ผมแค่อยากมี MP เต็มหลอดในต่างโลก

บทที่ 3

รูปทรงและเสียงสะท้อน

 

บางครั้ง... ความเข้าใจที่ลึกซึ้งที่สุดไม่ได้เกิดจากถ้อยคำ...
แต่เกิดจากภาษาของ ฟันเฟือง ที่ขบกันอย่างลงตัว...
และ ท่วงทำนอง ที่ประสานกันอย่างเงียบงันระหว่างผู้สร้างสองคน

— จาก "บทสนทนาของช่างฝีมือ"

เวลาในร่างของทารกผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่สำหรับผม มันคือ๰่๭๫เวลาของการปรับตัวและเรียนรู้ที่จะ "อยู่" ไม่ใช่แค่ "รอด"

ผมค้นพบว่า MP หรือ "พลังใจ" ของผม มีกฎเกณฑ์ที่ชัดเจน มันจะลดลงเรื่อยๆ จาก "เงา" ที่เกาะกิน แต่จะฟื้นฟูได้จากสองแหล่งหลัก: หนึ่งคือ "ความเข้าใจใหม่" ที่ได้จากการวิเคราะห์โลกรอบตัวด้วยสมอง และสองคือ "ความรู้สึกดีๆ" ที่ได้รับจากหัวใจ โดยเฉพาะจากพ่อกับแม่

ทุกวันจึงกลายเป็๞การสร้างสมดุลระหว่างสองสิ่งนี้...

ผมในวัยเกือบสองขวบ เริ่มคลานและเกาะยืนได้แล้ว โลกของผมขยายออกจากเปลไม้ไปสู่พื้นบ้านที่เย็นเฉียบ พ่อของผม... อีเธอร์... เป็๲ช่างซ่อมบำรุงที่เงียบขรึม หลังเลิกงาน เขาจะขลุกอยู่ในโรงเก็บของข้างบ้านเสมอ ที่นั่นคืออาณาจักรของเขา... เต็มไปด้วยฟันเฟือง, แผ่นเหล็ก, และเครื่องมือหน้าตาประหลาด

ผมมักจะคลานตามเขาไป... นั่งเงียบๆ อยู่ที่มุมห้อง มองเขาทำงาน พ่อไม่เคยไล่... เขาแค่เหลือบมองแล้วก็ทำงานของเขาต่อไป สำหรับผม... โรงเก็บของนี่คือห้องเรียนที่ดีที่สุดในโลก

[...คุณได้ทำความเข้าใจ 'หลักการทำงานของรอกทดแรง'...]
[...MP ฟื้นฟู 1 หน่วย...]

[...คุณได้วิเคราะห์ 'โครงสร้างของโลหะผสมทองแดง'... พบจุดบกพร่องเล็กน้อย...]
[...INT เพิ่มขึ้น 1 หน่วย...]

วันหนึ่ง... พ่อกำลังหัวเสียกับกล่องดนตรีเก่าๆ ของแม่ที่เสียงมันเพี้ยนไป เขาถอดชิ้นส่วนออกมาวางเรียงกัน แต่ก็ยังหาจุดที่ผิดพลาดไม่เจอ ผมคลานเข้าไปใกล้... ใช้ [Gaze of Structure] ที่ผมเริ่มควบคุมได้ดีขึ้น เพ่งมองไปที่แผงฟันเฟืองเล็กๆ... แล้วผมก็เห็นมัน

ฟันเฟืองทองเหลืองซี่หนึ่ง... มีรอยบิ่นที่เล็กขนาดที่ตาเปล่าแทบมองไม่เห็น มันทำให้การหมุนสะดุดไปเพียง 0.01 วินาที... แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ท่วงทำนองทั้งหมดผิดเพี้ยนไป

ผมไม่รู้จะสื่อสารยังไง... ผมยังพูดไม่ได้...

ผมจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ง่ายที่สุด... ผมยื่นนิ้วเล็กๆ ของผมออกไป... แล้วแตะลงบนฟันเฟืองซี่นั้น...

อีเธอร์ชะงัก... เขามองหน้าผม... แล้วมองตามนิ้วของผมไปยังฟันเฟืองเล็กจิ๋ว เขาหยิบมันขึ้นมา... เพ่งมองใกล้ๆ... แล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินไปหยิบแว่นขยายมาส่องดู...

"พระเ๯้าช่วย..." เขาพึมพำออกมาเบาๆ "มันบิ่นไปจริงๆ ด้วย"

เขาหันกลับมามองผมอีกครั้ง... แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความประหลาดใจ... แต่มีความทึ่งและความภูมิใจฉายออกมาอย่างชัดเจนเป็๲ครั้งแรก

[...คุณได้รับผลของ 'การยอมรับในความสามารถ' จากบิดา...]
[...MP ฟื้นฟู 3 หน่วย!]

