จังหวัดอยุธยา
ขณะที่กวินกานต์ยืนอยู่หน้าประตูรั้วของบ้านไม้ทรงไทยสองชั้นเขาหายใจเข้าลึก ๆ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นเสียงลมพัดผ่านต้นไม้เพิ่มบรรยากาศน่าขนลุกให้กับ่เวลานี้เรียวขาก้าวเดินไปตามทางเดินหิน เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ
ในที่สุดเขาก็เดินมาถึงประตูบ้านกำลังจะผลักเข้าไปแต่ประตูก็เปิดออกเองราวกับกำลังเชิญชวนเขาเข้าไปข้างในลมเย็นเยือกลอยมาปะทะร่างทำให้ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว
กวินกานต์ก้าวข้ามธรณีประตูด้วยความระมัดระวังดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นการตกแต่งภายในของบ้าน แม้บ้านหลังนี้จะอายุนับร้อยปีแต่ก็ยังสวยงามมาก
แสงสลัวๆ จากดวงอาทิตย์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะเขาได้ยินเสียงลมหายใจแ่ ๆ ของตัวเอง พร้อมกับเสียงสะท้อนของพื้นไม้ที่ดังเอี๊ยดอ๊าด
“คุณกานต์มาถึงเร็วกว่าเวลานัดอีกนะครับ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบในขณะที่เขากำลังมองสำรวจตัวบ้านทำให้กวินกานต์ใ และเมื่อหันไปดูก็เห็นเป็คุณมานพ ทนายความประจำตระกูล
“สวัสดีครับคุณมานพพอดีผมอยากจะมาดูรอบ ๆ บ้านก่อนนะครับ อยากจะรู้ว่าทำไมคนอื่น ๆถึงไม่อยากได้บ้านหลังนี้ ทั้งที่สวยขนาดนี้แท้ ๆ แถมมูลค่าตอนนี้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ”
ระหว่างที่พูดั์ตาสีน้ำตาลก็ยังกวาดมองไปรอบๆ อย่างสนอกสนใจ บ้านหลังนี้เป็มรดกตกทอดมาจากคุณทวดของเขา แต่ั้แ่จำความได้ ทุกคนในตระกูลต่างก็หวาดกลัวบ้านหลังนี้ทั้งนั้น
“คุณกานต์ก็ทราบประวัติบ้านหลังนี้นี่ครับก็ไม่แปลกที่คนอื่น ๆ จะไม่อยากได้”
“ประวัติที่บอกว่าเป็บ้านผีสิงน่ะเหรอครับแต่มันก็แปลกนะครับ ผมกลับรู้สึกว่าที่นี่มีบางสิ่งดึงดูดให้ผมเข้ามาหา”กวินกานต์ตอบกลับ
บ้านหลังนี้เคยเป็ของคุณทวดเขามาก่อนมีเื่เล่าสืบต่อกันมาว่า ที่นี่เต็มไปด้วยคำสาปและิญญาร้าย แต่ชายหนุ่มวัย 22 ปีคนนี้กลับรู้สึกถูกชะตากับที่นี่มากกว่าที่จะกลัวราวกับว่ามีบางอย่างรอคอยให้เขามาอยู่ที่นี่
“คุณกานต์แน่ใจนะครับว่าจะเอาบ้านหลังนี้แทนหุ้นที่บริษัท” คุณมานพยังถามต่อ
ปู่ของกวินกานต์พึ่งเสียไปพินัยกรรมเขียนเอาไว้ชัดเจนว่าถ้าใครอยากจะได้บ้านหลังนี้ก็ต้องสละสิทธิ์ไม่เอาหุ้นของบริษัท ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใคร้าที่นี่ถึงแม้ว่ามูลค่าของบ้านและที่ดินจะสูงมากยกเว้นเขาเพียงคนเดียว
“แน่ใจครับคุณมานพที่นี่สงบดี เหมาะกับการทำงานของผม จะได้ไม่มีใครมารบกวน” เขาเป็นักเขียนมีที่สงบ ๆ แบบนี้ไว้ทำงานคงจะดีกว่าไปวุ่นวายเื่หุ้นในบริษัท
“ที่นี่มีเื่เล่าแปลกๆ นะครับ มีคนบอกว่าที่ห้องนอนเล็กบนชั้นสองประตูมักจะเปิดออกเอง มีเสียงกระซิบแปลกๆในตอนกลางคืน คุณกานต์แน่ใจแล้วนะครับ”
ดูเหมือนว่าทนายความประจำตระกูลจะไม่อยากให้เขาอยู่ที่นี่สักเท่าไหร่หลายต่อหลายครั้ง คุณมานพมักจะพูดถึงเหตุการณ์ประหลาดและเื่ิญญาในบ้านหลังนี้ให้เขาฟัง
