที่ท่านว่านั้นมีชายอายุพอๆกับข้ามีหนวดสีทองร่างกายกำยำมีตราประทับดวงอาทิตย์ตรงหน้าผากรึไม่”
แม่ทัพดัชเอ่ยถามขึ้น
“อืมจะว่าไปก็คล้ายๆแหะแต่ร่างกายออกจะซูบผอมอย่างมากเลยนะแต่อย่างที่เ้าว่ามานะมีครบหมด”
“นั้นต้องเป็องค์าาอย่างแน่นอนเลยละภายในนั้นยังมีกลุ่มหนุ่มสาวอีกรึไม่ท่านขาว”
“จะว่าไปก็มีแหละมีทั้งหมดเกือบห้าสิบคนทั้งนะ”
“ต้องเป็เหล่าองค์ชายและองค์หญิงรวมถึงนางสนมกำนันและข้ารับใช่ใกล้ชิดแน่”
“ไอเ้าดยุกรอกองทหารของข้ามาถึงก่อนเถอะได้เห็นดีกันแน่”
“ข้าคิดว่ามันคงไม่ง่ายอย่างที่ท่านคิดแน่ท่านแม่ทัพ”
เดนเอ่ยขึ้นมา
“ทำไมงั้นรึ”
“เ้าดยุกนั้นดูมีอะไรแปลกๆอยู่นะสิ”
“แต่ถึงยังไงข้าก็ต้องไปช่วยองค์าาให้ได้”
“อืมงั้นรอทหารของท่านยกทัพมาถึงก่อนละกัน แต่ถ้าให้เดินทางมาตามปกติคงสายเกินแก้แน่”
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีละ”
“เ้าขาวเ้าพาท่านแม่ทัพไปพบกับกองทหารเมื่อถึงแล้วติดต่อข้ามาข้าจะพาพวกเ้าทั้งหมดมายังที่นี้เอง”
“ขอรับนายท่าน”
เมื่อแม่ทัพได้ยินจึงถามเดน
“นี่เ้าจะทำอะไรอย่างนั้นรึ”
“เอาน่าท่านแม่ทัพในเมื่อข้ากล่าวไปแล้วข้าต้องสามารถทำได้ เอ้านี่เก็บติดตัวไว้ด้วย”
เดนยืนม้วนกระดาษม้วนหนึ่งไปให้กับแม่ทัพดัชเก็บไว้
“มันคืออะไรยังนั้นเหรอ”
“ท่านพกติดตัวไว้ก็พอที่เหลือเป็หน้าที่ข้าเอง”
“เอาอย่างนั้นก็ได้เราจะลงมือกันเมื่อไรละ”
“ตอนนี้เลย”
“หาเริ่มเลยอย่างนั้นรึ”
“อืมเดี๋ยวจะไม่ทันการเอาข้าเริ่มกังวลกับเ้าดยุกนั้นอย่างบอกไม่ถูก เ้าขาวพาท่านแม่ทัพไปได้แล้ว”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพมายืนข้างหลังข้าและแตะหลังข้าไว้ห้ามปล่อยมือละ”
แม่ทัพไปยืนข้างหลังเ้าขาวและนำฝ่ามือแตะไว้กลางหลังเ้าขาว เมื่อเ้าขาวรับรู้ว่าแม่ทัพดัชแตะที่หลังแล้วมันก็ส่งพลังห่อหุ้มตัวมันและแม่ทัพไว้แล้วพวกเขาก็พุ่งออกจากหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อออโรร่าเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวจึงเอ่ยถามไปยังเดนและยังตกตะลึงในความเร็วที่เ้าขาวบินออกไป
“ทะ..ท่านเดนพ่อข้าจะไม่เป็ไรยังงั้นเหรอ”
“ไม่เป็ไรหรอกน่าเ้าขาวมันกางม่านพลังป้องกันท่านแม่ทัพเอาไว้แล้วเดี๋ยวพวกเขาคงจะถึงกองทัพของท่านแม่ทัพละนะ”
“อีกเดี๋ยวยังงั้นเหรอมันจะเป็ไปได้ยังไงกองทัพของท่านพ่อถึงจะออกจากชายแดนใต้มาแล้วก็เถอะแต่ก็ยังไกลมากเลยนะ”
“เดี๋ยวเ้าก็คอยดูเอาละกันพวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะข้าต้องเตรียมการแล้ว”
“อืม”
ทั้งสองเดินออกจากห้องไปลงมายืนยังลานกว้างหน้าคฤหาสน์ที่พอจะรองรับผู้คนได้นับหมื่นนับแสนคน เดนยืนกอดอกรอการสื่อสารมาจากเ้าขาว ออโรร่าที่ยืนอยู่ข้างกับเขาเฝ้ารออย่างใคร่รู้ว่าเขากำลังจะทำอันใดที่อัศจรรย์ให้เห็นอีก ในขณะที่ออโรร่ากำลังเหม่อมองเดนอยู่นั้นก็มีลูกแก้วปรากฎขึ้นตรงหน้าเดนและภายในลูกแก้วก็ปรากฏภาพว่าเป็ใบหน้าเ้าขาวอยู่ภายในลูกแก้วนั้นพูดเสียงดังฟังชัดว่า
