เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 243 : ร้านของเราไม่แจกอาหาร

พอถูกลั่วฉวนจ้องตอบ อู๋เซี่ยงพลันรู้สึกสบอารมณ์

มันราวกับตัวเขากลายเป็นมนุษย์ต่ำต้อยซึ่งถูกมอง

ในความเหยียดหยามนั้นมันเผยความเฉยชาร่วมด้วย

เขาคิดอ้าปากออก กระนั้นกลับต้องถูกลั่วฉวนกล่าวคำขัดขึ้นโดยไม่เปิดโอกาส

“ต้องขออภัย” ลั่วฉวนกล่าวออกเสียงราบเรียบ “ร้านของเราไม่มีอาหารแจกให้”

สีหน้าอีกฝ่ายกลายเป็นแข็งค้าง ออร่ากลับกลายเป็นแปรปรวน

ขณะนี้คล้ายดึงสติกลับคืน ดวงตาเบิกกว้าง

ไม่แจกอาหาร?

อีกฝ่ายคิดว่าเขาเป็นขอทานมาขออาหารอย่างนั้นหรือ?!

ความโกรธมวลใหญ่ขณะนี้สุมอัดแน่นภายในใจอู๋เซี่ยง

ตัวเขาคือนักบวชอสูรผู้โด่งดังไร้เทียมทาน กระทั่งว่าเป็นกองกำลังใหญ่พบเจอ ก็ยังต้องเผยความนับถือต่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!

ขณะนี้ที่ตรงหน้าร้านต้นตำรับ อู๋เซี่ยงกลับได้รับการปฏิบัติอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน ทั้งยังเป็นด้านที่ทำให้ไม่ยินดี

อันที่จริงแล้วคำกล่าวของลั่วฉวนนั้นก็ไม่ได้ผิดแปลกอะไร

จากสภาพของอู๋เซี่ยงในยามนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นขอทานซอมซ่อ

อีกทั้งสีหน้ายังซีดเผือดคล้ายคนขาดอาหารมาอย่างยาวนาน

เสื้อผ้ายังฉีกขาด รองเท้าก็ไม่มีให้สวมใส่ ดูอย่างไรก็เป็นนักบวชข้นแค้น...

แน่นอนว่าหากเป็นผู้ฝึกตนธรรมดาพบเห็นอู๋เซี่ยงฉีกกระชากมิติเปิดออกเช่นนี้ พวกเขาจะทราบว่าอีกฝ่ายครอบครองพลังอำนาจอันชวนสะพรึงเช่นไร

ทว่ากับลั่วฉวนนั้นไม่ใช่

ด้วยบัพจากระบบที่มอบให้ ต่อหน้าเขา ไม่ว่าเป็นผู้ใดเขาก็ไร้เทียมทาน!

นี่คือความมั่นใจอันเปี่ยมล้น!

อู๋เซี่ยงสูดลมหายใจเข้าลึก ขณะนี้ได้จดจำลั่วฉวนไว้ภายใต้รายชื่อมนุษย์ที่ไม่รู้ความ

มนุษย์ทั่วไปที่ไม่มีแม้ออร่า ดังนั้นสังหารไปก็ไม่ต่างอะไรกับบี้มด

ขณะนี้เองที่อู๋เซี่ยงพลันได้ตระหนักถึงร้านที่อยู่ด้านหลังลั่วฉวน ดวงตานั้นต้องเบิกกว้าง

“ร้านต้นตำรับ นามนี้ช่างอวดโอ้ยิ่งนัก!”

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏผ่านสีหน้าอันซีดเผือด

ขอบเขตราชัน เขาทราบดีว่าคำว่าต้นตำรับนั้นหมายความถึงอะไร!

ลั่วฉวนไม่ตอบ ทว่าท่าทียังคงเฉยชาใส่

อู๋เซี่ยงคร้านจะสนใจลั่วฉวนอีก

หากเป็นมนุษย์ทั่วไป เขาคิดจะบดขยี้ตอนไหนย่อมกระทำได้

สายตาอู๋เซี่ยงเคลื่อนมองไปที่ภายในร้านต้นตำรับ ไม่ช้าจึงได้เห็นเหยาซือหยานที่อยู่ด้านหลังโต๊ะรับเงิน

ความรู้สึกอันลึกล้ำขณะนี้ปรากฏในดวงตา “ซ่อนตัวในร้านของมนุษย์ จิ๊ จิ๊ จิ๊ เหยาซือหยานเอ๋ย คิดหรือว่าจะหนีรอดจากข้าพ้นได้?”

