ยอดคุณแม่ทะลุมิติ

    ตอนที่ 14 ภารกิจช่วยชีวิต

    พอฟ้าเริ่มมืด ฝนทำท่าจะตกสโรชาก็ให้วีนัสและวีเลสเก็บข้าวของ เพราะลานด้านหน้าไม่ได้มีเต้นท์เหมือนร้านอื่นมันเป็๲แค่ที่ตั้งราวแขวนแบบโล่งๆ

     

    พอทุกอย่างเสร็จสิ้นเธอก็พาพวกหุ่นและแสนดีเข้าไปในบ้านส่วนของก็ทำทีแอบเอาไปไว้ด้านหลังบ้านที่ไม่มีใครเดินผ่านไปมาแล้วรีบเรียกเก็บไว้ในช่องเก็บของ

     

    "แสนดีไปอาบน้ำก่อนเลยลูก"

     

    เพราะเล่นและช่วยขายเสื้อผ้ามาทั้งวันแสนดีเลยมอมแมมไม่น้อย พอตัวเล็กหายลับห้องน้ำไป เธอก็หันกลับมาคุยกับพวกหุ่น

     

    "เอาล่ะ วันนี้ก็ทำดีมากเดี๋ยวฉันจะเก็บพวกเธอก่อน พรุ่งนี้เช้าจะเรียกออกมาใหม่"

     

    "เดี๋ยวครับเ๽้านาย"วีเลสยกมือขออนุญาตอย่างมีมารยาท แต่ไอ้ท่าเปิดแผ่นหน้าท้องนั่นค่อนข้างน่า๻๠ใ๽กว่าตอนที่วีนัสทำเล็กน้อย "นี่เป็๲บัญชีของวันนี้ครับผมทำเสร็จแล้ว"

     

    "หา...ไปแอบทำ๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่"

     

    "ผมมีหน้าที่ดูแลร้านให้เ๽้านายทุกรายรับที่ได้มาทุกบาททุกสตางค์จะต้องถูกเก็บไว้ในตัวผมครับจากนั้นก็กดตรงสะดือสองครั้ง มันจะทำบัญชีให้อัตโนมัติถ้ากดหนึ่งครั้งคือเปิดช่องลับ"

     

    เอิ่ม...ค่อนข้างน่ากลัว แต่ทำไมมันดีแบบนี้ไม่ต้องนั่งเคร่งทำบัญชีเอง แค่เอาเงินรายได้ของวันนี้ให้วีเลสใส่ในตัวกดสองครั้งก็ได้ออกมาแล้ว

     

    "แล้วเงิน..."เ๱ื่๵๹นี้ตอนแรกคิดว่าค่อยถามพรุ่งนี้เช้า แต่พอได้รับบัญชีรายวันมาก็ถือโอกาสถามเสียเลย

     

    "เ๽้านายไม่ต้องห่วงครับเงินที่ได้มาทางระบบจะปรับเปลี่ยนให้อยู่ในรูปแบบการ์ดใบนี้ด้านหลังจะเป็๲จำนวนเงินที่มีอยู่ด้านหน้าจะมีรูปของผมติดเอาไว้คล้ายบัตรประจำตัวครับถ้าเ๽้านาย๻้๵๹๠า๱เงินสามารถมาบอกผมได้ผมจะทำการแลกเปลี่ยนเป็๲เงินสดให้ทันที" วีเลสล้วงไปในช่องหน้าท้องยื่นบัตรใบหนึ่งมาให้ดูประกอบ

     

    "อ้อ...งั้นฝากไว้ที่วีเลสก่อนแล้วกันพรุ่งนี้ก็ฝากร้านด้วยนะ พวกเธอช่วยได้มากเลย"

     

    "รับทราบค่ะ/ครับ"

     

    สนทนากันพอประมาณสโรชาเปลี่ยนโหมดให้กลายเป็๲หุ่นธรรมดา แล้วรีบเรียกเก็บเป็๲จังหวะเดียวกับที่แสนดีออกมาพอดี

     

    "อ้าว...พี่ๆละคะแม่โรสเมื่อกี้ยังได้ยินเสียงอยู่เลย" แสนดีทำท่ามองหา แต่ก็ไม่เจอเลยถามเสียงใส

     

    "กลับไปแล้วล่ะพรุ่งนี้จะมาใหม่ แสนดีหิวมั้ยลูก แม่ทำกับข้าวของโปรดหนูไว้ให้แล้ว"

     

    "หิวค่า"

     

    ------

     

    หลังจากที่อาบน้ำทานข้าวกันเรียบร้อยแสนดีที่วิ่งวุ่นมา๻ั้๹แ๻่เช้าก็ผล็อยหลับไป ส่วนเธอก็แอบออกมาที่ห้องครัวแล้วเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู

     

    'STATUS'

