ภายในแคว้นซาตีในตอนนี้มีสภาพที่วุ่นวายมาก ทหารอินนะได้เที่ยวจับหญิงชาวบ้านหน้าตาดีจำนวนมาก เพื่อให้พวกนางถวายตัวให้กับพ่อหลวงอินทะราช
ทั้งธานันต์และธนอินทร์ได้ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่วังของแคว้นซาตี แต่ระหว่างที่ผ่านเข้าไปในหมู่บ้านก็เห็นทหารเที่ยววิ่งไล่จับลูกสาวชาวบ้าน จนกระทั่งมีสาวสวยคนหนึ่งวิ่งมาหาทั้งคู่พอดีพร้อมกับคุกเข่ากอดขาธานันต์ไว้
“ช่วยข้าด้วย ได้โปรดเถิด ข้าไม่อยากเข้าวัง ข้ามีชายคนรักอยู่แล้ว ช่วยข้าด้วยเถิดนะ”
“ได้ งั้นตามข้ามา” ธานันต์รู้สึกสงสารเลยพาตัวผู้หญิงคนนี้หลบในซอกตึกเสียก่อน
“เฮ้ย ธานันต์พวกเรามีงานที่ต้องไปทำไม่ใช่หรอ พวกเราไม่มีเวลามาช่วยผู้หญิงคนนี้หรอก”
“นี่ธนอินทร์ เ้ามีมโนธรรมบ้างเถอะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ยินยอมเข้าวังจะปล่อยให้เขาถูกจับได้ยังไง”
“อะ แล้วเ้าจะช่วยยังไงได้ เดี๋ยวคนในบ้านของนางก็ต้องเป็คนส่งนางให้ทหารเอง”
“จริงสิ ยังไงพวกเราก็ต้องเข้าวังอยู่แล้ว งั้นเ้าก็ปลอมตัวเป็นาง จะได้ลอบเข้าวังได้สะดวกไง” ธานันต์เสนอความคิด
“โอ๊ย! เ้าเอาอะไรคิดน่ะ ธานันต์ ดูร่างกายข้าสิ โคตรจะกำยำ ใครเห็นก็ต้องดูออกว่าข้าเป็ผู้ชาย เ้าปลอมเป็นาง ดูเหมาะสมกว่ากันตั้งเยอะ” ธนอินทร์โอดครวญ
“ก็ข้าไม่เชื่อใจเ้านี่ ถ้าเ้ามีภัย ข้าก็พร้อมจะรีบเข้าช่วย แต่ในทางกลับกัน ถ้าข้ามีภัย เ้าก็คงหนีหายไปไหนก็ไม่รู้” ธานันต์ไม่ไว้ใจ
“เชื่อข้าสิธานันต์ ข้าสัญญาว่าข้าจะปกป้องเ้ายิ่งชีวิตเลยอ่ะ” ธนอินทร์ยอมสัญญา
ธานันต์ต้องยอมเสี่ยงเชื่อธนอินทร์ เพราะจริงอย่างที่ธนอินทร์ว่าให้เขาปลอมเป็หญิงจะกลายเป็กะเทยถึกซะมากกว่า “รักษาสัญญาด้วยล่ะ ธนอินทร์”
หลังจากนั้นทั้งสองจึงพาสาวสวยคนนี้เข้าไปเจรจากับพ่อแม่ของเธอ
“ข้าจะปลอมเป็นางให้เอง ท่านให้นางแต่งงานกับชายที่เธอรักเถอะ การเป็ผู้หญิงของพ่อหลวงอินทะราชนั้น เมื่อพระองค์ทรงเบื่อนางก็จะทิ้งนางอย่างไม่ใยดี” ธานันต์พูดกล่อม
“พวกเราก็ไม่อยากให้นางเข้าวังหรอก แต่นี่เป็คำสั่ง พวกเราเลยขัดไม่ได้ แต่เมื่อท่านยอมปลอมเป็นาง พวกเราก็ยิ่งจะขอบคุณท่านมาก” แม่ของผู้หญิงคนนั้นกล่าว
ธานันต์แต่งกายใส่ชุดอบาย่าผ้าไหมสีครีมกรอมเท้า แขนยาวถึงข้อมือสวมทับด้วย ผ้าคลุมศีรษะสีครีม เมื่อแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกมาพบธนอินทร์และสั่งว่า “เ้าต้องปลอมเป็ทหารอินนะเพื่อคอยคุ้มครองข้าด้วย”
“โห ได้ที ออกคำสั่งเลยนะ” ธนอินทร์กล่าว
“ก็เ้าสัญญาแล้วนี่” ธานันต์ทวงสัญญา
“รับทราบครับ นายหญิง” แล้วธนอินทร์ก็ทำหน้ายิ้มแบบกวนๆ
ดังนั้นธานันต์จึงเข้าไปอยู่ในกลุ่มสาวประมาณ 20 คนที่จะถวายตัวให้พ่อหลวงแคว้นอินนะ ส่วนธนอินทร์ก็ปลอมเป็ทหารอินนะเดินตามกลุ่มสาวสวยเข้าไปในวัง
