月花 เยว่ฮวาแม่ค้าสาว แซ่บ ทะลุมิติ

บทที่ : 22

“ถึงจะมีร้านรวงเยอะไม่เลว แต่ก็ไม่ได้มีความหลากหลายอะไรมาก ถ้ากะคร่าวๆ ก็คงมีแค่กิจการที่แตกต่างกันแค่ไม่กี่ประเภท...” ในขณะที่เดินสำรวจมาได้พักใหญ่เยว่ฮวาก็เปรยออกมา สายตายังคงทอดมองไปในร้านร้างๆ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปเดินดูข้างในแล้ว เพราะสุดท้ายร้านค้าเหล่านี้ก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างกันเลยหากเป็๞ร้านประเภทเดียวกัน

และที่สำคัญก็คือทุกร้านหากขายอะไรก็จะขายเพียงแค่สิ้นค้านั้นเพียงอย่างเดียว เช่นถ้าขายผ้าก็จะมุ่งเน้นเป็๲การขายผ้า ถ้าขายข้าวก็จะขายข้าวไปเลย ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่นางคุ้นเคยสักเท่าไหร่

แต่พอลองนึกดูแล้วมันก็ไม่แปลกที่มันจะเป็๞แบบนี้ เพราะก่อนที่จะถึงยุคที่นางจากมา ส่วนมากผู้คนก็มักจะทำกันแบบนี้ แตกต่างจากโลกเก่า ที่ผู้คนเน้นความสดวกสบายเป็๞หลัก เลยมีร้านค้าที่ขายของหลายๆ อย่างในร้านเดียวกัน เพื่อเรียกลูกค้า

และกว่าจะรู้ตัว นางก็พากันเดินตัวเปล่าโดยที่ไม่ได้จับจ่ายอะไรเลย จนข้ามมาถึงเขตโรงน้ำชาและเหลาอาหาร ซึ่งในระหว่างนั้นนางก็ยังคงทบทวนความคิดไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง...

‘อันนี้ก็น่าจะพอใช้ได้นะ ถ้าหาก...’

“!!”

ปึก...

ในระหว่างที่เยว่ฮวากำลังเหลียวซ้ายแลขวาพลางใช้ความคิดอยู่นั้น นางจึงไม่ได้ใส่ใจเบื้องหน้าเท่าไรนัก และในตอนนั้นเองที่นางไปชนเข้ากับคนผู้หนึ่ง

“เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ทำไมถึงมาชนข้าแบบนี้หา!”

เสียงกระโชกโฮกฮากดังขึ้นมาทันควัน ซึ่งเมื่อเยว่ฮวาหันไปมองทางต้นเสียง ก็เจอกับร่างสูงที่กำลังโวยวายใส่นางทั้งๆ ที่ปากนั้นกำลังแสยะยิ้มน่าเกลียดอยู่...

เฮ้อ...

หญิงสาวถึงกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายออกมา เพราะดูท่าทางแล้วมั่นช่างเป็๲สถานการณ์ที่แสนจะคุ้นเคยเสียจริง ‘ไอ้การตั้งใจมาหาเ๱ื่๵๹กันเนี่ย...’

“เ๯้ากล้าดีอย่างไรมาถอนหายใจใส่ข้า เ๯้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็๞ใคร!” ไม่ว่าเปล่าชายหนุ่มร่างหนาอายุราวยี่สิบปีก็ถือวิสาสะคว้าข้อมือของนางโดยไม่สนสายตานับร้อยที่กำลังมองมา “ข้าถามไม่ได้ยินหรือไง!!”

“ปล่อย...”

กลับกัน เยว่ฮวากลับเฉยชากับการกระทำแบบนี้ เพราะจะบอกว่านางเคยชินแล้วก็ไม่ผิดนัก เพราะก่อนตายนางก็โดนแบบนี้มาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งแล้วมั้ง...

“นี่เ๽้ากล้ามาสั่งข้าอย่างนั้นหรือ!!”

ราวกับท่าทางและคำพูดไปกระตุ้นโทสะของอีกฝ่ายเข้าเต็มเปา ชายหนุ่มจึงตะคอกดออกมาแล้วพยายามที่จะกระชากร่างบางของหญิงสาวเข้ามาหาตัว

“!!”

แต่ราวกับว่าเขากำลังดึงต้นไม้ที่หยั่งรากลึกลงพื้นดิน เพราะเขาไม่แม้แต่จะสามารถทำให้อีกฝ่ายเคลื่อนที่หรือแม้แต่ขยับตัวเลยสักนิด

“ก็ข้าบอกว่าให้ปล่อยข้าหูหนวกหรืออย่างไร...”

สิ้นคำเยว่ฮวาที่มั่นใจในพละกำลังของตัวเองเป็๞อย่างมาก เพราได้รับการทดสอบมาแล้วหลายครั้ง ก็สะบัดมือเบาๆ คราหนึ่ง แต่การกระทำที่นางคิดว่าไม่ได้มากมายอะไร กลับทำให้ชายหนุ่มตัวสูงเกือบสองเมตรถึงกับเซแล้วล้มลงก้นจ้ำเบ้า จนทำให้ผู้คนรอบๆ ต่างก็พากันกลั้นขำเสียจนแทบกลั้นไม่อยู่

“นี่เ๽้า...บังอาจ!!”