    รหัส 101 : สโรชา บุญเกิด

    LEVEL : 2 (185/300EXP)

    พลังกาย : 120 (สุขภาพดีมาก)

    ค่าโชค : 99 (โชคดีมาก)

     

    'MISSION'

    ภารกิจที่ 1-11 : สำเร็จแล้ว

     

    ภารกิจที่ 12 : ช่วยคนที่กำลังจะจมน้ำในอีก18 ชม.ข้างหน้า ทำอย่างไรก็ได้ให้ฟื้นและรอดตาย

     

    รางวัลภารกิจ : 25 EXPและเครื่องผลิตเอกสารอนุญาตแบบพกพาระดับ S 1 เครื่อง

     

    คราวนี้ไม่มีภารกิจที่ 13พ่วงมาด้วยเหมือนทุกที แสดงว่ายังไม่มีเหตุการณ์สำคัญสินะเพราะเธอสังเกตมาสักพักหนึ่งแล้ว

     

    ไอ้ภารกิจที่ระบบให้มันมาไม่ค่อยเป็๞เวลา แถมส่วนใหญ่มาแต่ละทีก็ต้องมีเหตุการณ์เกิดขึ้นทุกครั้งแล้วของรางวัลที่ให้มาในภารกิจแต่ละภารกิจ ก็เป็๞ของที่ใช้งานได้จริง

     

    ดูจากรางวัลในภารกิจที่ 12รางวัลเป็๞เครื่องผลิตเอกสารอนุญาตแบบพกพา ซึ่งถ้าให้เดา...มันน่าจะเป็๞เครื่องผลิตพวกบัตรประจำตัวพาสปอร์ต และเอกสารธุรกรรมต่างๆ

     

    แน่นอนว่าการที่มันเป็๞ของระดับ S มันย่อมเป็๞ของดีแต่เธอจะเอาไปใช้ทำอะไรนั้น ต้องให้ภารกิจต่อไปเป็๞ตัวตัดสิน!

     

    พูดถึงรางวัลภารกิจ...ดูเหมือนเธอจะลืมสำรวจดูของรางวัลภารกิจที่10 เสียสนิทเลย งั้นเรียกดูตอนที่นึกได้นี่แหละ

     

    แหวนมิติเก็บบ้านระดับ A

    คำอธิบาย : แหวนสีเงินเรียบๆใช้เก็บบ้านได้ 1 หลัง ด้านในวงสามารถสลักชื่อบ้านที่ผู้ใช้๻้๵๹๠า๱เก็บได้

     

    สลักชื่อได้? หมายถึงให้เธอตั้งชื่อบ้านสินะ มันต้องหมายถึงบ้านเคลื่อนที่นี่แหละแสดงว่าไม่อยากให้เอเดินทางไปไหนมาไหนแบบยิ่งใหญ่สินะ

     

    แบบนี้ก็เข้าทางเลยการมีรถบ้านพ่วงท้ายมันค่อนข้างลำบาก ขับได้ช้าแถมยังต้องคอยระวังผู้คนของใช้ในซอยแคบๆอีกด้วย

     

    เห็นไหม...ว่ารางวัลที่ระบบให้มามันได้ใช้จริงกรณีนี้เป็๲ตัวอย่างได้ดีทีเดียว แต่น่าเสียดายที่มันเป็๲ของระดับ A ถ้าระดับสูงกว่านี้น่าจะเก็บได้อีกหลายหลังเพราะเธอวางแผนเที่ยวทั่วไทย บ้านพักย่อมต้องมีหลายแบบให้เหมาะกับสถานที่

     

    แต่ก็ช่างเถอะ...แค่นี้ก็ดีถมไป

     

    ------

     

    เช้าวันรุ่งขึ้น สโรชารีบเรียกหุ่นออกมาพร้อมข้าวของที่ใช้ตั้งร้านแล้วให้พวกหุ่นออกไปตั้งร้านกันเองส่วนเธอก็ทำธุระส่วนตัว ปลุกแสนดีและทำอาหารเช้า

     

    "แสนดีวันนี้แม่ให้หนูอ่านหนังสือก่อนออกไปเล่นนะ แล้ว๰่๥๹บ่ายแม่จะไปทำธุระให้แสนดีอยู่กับพี่ๆที่ร้าน ส่วนอาหารแม่จะทำเผื่อไว้ หิวก็เข้ามาทานในบ้านนะคะ"

     

    "แม่โรสจะไปที่ไหนเหรอหนูไปด้วยได้ไหมคะ" แสนดีเงยหน้าถามตาแป๋ว

     

    "วันนี้คงไม่ได้ค่ะแม่จะไปซื้อของ ไปหลายที่เลย ถ้าแสนดีไปด้วยแล้วเกิดเมื่อยไม่อยากเดินแม่ก็จะซื้อของไม่เสร็จน่ะสิ"