เหยาซือหยานขณะนี้คล้ายตระหนักอะไรขึ้นได้

ด้วยเงยหน้าขึ้นมอง นางจึงพบเห็นอู๋เซี่ยงที่จับจ้องมา

มีเรื่องหนึ่งที่ต้องกล่าวถึง ร้านต้นตำรับมีปราการออร่าคุ้มกัน

ร้านต้นตำรับ หากไม่ใช่เจ้าของร้านเช่นลั่วฉวน เช่นนั้นก็ไม่มีทางที่จะสัมผัสถึงพลังงานภายนอกที่ปรากฏได้

สายตาคนทั้งสองประสานต่อกัน ออร่าของเหยาซือหยานกลายเป็นเฉียบคม สีหน้าขณะนี้เคร่งเครียด

ในที่สุดนางก็คิดได้ ว่าเหตุใดใจจึงรู้สึกไม่สงบ!

“อู๋เซี่ยง!” เหยาซือหยานกัดฟันแน่น ขณะนี้สองคำกล่าวออกจากริมฝีปากนาง

อู๋เซี่ยงเผยยิ้มประดับใบหน้า “พบตัวเจอเสียที”

เหยาซือหยานสูดลมหายใจเข้าลึก ความโกรธภายในใจของนางไม่อาจสะกดกลั้นลงต่อการกระทำที่อีกฝ่ายเคยลงมือไว้ได้

ถัดจากนั้นนางจึงพบเห็นว่าลั่วฉวนยืนด้วยอาการอันสงบที่นอกร้าน

ทันใดนี้เองที่ความโกรธแค้นในใจของนางพลันหายวับไปอย่างไร้สาเหตุ

เถ้าแก่คงตระหนักทราบแล้ว

นั่นคือความคิดในใจของเหยาซือหยาน

ขณะนี้เองที่บรรดาลูกค้าภายในร้านต่างตระหนักถึงท่าทีของเหยาซือหยาน

“พี่ซือหยาน เป็นอะไรไปแล้ว?” กู่หยุนซีเข้ามากล่าวถามด้วยความห่วงหา

“เกิดอะไรขึ้นกัน?”

ทุกคนต่างเผยท่าที่สับสนพร้อมเข้ามาดูว่าเกิดเรื่องใดขึ้น

ตอนที่ 244 : งั้นก็ไม่มีแล้ว

ด้วยหันมองตามทิศทางสายตาของเหยาซือหยาน ทุกคนต่างได้เห็นว่ามีคนปรากฏที่ประตูร้าน

แม้กำลังแท้จริงของอู๋เซี่ยงไม่อาจพบเห็น ทว่าอู๋เซี่ยงที่ยืนอยู่นั้นครอบครองกำลังอันเกรียงไกร

มันราวกับทะเลเลือดที่มีแต่กระดูกนับไม่ถ้วนจมและลอยไปมา!

ออร่าอันดิบเถื่อนฟุ้งกระจายออกขนาดทำผู้อื่นสะพรึง!

ทุกคนต่างเผยสีหน้าซีดเผือดจนต้องถอนสายตาออก

รอยยิ้มโฉดชั่วที่ใบหน้าของอู๋เซี่ยงยิ่งเด่นชัด

ลั่วฉวนไม่ยินดียามพบเห็นเรื่องราว

ไม่เพียงแต่คิดร้ายต่อเสมียนร้าน แต่ยังข่มขวัญลูกค้าร้าน

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายหาได้เห็นเถ้าแก่เช่นเขาในสายตาไม่!

“การโจมตีครั้งนั้นเป็นเจ้าต้องจ่ายด้วยแก่นอสูรต้นกำเนิด เกรงว่าขณะนี้คงทำอีกเป็นครั้งที่สองไม่ได้แล้วกระมัง?”

สายตาอู๋เซี่ยงมองที่เหยาซือหยาน รอยยิ้มมาดมั่นนั้นราวกับทุกสิ่งอยู่ในการควบคุมของตน

ในสายตาเขา สาเหตุที่เหยาซือหยานอยู่ที่ร้านมนุษย์เช่นนี้ก็เพราะการฝึกฝนเสียหายขนาดไม่อาจช่วยเหลือตนเองได้!

ทว่าเรื่องที่คาดเดานั้นผิดเพี้ยน เพราะอาการบาดเจ็บทั้งหมดของเหยาซือหยานได้หายดีตั้งแต่มาเยือนร้านต้นตำรับในคืนแรก!