“อะไร ตัวก็โตแต่ทำตัวเป็๞เด็กๆ เรียกร้องความสนใจไปได้” เยว่ฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เฉื่อยชา แต่สายตากลับมองลึกเข้าไปยังดวงตาของอีกฝ่าย “เป็๞เ๯้าเองที่ตั้งใจเดินมาชนข้ามิใช่หรือ แล้วนี่เ๯้าจะมาร้องงอแงทำไมเมื่อผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวเ๯้ายังสู้แรงไม่ได้ ทำไมไม่กลับบ้านไปร้องไห้หาแม่แล้วเอาชุดนางมาสวมเสียด้วยเล่า”

“!!”

ผู้คนโดยรอบต่างก็แตกตื่นกับคำพูดของหญิงสาวเป็๞อย่างมาก เพราะถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้จักนาง แต่ก็รู้จักเ๯้าหนุ่มเสเพลคนนี้เป็๞อย่างดี

ตู้กู่หยุนเฟิ่ง คุณชายน้อยของตระกูลตู้กู่ผู้เสเพล ชายหนุ่มที่อาศัยฐานะของบิดาแล้วกร่างไปทั่ว เป็๲เวลากว่าสามปีแล้ว ที่เขาเดินเตร็ดเตร่ไปมาแล้วทำตามใจตนเองอยู่ในละแวกนี้

แตกต่างจากพี่ๆ ที่แต่ละคนก็เอาการเอางานเป็๞อย่างดี กลับกันชายหนุ่มคนนี้เอาแต่สำมะเลเทเมา วันๆ ถ้าไม่เที่ยวก็เล่นไปเรื่อยเปื่อย ไม่เคยทำอะไรเป็๞ชิ้นเป็๞อันมาก่อน

ซึ่งสวนทางกับเ๱ื่๵๹ที่ได้ก่อเอาไว้ เพราะด้วยนิสัยที่เรียกได้ว่า “ไม่เอาอ่าว” กับการที่ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาโดยตลอด จึงทำให้เขาเที่ยวสร้างเ๱ื่๵๹ไปทั่ว

จนผู้คนทั่วทั้งเมืองนั้นต่างก็พากันเอือมระอา และไม่ได้อยากจะยุ่งด้วยเท่าไรนัก

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนบางกลุ่มที่ยังคบค้าสาคมกับเขาอยู่ และคงไม่ต้องบอกว่าคนที่ยังคบหาอยู่กับชายหนุ่มนั้นเป็๲คนประเภทไหน ก็หนีไม่พ้นเหล่าคุณหนูคุณชายตระกูลระดับล่างที่มักจะมาเกาะกินเพื่อผลประโยชน์โดยทั่วไป

ซึ่งกลุ่มของเขาก็เป็๞ที่รู้จักกันเป็๞อย่างดีอยู่แล้วถึงความไม่เอาอ่าวและน่ารำคาญ ที่ผู้คนต่างก็ขยาดกันทั้งนั้น...

แต่ที่พวกเขายังกร่างกันอยู่ได้ก็เป็๲เพราะตระกูลตู่กู่เองก็อยู่ในระดับเดียวกับตระกูลจาง ที่มีอำนาจผูกขาดให้ค้าขายเกลือในบริเวณแถบนี้ โดยเฉพาะเกลือที่เป็๲สินค้าพิเศษที่ถูกควบคุมโดยทางอาณาจักรเท่านั้น เพราะแบบนี้อำนาจของตระกูลตู้กู่จึงมีมากเทียบเที่ยวหรืออาจจะมากกว่าตระกูลจางเล็กน้อย จนแทบจะเทียบกับจวนเ๽้าเมืองเลยทีเดียว

ด้วยเหตุนี้ถึงชายหนุ่มจะทำตัวไม่เอาไหนและสร้างปัญหาไปบ้าง แต่หลายๆ คนก็เลือกที่จะมองข้ามไป เพราะสุดท้ายถึงอย่างไรก็เอาเ๹ื่๪๫อีกฝ่ายไม่ได้อยู่แล้ว เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มนั้นเป็๞ที่รักของบ้านขนาดไหน...

แต่เยว่ฮวาหรือจะรู้ว่าเขาเป็๲ใคร?

เพราะนางเองก็เพิ่งเคยจะออกมานอกจวนจริงๆ เป็๞ครั้งแรก ถ้าหากไม่นับก่อนหน้านี้ที่ถูกหลอกไปฆ่า...

และด้วยความที่๻ั้๹แ๻่เล็ก๻ั้๹แ๻่ที่มารดาเสียไป นางก็ไม่ถูกใครดูแลอย่างจริงจัง หรือคอยสอนเกี่ยวกับอะไรแบบนี้ ส่วนตัวหลิงหลินเองก็ไม่ได้มีความรู้อะไรเกี่ยวกับนอกจวนมากนัก นางเองจึงไม่ได้รู้สึกรู้สาว่าจะต้องเกรงกลัวชายหนุ่มแต่อย่างใด

เพราะนางเห็นมากับตาว่าคุณหนูของนางแข็งแกร่งขนาดไหน...

“จะ...เ๽้า!!”

..............................................

สั้นไปนิดนึง *-*