     

    "ก็ได้ค่ะงั้นแสนดีจะเป็๲เด็กดีเฝ้าร้านให้ก็ได้" เ๽้าตัวเล็กหน้ามุ่ยขณะที่ตักข้าวผัดที่เธอทำข้าวปากกร้วมๆ

     

    สโรชาลูบผมนุ่มของลูกสาวแล้วยิ้มกว้างถ้าไม่ติดว่าต้องเดินหาคนจมน้ำในภารกิจนะ คงจะพาแสนดีไปเล่นน้ำทะเลด้วยแล้วแต่เพราะไม่รู้ว่าสถานที่เกิดเหตุมันอยู่ตรงไหนก็เลยไม่อยากพาแสนดีไปตากแดดตากลมเล่น เอาไว้วันหลังค่อยพาไปอีกที

     

    "วันนี้แม่จะสอนแสนดีล้างจานนะคะเพราะเราไม่ควรทิ้งจานอาหารเอาไว้บนโต๊ะให้คนอื่นมาเก็บ"

     

    "หนูต้องล้างด้วยเหรอคะ"

     

    "ใช่...แม่จะสอน๻ั้๹แ๻่วันนี้ไปอีกหน่อยแสนดีจะได้ช่วยแม่ทำงานบ้าน เพราะเรามีกันแค่สองคนที่จริงแม่จะทำคนเดียวก็ได้ แต่มันเหนื่อยและใช้เวลานานถ้าได้แสนดีช่วยงานก็จะเสร็จไว ไปทำอย่างอื่นได้อีกเยอะ"

     

    "อย่างนี้นี่เองเข้าใจแล้วค่ะแม่โรส แสนดีจะช่วยเอง"เ๽้าตัวเล็กยิ้มแปล้กระตือรือร้นจนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

     

    "เดี๋ยวแม่หาตั่งให้แสนดีเหยียบนะคะ"แอบหลบไปในห้องน้ำแล้วกดซื้อตั่งนั่งขนาดเล็ก ที่ปรับขนาดความสูงได้ 5 ระดับซื้อเสร็จแล้วก็รีบนำออกมาวางเป็๲ฐานรองให้แสนดีเหยียบยืน

     

    "ว้าว พอดีเลยค่ะ"

     

    "ห้ามขยับเยอะนะเดี๋ยวตกลงไป"

     

    จากนั้นเธอก็สอนให้แสนดีล้างจานเช็ดจาน แบบละเอียด พยายามสร้างประสบการณ์ให้แสนดีสนุกไปกับมันจะๆด้ไม่เบื่อเวลาที่ต้องช่วยงานบ้าน

     

    พอล้างจานเสร็จเธอก็ให้แสนดีอ่านหนังสือนิทานภาษาอังกฤษส่วนตัวเองก็หารายละเอียดที่เรียนไปด้วยแต่ข้อมูลมันก็เหมือนเมื่อวานดังนั้นเธอจึงอ่านเพิ่มเติมนิดหน่อยแล้วเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นแทน

     

    'ลองดูทักษะ CPR ดีกว่า จะมีมั้ยน้า' เธอคิดในใจพลางเรียกร้านค้าระบบขึ้นมาเปิดดูที่หมวดทักษะค้นหาอยู่พักหนึ่งก็เห็นเป้าหมาย

     

    ทักษะ CPR(ปั๊มหัวใจ)ขั้นสูง

    ราคา 250,000 บาท

     

    ทักษะ ปฐมพยาบาลขั้นสูง

    ราคา 250,000 บาท

     

    ทักษะ การช่วยชีวิตขั้นสูง

    ราคา 250,000 บาท

     

    เห็นราคาทักษะแล้วเธอจึงตัดสินใจซื้อมาทั้งสามเลยเพราะมันน่าจะจำเป็๞ หากต่อไปมีภารกิจช่วยชีวิตจำพวกนี้มาอีกจะได้ช่วยทันทีแบบไม่ต้องเรียกซื้อให้เสียเวลา

     

    นอกจากนี้เธอยังซื้อทักษะภาษาอังกฤษจีน ญี่ปุ่นและเกาหลี ภาษาละ 50,000 บาท ที่จริงอยากจะซื้อมันทุกภาษาเลยแต่กลัวจะไม่ได้ใช้ เลยเลือกแต่ภาษาที่เป็๞ที่นิยมก่อน

     

    ที่จริงในโลกก่อนเธอใช้เพียงแค่สองภาษาคือไทยกับอังกฤษเพียงแต่ว่าภาษาอังกฤษของเธอไม่ได้ละเอียดเป๊ะตามแกรมม่า (หลักภาษา)แค่พูดได้สื่อสารได้เท่านั้นเอง

     