*****************************************
ณ พระราชวังในแคว้นซาตี
ทหารได้พาหญิงสาวประมาณ 20 คนเข้ามาในห้องๆ หนึ่ง และบอกให้พวกนางยืนเรียงกันเป็แถวหน้ากระดาน สักพักพ่อหลวงกับอินคาก็เข้ามาเดินสำรวจดูหญิงสาวทีละคนโดยธานันต์ยืนเป็คนสุดท้าย
เมื่อพ่อหลวงเสด็จมาถึงจุดที่ธานันต์ยืนอยู่ ธานันต์เห็นพ่อหลวงยิ้มอย่างมีเลศนัยทำให้เธอรู้สึกสังหรณ์ใจว่าจะเกิดเื่ไม่ดีกับเธอ
หลังจากนั้นพ่อหลวงก็เลือกผู้หญิงจำนวน 5 คนซึ่งหนึ่งในนี้มีธานันต์รวมอยู่ด้วย อินคาเลือกไป 2 คน และที่เหลือพ่อหลวงได้มอบเป็รางวัลให้กับกองทหารอินนะ
ธานันต์สงสารผู้หญิงอีก 13 คนอย่างมาก พวกนางคงเลี่ยงไม่พ้นจากการถูกรุมโทรม ในใจคิดว่า “ผู้ชายแคว้นอินนะช่างโหดร้ายทารุณ รังแกผู้หญิงซึ่งเป็เพศที่อ่อนแอกว่า”
หลังจากนั้นกลุ่มผู้หญิง 5 คนที่ถูกพ่อหลวงเลือกก็ถูกพาตัวไปอีกห้องหนึ่ง ธานันต์กะว่าจะหาทางหลบหนีออกไป แต่แล้วเมื่อเข้าไปในห้อง พวกทหารก็รีบปิดประตูล็อคกลอนขังผู้หญิงไว้ในห้องทันที ผู้หญิงทั้ง 5 คนพากันหวาดกลัวจึงพยายามเคาะประตูจากด้านในเรียกให้ทหารมาเปิดประตู สักพักก็มีควันถูกปล่อยเข้ามาในห้อง หญิงสาวทุกคนเข้าใจว่าพวกทหารจะเผาพวกเธอทั้งเป็ เลยรีบะโขอร้องให้ปล่อยตัวออกไป แม้กระทั่งธานันต์เองก็พยายามผลักและดึงประตูเข้าออกแล้ว แต่ประตูถูกล็อคไว้อย่างแ่า ควันนี้ถูกปล่อยไว้นานมากจนกระทั่งธานันต์ได้สูดควันเข้าไปมากเสียจนสำลักควัน ผู้หญิงทุกคนในห้องเริ่มมีอาการผิดปกติคือแขนและขาอ่อนแรงพากันล้มไปกองกับพื้น ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแรงจะพูด สักพักทหารจึงเลิกปล่อยควันแล้วเปิดประตู ทหารทุกคนใช้ผ้าปิดจมูกไว้ แล้วเข้ามาอุ้มผู้หญิงออกจากห้องนั้นทันที ผู้หญิง 4 คนถูกอุ้มไปนอนในห้องเดียวกัน มีแต่ธานันต์เท่านั้นที่ถูกพาไปไว้บนแท่นประทับที่อยู่ภายในห้องของพ่อหลวงอินทะราช
“เป็ไงบ้าง เ้าสบายดีมั้ย ธานันต์ อดีตองครักษ์ของเ้าหญิงซานัส”
“ท่าน ท่าน…” ธานันต์ไม่มีเรี่ยวแรงจะพูด
“เ้าไม่ต้องพูดหรอก เ้าถูกวางยาน่ะ มันเป็ยาที่ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง จริงๆ เราจะจัดไว้ให้เ้าคนเดียว แต่ถ้าแยกเ้าออกมา เ้าก็จะไหวตัวทัน เลยวางยาทั้ง 5 คนเลย เราก็นึกไม่ถึงว่าเ้าจะเป็ฝ่ายมาหาเราเอง”
พ่อหลวงขึ้นมาคร่อมตัวธานันต์ไว้ พร้อมกับใช้พระหัตถ์ััไปที่ใบหน้าของนาง “รู้มั้ยธานันต์ เราชอบเ้ามานานแล้ว ชอบมาั้แ่ครั้งที่เราเห็นเ้าที่เทือกเขาแคว้นอินนะแล้วนะ”
ธานันต์ขยับตัวไม่ได้ และตอนนี้รู้สึกขยะแขยงมากเพราะพ่อหลวงจูบหน้าผา หอมแก้มและกำลังจะไซร้ซอกคอ ในใจคิดว่า “ไอ้ธนอินทร์ ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน รีบมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้ ไหนว่าจะรักษาสัญญาไง”
