เช้าวันต่อมา
ณ บ้านปฏิทิน
ต้าร์และเกมพากันไปยกแคร์ไม้ไผ่จากบ้านของเกมมาไว้ใต้ต้นไม้ข้าง ๆโต๊ะมาหินอ่อนบ้านปฏิทิน เพื่อให้คนป่วยได้นอนพักสบาย ๆ
ต้าร์ไปพยุงปฏิทินออกมาจากบ้าน ส่วนเกมเตรียมหมอนพนักพิงไว้รอที่แคร์ไม้ไผ่
ต้าร์ค่อย ๆให้ปฏิทินนั่งลงอย่างอ่อนโยน กลัวมันจะกระทบกับแผลของอีกฝ่าย
เกมมองดูเพื่อนทั้งสองแล้วอมยิ้มออกมา
บรึ้น....เอี๊ยด...!!!
ทั้งสามหนุ่มมองไปที่ต้นเสียง เห็นวัยรุ่นมอปลายขับรถมอไซค์มาจอดหน้าบ้านอั๋นสองคัน คันนึงมีคนนั่งแล้วสองคน อีกคันมีแค่คนขับ ซึ่งทั้งสามคนคือเพื่อนของอั๋น
ไม่นานเ้าของบ้านเดินออกมา โดยสวมเสื้อเชิ้ตสีเืหมูแขนสั้น และกางเกงสีขาวขาสั้นเหนือเข่า พร้อมกระเป๋าเป้สีดำประตัว
เกมเห็นแบบนั้นรีบทักขึ้นทันที “ไปไหนกันอะ?”
อั๋นและเพื่อนหันมามองตามเสียง พอเห็นว่าเป็ใคร อั๋นก็คลี่ยิ้มออกมาแล้วตอบกลับ “ไปทำรายงาน”
"แล้วกางเกงอะ จะสั้นไปไหน!” เกมจ้องเขม็งไปที่กางเกงของอั๋นแบบไม่ค่อยพอใจ
“...” ทุกคนงง
อั๋นดึงขากางเกงให้ยาวขึ้น เท่าที่จะทำได้ “เนี่ย ไม่สั้นแล้ว อีกนิดจะปิดเข่าและ!”
เกมยิ้มอย่างพอใจ “อื้ม...ขับรถกันระวัง ๆด้วยล่ะ”
“อื้ม!ไปแล้ว!” อั๋นพยักหน้าตอบรับเกม แล้วขึ้นซ้อนท้ายรถเพื่อนออกไป
เกมมองตามแล้วอมยิ้มอย่างมีความสุข จนลืมไปว่าไม่ได้อยู่คนเดียว
“เดี๋ยวนะ!คืออะไรวะ” ต้าร์รีบทักขึ้นทันที
"มึงก็ขี้เสือกเหมือนกันนะหนิ"เกมว่าต้าร์
"มึงก็เหมือนกันแหละ!!!"ต้าร์สวนกลับ
"เหมือนตรงไหน"เกมแย้ง
"พอ!!!กูยิ่งปวดหัวอยู่"ปฏิทินห้ามทัพ
“...”
.
ย้อนไปเมื่อ 3 วันก่อน
“พี่เกมเป็ไร” อั๋นใ ที่เห็นอีกฝ่ายเหมือนจะร้องไห้
ฟรึบ!!
เกมดึงอั๋นเข้ามาสวมกอด
“...” อั๋นหน้าเหวอทันที ที่จู่ ๆก็ถูกกอด แต่ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆอยู่แบบนั้น
“คิดถึง” เกมเอ่ยออกมาเบา ๆพร้อมกับกระชับกอดอั๋น ก่อนจะเอ่ยต่อ
“พี่จะพยายามนะ”
“อื้ม” อั๋นกอดตอบเกม
ปัจจุบัน
.
“แล้วเื่ฉิมล่ะ” ปฏิทินเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง ต้าร์คิดเหมือนกันกับปฏิทิน
เกมมองหน้าเพื่อนทั้งสอง “กูไม่รู้เลยว่ะ เหมือนตอนนี้ที่กูยังอยู่กับฉิม มันมีแค่เหตุผลเดียว คือดูแลเขาแทนพ่อ”
ปฏิทินและต้าร์ได้แต่มองแล้วให้กำลังใจเพื่อนสนิท
.
.
เวลา 21:21 น.
ณ ห้องนอนสำหรับแขก
ภายในห้องเหลือเพียงต้าร์และปฏิทิน เพราะเกมขอกลับไปนอนบ้าน บอกว่าต้องไปซักผ้า และเหตุการณ์ไม่ต่างจากเมื่อวาน เพราะทั้งคู่ยังนอนมองเพดานห้องอยู่แบบนั้น
“...”
“...”