เหยาซือหยานแค่นเสียงตอบโต้ไม่กล่าวคำใด

“จิ๊ จิ๊ จิ๊ แก่นอสูรขอบเขตราชัน มันทำนักบวชผู้นี้ต้องเจ็บหนักไม่ใช่น้อย!”

เสียงหัวเราะอันแปลกประหลาดดังจากปากของอู๋เซี่ยง ฝ่ามือนั้นโบกออก ถ้วยสีทองพลันปรากฏจากความว่างเปล่า

ภายในถ้วยสีทอง มันคือออร่าอันยิ่งใหญ่

เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์!

หากพิจารณาให้ดี จะพบว่ามันมีรอยแตกปรากฏที่ถ้วยสีทองใบนี้ ราวกับมันได้รับความเสียหายมาหนักหนา

นั่นคือราคาที่อู๋เซี่ยงต้องจ่ายในวันนั้นเพื่อต้านรับการโจมตีของเหยาซือหยาน!

อู๋เซี่ยงมองดูรอยแตกร้าวของถ้วย มือลูบสัมผัสมันพร้อมเผยความเกลียดชังผ่านสายตา

“วันนี้ข้าจะให้เจ้าต้องชดใช้!”

อู๋เซี่ยงคำราม ถ้วยสีทองส่องแสงเจิดจ้าแห่งพุทธองค์จนควบแน่นพร้อมทะยานเข้าหาเหยาซือหยานที่อยู่ภายในร้านต้นตำรับ!

เส้นทางที่เคลื่อนผ่าน ห้วงมิติจะแตกสลายออก!

ด้วยเผชิญหน้ากับอำนาจชวนสะพรึงเพียงนี้ เหยาซือหยานกลับยังไม่ขยับแม้เพียงเล็กน้อย

ทว่าสายตาของบรรดาลูกค้าภายในร้านต่างหวาดกลัวจนหมดหัวใจแล้ว

พวกเขารู้สึกถึงออร่าแห่งความตายที่เข้าปกคลุม!

การโจมตีของขอบเขตราชัน กระทั่งว่าเป็นสะเก็ดพลัง แต่นั่นก็มากพอให้สังหารผู้ฝึกตนธรรมดา!

สาเหตุว่าทำไมลูกค้าเหล่านี้ยังอยู่ดีกันได้ ก็เพราะบัพจากระบบที่มอบให้แก่ร้านต้นตำรับ

ขณะบินพุ่งมา ถ้วยสีทองนั้นพลันขยายขนาดรวดเร็ว

ขณะมันเข้าใกล้ประตูร้าน ขนาดของมันแทบจะใหญ่พอดีกับประตู

และเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในพริบตา!

สิ่งที่เกิดขึ้นถัดจากนั้นเป็นผลให้ทุกผู้คนภายในร้านต้องชะงัก

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้น ถ้วยสีทองปะทะเข้ากับขอบประตูร้านต้นตำรับ

ถัดจากนั้น...

ก็ไม่มีอะไรถัดจากนั้นแล้ว

คล้ายว่ามันปรากฏพลังอันยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานที่ขอบตัวประตูของร้าน พลังงานวิญญาณภายในถ้วยสีทองกลายเป็นหายวับในพริบตา

ถูกต้อง หายวับในพริบตา!

ถ้วยสีทองร่วงหล่นสู่พื้นก่อนจะกลิ้งกลับไปยังเท้าของอู๋เซี่ยง

อู๋เซี่ยงก้มดูถ้วยสีทองที่กลิ้งมากระทบเท้าตนเองด้วยสีหน้างงงัน เขาไม่เข้าใจถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นสักนิดเดียว

แต่ทันใดนั้นเอง เลือดสีแดงสดพลันต้องทะลักออกจากปาก

“นี่... เป็นไปไม่ได้!”

ร่างนั้นคำรามร้องออกอย่างหวาดกลัว ร่องรอยความอหังการดังเมื่อครู่เลือนหาย ขณะนี้ที่เผยคือความหวาดกลัวผ่านนัยน์ตา

คล้ายว่าร้านต้นตำรับตรงหน้า มันคือตัวตนอันวิเศษที่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจย่างกราย!

อาวุธวิญญาณของเขา ทันทีเมื่อปะทะกับร้านต้นตำรับ พลังงานทั้งหมดของมันพลันเลือนหายวับ!

ออร่าทั้งหมดหายวับ หายขนาดแม้เศษเสี้ยวก็ไม่หลงเหลือ!

หรือก็คืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้ได้กลายเป็นสิ้นสภาพแล้ว!