“ผมแน่ใจแล้วครับคุณมานพไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ ผมดูแลตัวเองได้ อีกอย่างมันก็แค่เื่เล่าไม่มีใครเคยมาที่นี่จริง ๆ สักคน”
กวินกานต์ตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเขาไม่เคยเชื่อเื่ลึกลับอะไรพวกนี้ แต่หนังสือที่เขียนกลับเป็เื่ของคาถาคุณไสยมนต์ดำ
“ถ้าอย่างนั้นคุณกานต์ช่วยเซ็นเอกสารให้ผมด้วยนะครับผมจะได้จัดการขั้นตอนเื่โฉนดต่อไป”
คุณมานพยื่นเอกสารในมือให้กับกวินกานต์เขารับมาแล้วก็จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปทันทีอย่างไม่ต้องคิดนาน
“ขอบคุณมากนะครับคุณมานพฝากจัดการที่เหลือด้วยนะครับ”
ทนายความพยักหน้ารับแล้วก็เก็บเอกสารทุกอย่างเข้ากระเป๋าแล้วก็ขอตัวกลับทันที
/////
อาทิตย์ต่อมากวินกานต์ก็จ้างผู้รับเหมาให้มาทำการซ่อมแซมต่อเติมบ้านตามที่เขา้าทุกอย่างผ่านไปด้วยดีแม้ว่าช่างที่ทำบ้านจะปักหลักนอนค้างที่นี่ก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น
จากนั้นสามอาทิตย์เมื่อซ่อมแซมบ้านและตกแต่งเสร็จเรียบร้อยเขาก็ขนของเข้ามาอยู่ทันที
กวินกานต์ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน จู่ ๆก็รู้สึกหนาวไปตามกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ที่นี่มีต้นไม้ต้นเล็กต้นใหญ่เต็มไปหมดก็ไม่แปลกที่จะรู้สึกเย็นบ้าง
ภายในตัวบ้าน ผู้รับเหมาซ่อมแซมตกแต่งได้ถูกใจทุกอย่างเป็ไปตามที่เขาออกแบบเอาไว้
แต่ที่น่าแปลกใจก็คงจะเป็รูปวาดของผู้หญิงคนหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนังเขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ แต่เธอสวยมากทีเดียวสงสัยช่างจะไปเจอในห้องเก็บของเลยเอามาแขวนไว้
แต่ความรู้สึกแปลก ๆ ก็เกิดขึ้นเมื่อสองขากำลังก้าวเดิน กวินกานต์ก็รับรู้ได้ถึงบางอย่าง ดวงตาของผู้หญิงในรูปภาพนั้นคล้ายกำลังมองตามเขาตลอดเวลา
“ออกไปก่อนที่จะสายเกิน”
ฝีเท้าชะงักนิ่งเมื่อเขาได้ยินเหมือนเสียงกระซิบของใครบางคนพูดอยู่ข้างใบหูเป็เสียงผู้ชายแก่ ๆ
“นั่นใครน่ะ!” กวินกานต์ถามขึ้นเสียงดังพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้าน แต่เขาก็ไม่เห็นใครเลย
“สงสัยจะหูฝาด”
เมื่อมองหาแล้วไม่เห็นใคร เขาจึงเดินขึ้นไปข้างบนตรงทางแยกระหว่างห้องนอนเล็กกับห้องนอนใหญ่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจทำให้เขามองไปทางห้องนอนเล็ก แล้วประตูห้องนั้นก็เปิดออกมา
แม้จะใและกลัวอยู่บ้างแต่กวินกานต์ก็เดินไปทางห้องนอนเล็กอย่างช้า ๆ เขากำลังเอื้อมมือจะไปปิดมันแต่ประตูบานนั้นก็ปิดลงก่อนที่มือเขาจะยื่นไปถึง
เห็นแบบนั้น ชายหนุ่มจึงรีบถอยหลังกลับเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ทันที แม้จะรู้สึกว่าบางอย่างไม่ปกติแต่กวินกานต์ก็ยังไม่คิดมากอะไร บ้านนี้เก่ามากแล้วบางอย่างอาจจะชำรุดและช่างที่มาซ่อมแซมคงไม่ทันเห็น
/////////////////////////////////////////
240