“ข้ามาถึงแล้วนายท่าน”
“ให้ท่านแม่ทัพนำม้วนคำภีร์ออกมาวางไว้บนฝ่ามือทีสิ”
เมื่อแม่ทัพได้ยินจึงนำม้วนคำภีร์ที่เดนให้ไว้ออกมาวางไว้บนฝ่ามือของตนเองทันทีทันใดนั้นเองม้วนคำภีร์ก็ส่องแสงสีขาวออกมาลอยขึ้นเหนือหัวของแม่ทัพดัชม้วนคำภีร์กางออกขึ้นเป็วงกลมอยู่บนท้องฟ้า
“เ้าขาวให้พวกเขาแตะตัวกันไว้อย่าให้หลุดแม้แต่คนเดียวละ”
เ้าขาวบอกให้แม่ทัพสั่งคนของตนเองทำตาม
“เรียบร้อยแล้วนายท่าน”
“ดีข้าจะเริ่มลงมือละนะ”
เดนนำฝ่ามือทั้งสองเตะพื้นที่อยู่เบื้องหน้าตนเอง
“อัญเชิญหวนกลับ”
เมื่อเดนกล่าวเสร็จก็เกิดวงเวทย์ขนาดใหญ่ขึ้นบนพื้นและกลุ่มคนมากมายรวมถึงม้าและรถม้าก็ปรากฏบนลานกว้างนั้นทันที ม้วนคำภีร์ที่ลอยอยู่เหนือหัวพวกเขากลับม้วนตามเดิมและลอยไปหาเดนเขารับมันไว้แล้วก็ยืนขึ้น ออโรร่าที่อยู่ใกล้กับเขาอ้าปากค้าง จากนั้นก็เริ่มมีเสียงกล่าวอย่างติ่นตระหนกใดังต่อกันเรื่อยๆขึ้นมาภายในกลุ่มคนที่เพิ่งโผล่ออกมา
“ท่านเดนนี่ท่านต้องทำให้ข้าใสักอีกกี่ครั้งกันนี่ข้าเริ่มมองท่านเหมือนสัตว์ประหลาดไปทุกทีแล้วนะเนี่ย”
ออโรร่ากล่าวขณะที่ยังคงตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“ความสามารถของท่านต้องทำให้ข้ารู้สึกว่าตัวเองนั้นเหมือนเด็กน้อยไปทุกทีแล้ว”
แม่ทัพดัชกล่าวขึ้นขณะเดินตรงมาที่เขา
“ข้าบอกแล้วว่าพวกเ้าต้องเจอกับเหตุการณ์ที่พวกเ้าไม่สามารถทำได้อีดเยอะเมื่ออยู่ต่อหน้านายท่าน”
เ้าขาวกล่าวตามมาขณะเขาเดินตามหลังแม่ทัพดัชมา
แม่ทัพดัชขึ้นมายืนร่วมกับเดนและออโรร่าเ้าขาวไปยืนข้างหลังเดน และในตอนนั้นแม่ทัพก็ได้กล่าวด้วยเสียงอันดังไปยังกองทัพของเขา
“ที่พวกเ้าเห็นนี่คือคนที่พาพวกเรามาถึงที่นี้อย่างรวดเร็วและเขายังเป็คนโค่นทหารทั้งห้าร้อยนายโดยการนำมาของสกัลเ้าปีศาจกระหายเืเพียงแค่เขาตัวคนเดียวนามของเขาคือเดน”
หลังจากสิ้นเสียงแม่ทัพดัชก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในกองทหาร
“เงียบก่อนข้ายังมีเื่ที่ต้องกล่าวอีกเื่”
เสียงเงียบลงทันที
“อย่างที่พวกเรารู้ว่าเ้าดยุกฟาเรนมันใช้อำนาจในทางไม่ชอบมานาน และมันได้อ้างว่าทำหน้าที่แทนท่านจักพรรดิที่ทรงประชวรอยู่นั้นมันไม่ใช่เื่จริง
แต่มันได้จับกุมตัวและคุมขังเหล่าราชวงค์และควบคุมพวกเขาด้วยพิษไว้ภายในห้องลับในราชวังข้าได้สืบเื่ราวมาหมดแล้ว
พวกเราจะระดมทัพเข้าไปจัดการกับพวกมันและช่วยเหล่าราชวงค์ออกมาพวกเ้าจงเตรียมตัวให้พร้อมเราจะบุกเข้าโจมตีในวันพรุ่งนี้ตอนรุ่งสางตอนนี้พวกเ้าพักผ่อนกันให้เพียงพอ”
เมื่อแม่ทัพดัชกล่าวจบก็มีเสียงเฮลั่นขึ้นมาดังกึกก้องทั่วลาน
“รองแม่ทัพฟาก้าและนายกองทั้งหลายมากับข้า”
ผู้คนจำนวนยี่สิบกว่าคนเดินมาข้างหน้าแม่ทัพดัช
“เอาละพวกเ้าเข้าไปหารือกับพวกข้าข้างในให้เหล่าทหารพักผ่อนกันที่นี้แหละ”
“ขอรับท่านแม่ทัพ”
จากนั้นแม่ทัพดัช เดน ออโรร่า เ้าขาวและเหล่าผู้นำกองทหารทั้งยี่สิบก็เข้าไปภายในคฤหาสน์
1K