ธานันต์มีน้ำตาไหลรินเพราะรู้สึกทั้งเจ็บใจธนอินทร์และหวาดกลัวองค์พ่อหลวงเพราะตอนนี้พ่อหลวงได้แหวกเสื้อเธอออกโดยที่เธอปัดป้องอะไรไม่ได้เลย ทันใดนั้นก็มีทหารคนหนึ่งลอบเข้ามาแล้วใช้สันมือกระแทกไปที่ต้นพระศอขององค์พ่อหลวงอย่างรวดเร็วจนกระทั่งพระองค์สลบไป
ธานันต์พยายามมองไปที่ใบหน้าของทหารคนนั้น ก็ใช่ธนอินทร์จริงๆ
ธนอินทร์จึงพลิกร่างองค์พ่อหลวงที่นอนคว่ำและกำลังทับธานันต์อยู่ออกไป ให้อยู่ในท่านอนหงาย แล้วพูดว่า “ดูสีหน้าเ้าในตอนนี้ กำลังด่าข้าในใจอยู่ล่ะสิ น่าข้าขอโทษที่มาช้า พระราชวังใหญ่ขนาดนี้มันก็ต้องมีหลงบ้างสิ”
ธนอินทร์เห็นธานันต์ไม่พูดไม่ขยับ เลยถามว่า “นี่เ้าพูดและขยับไม่ได้หรอ”
ธานันต์ทำได้แต่กระพริบตาถี่ๆ เพื่อตอบรับว่าใช่
ธนอินทร์จึงตัดสินใจแบกธานันต์ไว้ด้านหลังแล้วพาหนีออกจากห้องบรรทมของพ่อหลวงทันที
ธานันต์ถูกธนอินทร์แบกไปสักพักหนึ่ง ฤทธิ์ยาเริ่มอ่อนลง ทำให้ธานันต์เริ่มพูดได้ เลยรีบบอกธนอินทร์ “เ้ารีบเลี้ยวซ้ายตรงทางข้างหน้า ตรงไปจะเห็นประตูห้องหนึ่งให้รีบเปิดเข้าไปทันที เดินตรงไปเรื่อยๆ จะเห็นทางตัน ให้เ้าหมุนหัวงูเห่านั้น ประตูจะเปิดออก แล้วเดินเข้าไป ให้เ้าหมุนหัวงูเห่าที่อยู่ด้านในอีกครั้งประตูจะปิด”
เมื่อธนอินทร์แบกธานันต์เข้ามาภายในช่องทางลับได้แล้ว ก็รีบวางตัวธานันต์ลงพร้อมกับว่า “เ้าตัวหนักไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย”
“ใครบอก เ้าไม่แข็งแรงเองต่างหาก อย่ามาหาว่าข้าอ้วนนะ” ธานันต์กล่าวแย้ง
“แล้วจะเอายังไงต่ออีกล่ะเนี่ย” ธนอินทร์กล่าว
“ตอนนี้เ้าถอดเสื้อมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ เ้าก็เห็นว่าเสื้อผ้าข้าอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย” ธานันต์ออกคำสั่ง
“ข้าไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนขอเสื้อผู้ชายดื้อๆ แบบนี้ ทำไมเ้าไม่รอให้ข้าเป็ฝ่ายยินยอมถอดให้เ้าเองล่ะ”
“ก็เ้าไม่ใช่สุภาพบุรุษนี่นา ไม่รู้ล่ะเ้าถอดมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะฟ้องแม่บุญธรรมของเ้า ว่าเ้ารังแกข้า” ธานันต์ข่มขู่
“อะ อะ อะ ถอดก็ได้ แค่นี้ก็เอาแม่ข้ามาขู่” ธนอินทร์ถอดเสื้อของตัวเองแล้วใส่เสื้อให้กับธานันต์ เพราะตอนนี้ธานันต์พูดได้อย่างเดียวแต่ขยับตัวไม่ได้
“ยังไงก็ขอบใจเ้าด้วยก็แล้วกัน พวกเราคงต้องนอนกันตรงนี้ก่อน เพราะทางที่จะเดินต่อไปมันเป็ทางแคบ จุดตรงใกล้ประตูนี้เป็บริเวณที่กว้างที่สุดแล้ว” ธานันต์อธิบาย
“ก็คงต้องตามนั้นแหละนะ เพราะจะให้ข้าแบกเ้าอีก หลังข้าคงหักกันพอดี 555”
“หยุดพูดเดี๋ยวนี้ไอ้ธนอินทร์บ้า” ธานันต์เริ่มโกรธ
“ครับ ครับ ครับ นายหญิง” แล้วธนอินทร์ก็ทำหน้าทะเล้นใส่
5K
