หัวใจ..พ่ายรัก

18:09น.

หญิงสาวร่างสูงโปร่งเดินอุ้มเด็กน้อยวัยประมาณเพียงขวบเศษลงจากรถแท็กซี่แล้วยืนมองอยู่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังนั้นพร้อมกับกระเป๋าเป้กับกระเป๋าสะพายข้างขนาดกลาง แล้วเดินเข้าไปยังด้านในตัวบ้าน เดินมุ่งตรงไปยังห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าที่มีความวิตกกังวลเป็๲อย่างมาก แล้วก็หยุดยืนอยู่กับที่ด้วยความลังเลใจ

“เอาวะ!! ไหนๆแกก็มาถึงที่นี่แล้ว ต่อให้ต้องโดนด่าโดนว่ายังไงก็ยอม..”

เธอกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่าแล้วตัดสินใจที่จะเดินก้าวเท้าเข้าไป แต่ก็ไม่เจอใครจึงเดินไปที่ห้องทานอาหารแล้วก็เจอคนกำลังนั่งทานอาหารอยู่ แล้วคนในนั้นก็หันมามองเธอกันหมด แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาอึ้งและตกตลึงมากที่สุดก็คือเด็กน้อยในอ้อมกอดที่เธออุ้มเข้ามาด้วย

“แด๊ด...มี๊..คุณย่า...คุณตา..”

“แชยองง..”

หญิงวัยกลางร่างเล็กกล่าวนามของคนเข้ามาเยือนใหม่แล้วยืนขึ้น

“มี๊..แชง...”

“เด็กคนนั้น..ลูกก..ใคร...”

“ลูก...ลูกสาวแชงเอง..”

“วะ..ว่าไงนะ!!”

“แชยอง..”

หญิงวัยกลางร่างสูงยืนขึ้นมาอีกคนแล้วกล่าวนามของคนที่อุ้มเด็กน้อย

“พ่อเด็ก...เป็๲ใครร!!”

“.....”

“แด๊ดถามว่าพ่อเด็กเป็๲ใคร..”

เธอตะคอกเสียงดังลั่นบ้าน

“ลิซ...ใจเย็น”

ชายวัยชรายืนขึ้นพูดปรามผู้เป็๲พ่อของแชยอง

“แชง..แชงเองง...แชงเป็๲พ่อของเค้า”

“แชงเป็๲แบบ..แด๊ดด....”

“อืมม!!”

เธอก้มหน้าตอบและยังกอดลูกสาวตัวน้อยของตัวเองไว้แน่น

“แชงขอโทษ..แต่...”

“๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่..๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ทำไมถึงไม่บอกแด๊ดกับมี๊”

“เมื่อ2ปีกว่าๆ..ตอนนั้นแชงกลัว”

“แล้วแม่เด็กไปไหน..เป็๲ใคร ทำไมถึงต้องหอบลูกมาคนเดียวแบบนี้”

“ความผิดแชงเองมี๊..แชงทำเธอท้อง แชงเลยขอเลี้ยงลูกรับผิดชอบลูกแต่เพียงคนเดียว เพราะแชงเป็๲คนทำลายอานาคตเค้า แต่แชงขอให้เค้าอยู่ดูแลลูกเพียงแค่ให้เค้าได้ให้น้ำนมลูกให้ได้เพียงพอที่สุด แล้วหลังจากนั้นเค้าก็จะเป็๲อิสระจากแชงและลูก ส่วนแม่ของลูกแชงเป็๲ใคร แชงไม่ขอตอบนะคะ แชงไม่อยากทำลายอนาคตเค้าไปมากกว่านี้”

หญิงวัยกลางร่างเล็กยืนนิ่งงั้นไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“กินข้าวมารึยัง..”

“ยังเลยค่ะมี๊!”

“ถ้างั้นก็ส่งหลานมาให้มี๊..แล้วก็ขึ้นเอาของไปเก็บกับมี๊แล้วค่อยลงมาทานข้าวพน้อมกันกับแด๊ดคุณย่าคุณตา”

แชยองส่งบุตรสาวตัวเล็กที่หลับอยู่บนบ่าตัวเองให้กับผู้เป็๲แม่ของตน

“ทุกคนไม่โกรธแชงไม่ต่อว่าด่าทอแชงหรอ..”

“โกรธสิ!! แต่ทำไงได้จะไปด่าทอให้มันได้อะไรขึ้นมาล่ะ ในเมื่อเด็กได้เกิดมาแล้วจะไปโทษใครมันก็ไม่ได้”

หญิงวัยกลางร่างสูงพูดจบก็อ้าแขนออกมารอรับกอดจากลูกสาว

“แด๊ดดด...อึก!!”

แชยองรีบโผลตัวเข้ากอดเธอ

“อ่าา..ร้องให้อีกจนได้ โตแล้วนะลูกสาวแด๊ดอ่ะ แถมยังเป็๲พ่อคนแล้วด้วย”

เธอพูดพร้อมลูบหัวแชยองเบาๆ ก่อนจะผละกอดออกจากกัน

“มานั่งทานข้าวมา..เจนก็ด้วย เดี๋ยวลิซพาหลานขึ้นไปนอนข้างบนเอง”

“อ่ะะ!! OK..”

เธอส่งหลานสาวให้กับผู้หญิงอีกคน

“แล้วหลานแด๊ดชื่ออะไร..”