บรรยากาศเงียบสนิท ทั้งที่ยังไม่มีใครหลับ ปฏิทินซึ่งเป็คนชอบความเงียบอยู่แล้ว แต่นั่นมันอยู่คนเดียงไง ส่วนอันนี้มันไม่ใช่ แล้วปกติต้าร์มันเป็คนพูดมาก แต่ทำไมตอนนี้เงียบสนิท จนทำให้เรารู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูก เลยหาเื่ชวนคุยก่อน
“แล้วมึงย้ายกลับมาทำงานที่บ้านแบบนี้ มึงไม่กลัวคนที่มึงชอบจะไปชอบคนอื่นรึไง”
ต้าร์ตะแคงตัวหันหาปฏิทิน แล้วนอนจ้องปฏิทิน ซึ่งปฏิทินนอนหงายอยู่ ไม่สามารถตะแคงตัวหันมามองกลับได้ เพราะยังเจ็บแขนและขาด้านขวาอยู่ แต่ก็รู้สึกเกร็งอยู่ดี ที่ถูกจ้องอยู่แบบนั้น
“จ้องกูทำไม คำถามที่กูถาม มึงยังไม่ตอบเลย”
“ก็กลัวนะ”
“...” ปฏิทินกะพริบตาปริบ ๆเงียบตั้งใจฟัง
ต้าร์มองใบหน้าด้านข้างของปฏิทินั้แ่ผมไล่ลงมาที่ตากลม จมูกโด่งได้รูป และปากที่อมชมพูชวนหลงใหล
“แล้วก็กลัวว่าเขาจะไม่กล้าข้ามเส้นกับกูด้วย”
“ข้ามเส้นอะไรวะ?” ปฏิทินเอียงหน้ามามองต้าร์ด้วยความสงสัยกับคำพูดที่อีกฝ่ายพูดเมื่อกี้
“...เส้นคำว่าเพื่อน” ต้าร์บอกตามความจริง
“อ๋อ เพื่อนที่ทำงานนี่เอง” ปฏิทินถึงบางอ้อทันที แต่รู้สึกหน่วงที่อกยังไงไม่รู้ ก่อนจะเอ่ยต่อ “แล้วมึงได้แสดงออกไปรึยัง ว่ามึงกำลังจะจีบเขาอะ”
“ก็แสดงออกนะ แสดงออกมาตลอด แต่เหมือนเขาจะไม่รับรู้ถึงมันเลยว่ะ” ต้าร์สีหน้าเศร้าลง
“แบบนี้ เหมือนอกหักั้แ่ยังไม่เริ่มเลยนะ” ปฏิทินเศร้าตามเพื่อนสนิท
“นั่นดิ!” ต้าร์ตอบ
“แต่ไม่เป็ไรนะเว้ย ถึงคนนี้เขาจะไม่ชอบมึง มึงก็หาคนใหม่ได้สบาย ๆหล่อขนาดนี้ เพื่อนกู หาแฟนไม่ยากหรอก” ปฏิทินยิ้มปลอบเพื่อน
“ไม่ว่ะ” ต้าร์แย้ง
“ฮึ?มึงชอบเขาขนาดนั้นเลยหรอ?”
“อื้ม!ชอบมาก และกูจะทำทุกทางให้กูได้รักกับเขา” ต้าร์ทำหน้าจริงจัง
“...” ปฏิทินเงียบ ที่เห็นเพื่อนจริงจังแบบนี้ คนนั้นน่าจะเป็คนที่อีกฝ่ายรักมากจริง ๆ
“อื้ม!งั้นก็สู้ ๆนะมึง กูเอาใจช่วย” ปฏิทินเปลี่ยนจากปลอบใจ มาเป็ส่งกำลังใจช่วยให้เพื่อนสมหวังแทน
“อื้ม ขอบใจมึงนะ” ต้าร์ยิ้มตอบ
“อื้ม” ปฏิทินยิ้มตอบ และหันหน้ากลับไปมองเพดานห้องเหมือนเดิม พร้อมกับปิดเปลือกตาลง เพราะง่วงแล้ว
ต้าร์นอนมองอีกฝ่ายแบบนั้นจนพลอยหลับตามไปเช่นกัน
.
.
เช้าวันต่อมา
ณ บ้านเกม
แก๊ก!
เกมหันไปมองหน้าประตูบ้านที่ถูกเปิดเข้ามา พอเห็นว่าเป็ใคร สีหน้าเขาดูใทันที
“ฉิม!”
สีหน้าฉิมดูไม่สู้ดี เหมือนกำลังมีเื่หนักใจอยู่ เกมรีบเดินเข้าไปหา
“เป็ไรคะ” เกมเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วงแฟนสาว
“ฮึก..พี่เกม” น้ำตาฉิมเริ่มไหลออกมา
เกมยิ่งใหนักกว่าเดิม แล้วรีบสวมกอดแฟนสาว “ร้องไห้ทำไมคะ เกิดอะไรขึ้น?”
“ฮึก...ฮือ....ฉิมท้อง”
“...”
เป็จังหวะเดียวกันที่อั๋นเดินถือถ้วยขนมลอดช่องยิ้มอย่างมีความสุข มาหยุดอยู่ด้านข้างประตูหน้าบ้านเกม
“...” อั๋นหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคที่ฉิมพูดกับเกม ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินถือถ้วยขนมกลับบ้าน
โดยที่เกมไม่รู้เลยว่าอั๋นมาหาเขาที่บ้าน
170