คืนนั้น... เสียงเพลงใสๆ ของกล่องดนตรีก็กลับมาดังไปทั่วบ้านอีกครั้ง

ในขณะที่พ่อคือห้องเรียนด้าน "ฟิสิกส์และกลไก" ...แม่... เอเลน่า... คือโลกของ "ชีววิทยาและเคมี"

สวนสมุนไพรหลังบ้านของเธอคือห้องทดลองของผม ผมชอบคลานไปนั่งดูเธอพรวนดิน, เก็บใบไม้, หรือบดสมุนไพร เธอจะอธิบายให้ผมฟังเสมอว่าต้นนี้ใช้ทำอะไร ต้นนั้นมีพิษอย่างไร

"ต้นนี้เรียกว่า 'ใบระฆังเงิน' นะจ๊ะ เฟลิกซ์ ... มันช่วยลดไข้ได้ดี แต่ถ้าใช้เยอะไปจะทำให้หัวใจเต้นช้าลง"

เฟลิกซ์...

ชื่อของผม...

ทุกครั้งที่เธอเรียกชื่อนี้ด้วยความรัก... ผมจะรู้สึกถึงเกราะป้องกันที่มองไม่เห็นก่อตัวขึ้นรอบๆ จิตใจของผม... [พรแห่งนาม] มันคือสกิลที่ทรงคุณค่าที่สุดที่ผมมี

ผมเรียนรู้ชื่อของพืชพรรณต่างๆ... จดจำโครงสร้างโมเลกุลของสารที่เธออธิบาย (แม้เธอจะเรียกมันว่า 'พลังแห่งพฤกษา' ก็ตาม)

[...คุณได้ทำความเข้าใจ 'สรรพคุณทางยาของใบระฆังเงิน'...]
[...คุณได้วิเคราะห์ 'ปฏิกิริยาของอัลคาลอยด์ต่อระบบประสาท'...]
[...MP ฟื้นฟู 1 หน่วย...]

ชีวิตของผมในโลกนี้... คือการเรียนรู้เพื่อต่อต้าน "เงา"

แต่ลึกๆ แล้ว... ผมยังคงเป็๲แค่ "ผู้สังเกตการณ์"

ผมรับรู้ความรัก... แต่ไม่เคย "ตอบกลับ"

ผมเข้าใจคำพูด... แต่ไม่เคย "เอ่ยคำ"

จนกระทั่งวันเกิดครบรอบสามขวบของผม...

แม่ทำเค้กผลไม้ก้อนเล็กๆ ให้... พ่อประดิษฐ์ของเล่นไม้รูปนกที่ขยับปีกได้...

พวกเขาร้องเพลงวันเกิดให้ผมด้วยภาษาของโลกใบนี้... มันเป็๲ท่วงทำนองที่เรียบง่ายและอบอุ่น

เมื่อเพลงจบ... แม่ก็อุ้มผมขึ้นมาแล้วหอมแก้ม

"สุขสันต์วันเกิดนะ... เฟลิกซ์ของแม่ "

ในวินาทีนั้น... ผมมองหน้าพ่อกับแม่ที่ยิ้มให้ผมอย่างมีความสุข

ผมเห็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข... ความหวังดีที่ไม่มีสิ่งใดแอบแฝง

แล้วคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ...

'เรา... สมควรได้รับสิ่งนี้จริงๆ หรือ?'

ความรู้สึก "ไม่คู่ควร" มันรุนแรงจนบีบคั้นหัวใจ... แต่ในขณะเดียวกัน... ความรู้สึก "ขอบคุณ" มันก็เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

[...ความรู้สึกขัดแย้งภายในจิตใจถึงจุดสูงสุด...]

ผมมองหน้าพวกเขา... รวบรวมพลังใจทั้งหมดที่มี...

และเปล่งเสียงที่ชัดเจนที่สุด... เป็๲ประโยคแรกในชีวิตใหม่...

"...ขอบ...คุณ...ครับ"

โลกทั้งใบเงียบไปชั่วขณะ... ก่อนที่น้ำตาแห่งความดีใจจะไหลออกมาจากดวงตาสีเขียวของแม่... และรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพ่อ

[...คุณได้ใช้สกิล 'คำพูดที่จริงใจ' สำเร็จ...]
[...อารมณ์ 'ขอบคุณ' มีความเข้มข้นสูงสุด...]
[...MP ฟื้นฟู 10 หน่วย!]

วันนั้น... ผมได้เรียนรู้กฎข้อที่สามของสนามรบนี้

'การแสดงออก... คือการปลดปล่อย'

และมันอาจจะเป็๞... ก้าวแรกของการเยียวยาที่แท้จริง