“ฮานาค่ะ!”

“เอาของส่งมาให้แด๊ดมา..”

“ไม่เป็๲ไรค่ะแด๊ด เดี๋ยวแชงขึ้นไปเก็บกับแด๊ดเอง”

“งั้นก็มา...”

ทั้งสิงคนเดินไปด้วยกันส่วนคนที่เหลือก็นั่งรอทานข้าว แล้วไม่นานทั้งสิงคนก็ลงมาพร้อมกันพร้อมทานข้าว

เวลาผ่านไปไม่นานนักแชบองก็ทิ้งช้อนข้าวในมือลงเพราะได้ยินเสียงเด็กร้องขึ้นมา

“อูแวๆแว..แงงงงงงงงงง.....”

เสียงร้องไห้กลั้นทำให้แชยองรีบวิ่งออกไปจากที่นั่งทานอาหารอยู่ แล้วขึ้นไปหาเด็กน้อยที่กำลังร้องเรียกหาผู้เป็๲พ่อ..

วันรุ่งขึ้น..

หญิงวัยกลางคนสองคนยืนแอบเปิดประตูเข้าไปมองดูคนในห้อง คนในห้องนั้นนั่งหลับฟุ๊บตัวหลับอยู่ข้างเตียงโดยมีเด็กตัวน้อยนอนหลับอยู่บนเตียงนอนใหญ่และหนังสือเล่มหนาที่กางออกวางอยู่บนเตียงนั้นด้วยเช่นกัน

“สภาพลูกเหมือนเธอตอนนั้นเลยนะลลิษา..”

“จริงง! สภาพเดียวกันเลย”

“อื้ออ...!!”

หญิงสาวในห้องที่สองคนนั้นแอบมายืนมองตื่นขึ้นแล้วมือก็คว้านหาอะไรบางอย่าง

“อ่าาห์ เจอแล้วว..เชี้ยยย!! อีก2ชั่วโมงสอบ..ดันตื่นสายซะได้...”

เธอรีบตื่นตัววิ่งไปเข้าห้องน้ำผ่านไปพักหนึ่งก็ออกมาจากห้องน้ำในชุดนักศึกษาแล้วรีบเดินไปหาลูกน้อยที่ยังคงนอนหลับอยู่

เธอพับเก็บหนังสือแล้วเปิดลิ้นชักออกหยิยเอากุญแจรถที่เคยเก็บไว้ในนั้นไม่เคยเอาออกไปใช้จนวันนี้เพราะดันตื่นสาย

“แด๊ดไปก่อนนะ..แด๊ดสอบเสร็จแล้วจะรีบมาหานะคะคนเก่งของแด๊ด”

เธอจุ๊บหน้าผากลูกสาวทีนึงแล้วรีบลุกขึ้นวิ่งออกจากห้อง

“อ้าวแด๊ดมี๊..ฝากฮานาด้วยนะคะ! แชงต้องรีบไปสอบ ไปนะคะ..”

“อ่ะเดี๋ยวว..”

เธอไม่อยู่ฟังแต่รีบวิ่งไปลงบันได ออกไปจากบ้านไปที่โรงจอดรถแล้วกดรีโหมดรถแล้วรีบเข้าไปนั่งแล้วสตาร์ทรถแล้วรีบขับออกไป

08:10น.

มหาวิทยาลัยชื่อดัง..

คณะแพทยศาสตร์...

“เฮ้ยย!! รถใครวะ..โคตรสวยเลยว่ะ”

“จริงด้วย..รถใครวะ ทำไม่ฉํนไม่เคยเห็น...”

รถferrariคันหนึ่งขับเข้ามาผ่านสายตานักศึกษาและอาจารย์หลายคน ขับเข้าไปจอดยังจุดจอดรถของคณะแล้วปนะมาณสัก1นาที หญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งก็ลงมาจากรถferrariคันนั้นฝั่งคนขับ

“ไอ้แชงง..”

“๻๠ใ๽อะไรวะ!!”

“๻๠ใ๽แกไง..อยู่ดีๆเอารถสปอร์ตใครมาขับวะเนี้ยย!!”

“รถฉันไง! ทำไม..”

“โกหกน่าา..ปกติเห็นขี่แต่ฉลามมาไม่เคยเห็นขี่..เอ่ออ!! รุ่นไรวะ...”

“ferrari”

“เออนั่นแหละ! ที่คอนโดแกก็ไม่เห็นจอดอยู่เลย บอกมาเลยนะถ้ารถแกจริงทำไมไม่เอามาขี่๻ั้๹แ๻่แรกล่ะวะ”

“แด๊ดซื้อให้เมื่อ3ปีก่อน แต่ไม่เคยเอามาขี่เพราะคอนอยู่ใกล้มหาลัยเลยจอดไว้บ้าน ขี่มอไซต์สะดวกกว่า..”

“แล้วทำไมพึ่งเอามาขี่..”

“ยังไม่บอกพาไปกินข้าวก่อน แล้วแกสองคนจะยืนอึ้งอยู่อีกนานมั้ย!!”

แชยองเดินนำกลุ่มตัวเองไปจนไปถึงโรงอาหารของคณะแพทยศาสตร์ แล้วเดินไปซื้ออาหารแล้วมานั่งที่

“สรุปยังไง..”