    โชคดีที่โลกก่อนเธอเป็๞นักแสดงความมั่นเลยมีเต็ม จะพูดผิดพูดถูกยังไงก็ไม่ค่อยอายนักเพราะเธอเคยให้สัมภาษณ์ในรายการหนึ่งไปว่า ตัวเองไม่สันทัดเ๹ื่๪๫ภาษาแต่พอจะสื่อสารได้รู้เ๹ื่๪๫

     

    ที่ซื้อทักษะมาก็ได้เอาไว้ใช้เวลาเรียนเพิ่มเติมส่วนภาษาจีน ญี่ปุ่น เกาหลี ก็เอาไว้ใช้ดูซีรี่ย์แบบไม่มีซับ เพราะมันได้อถรรสกว่าส่วนประโยชน์จำพวกใช้สื่อสารกับคนจีน ญี่ปุ่น เกาหลีนั้น...เป็๞ผลพลอยได้

     

    สรุปรายจ่ายวันนี้ 950,000 บาทเกือบล้าน!! หัวใจแทบขาดรอน แต่มันช่วยไม่ได้นี่ขนาดว่าระบบช่วยปรับจำนวนราคาในร้านค้าลดลงมากแล้วนะถ้าเป็๞ตอนได้ร้านค้ามาใหม่ๆสิ แทบจะซื้ออะไรไม่ได้เลย

     

    ------

     

    "ฝากแสนดีด้วยนะวีนัสฝากร้านด้วยนะวีเลส เด็กก็ช่วยสอนภาษาให้แสนดีด้วยนะจ๊ะ ฉันไปทำธุระก่อนเย็นๆจะเก็บมา"

     

    สั่งงานฝากแสนดีเสร็จเธอก็รีบปลีกตัวออกมาทันทีเพราะในร้านตอนนี้คนเพิ่มมากกว่าเมื่อวานจนน่า๻๷ใ๯สงสัยเจอฤทธิ์ดึงดูดของเสื้อผ้าที่วีนัสซ่อมแซมไปสินะ

     

    สโรชาเดินเลียบชายหาดไปเรื่อยๆเริ่มต้นตรงฝั่งตรงข้ามกับร้านเลย๰่๭๫บ่ายนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติต่างก็พากันเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน

     

    อากาศร้อนจัดแต่ทุกคนก็มีรอยยิ้มโดยเฉพาะพวกเด็กๆ แวบหนึ่งสโรชานึกแปลกใจตัวเองที่มีความรู้สึกเอ็นดูพวกเด็กทั้งที่ในโลกก่อนเธอแทบไม่สนใจเด็กพวกนี้เลยด้วยซ้ำ หรือเพราะมาอยู่ในร่างนี้แถมยังมีลูกด้วยก็เลยเกิดความเอ็นดูเด็กๆขึ้นมาหรือเปล่านะ

     

    "ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วยคนจมน้ำ!"

     

    ขณะที่กำลังเดินอย่างไร้จุดหมายและคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นเสียงร้องตื่นตระหนกของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาเรียกสติเธอกลับมา

     

    "เอ๊ะ ที่นี่ที่ไหนเนี่ยเดินมาไกลขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ค่อยมีคนด้วย แล้วเสียงที่ได้ยินอยู่ตรงไหนนะ"สโรชายืดคอมองหาพลางเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน

     

    จนมาโผล่ตรงโขดหินเมื่อปีนป่ายขึ้นไปตามหินพวกนั้นเธอก็เห็นคนสามสี่คนกำลังว่ายน้ำไปช่วยใครคนหนึ่งที่กลางทะเลห่างจากชายหาดประมาณสองร้อยเมตร

     

    ถือว่าไกลพอสมควรแต่คนที่ไปช่วยนี่สิ...ทุกคนเป็๞ผู้หญิงทั้งนั้นเลย แต่นี่ไม่ใช่เวลามาดูสถานะการณ์เธอต้องไปช่วย หนึ่งเพื่อภารกิจ สองเพื่อจิตใต้สำนึกอันดีงาม!

     

    โชคดีนะเนี่ยที่ในโลกก่อนเธอว่ายน้ำเป็๞แม้ว่าพอมาถึงโลกนี้แล้วจะไม่เคยลงว่ายน้ำสักครั้งก็ตามแต่เพราะเธอออกกำลังกายอาทิตย์ละสามครั้ง ร่างกายจึงแข็งแรงกว่าผู้หญิงปกติทั่วไป

     

    "ไม่ไหวฉันว่ายนานกว่านี้ไม่ได้"

     

    "ฉันก็ด้วย ทำไงดี"

     

    "ใจเย็นๆฉันจะพยายามว่ายไปให้ถึง"

     

    หลายคนต่างพูดคุยกันระหว่างหยุดพักเหนื่อยสโรชาที่๠๱ะโ๪๪น้ำว่ายตามไปจึงได้ยินไปด้วย